Αντώνης & Χάρης Μήτρου Bujinkan Menkyo Kaiden Ninpo Bugei Ryuha

Extras - Τεύχος 16

Το HeartbeatInk Tattoo Magazine είχε την ευκαιρία να συναντήσει δύο masters του Bujinkan Ninpo Taijutsu, τον Αντώνη και τον Χάρη Μήτρου. Συζητήσαμε με τα δύο αδέρφια βρισκόμενοι στη σχολή τους στο Παγκράτι, όπου και φωτογραφήθηκαν. Μεταξύ πολλών άλλων, μας μίλησαν για τους Ninja, τους Samurai, τους Ronin, το Irezumi και το Traditional Japanese tattoo, τη σημασία του SHU HA RI και την έννοια του τίτλου του "apprentice". Αναφέρθηκαν επίσης στα tattoo τους από τους Horiyoshi III, Mike the Athens και Horimasa, τα ταξίδια στην Ιαπωνία, καθώς και για το πως ήθελαν να γίνουν από παιδιά "Ninja" και με ποιο τρόπο τελικά το κατάφεραν, μέσα από ένα πολύχρονο ταξίδι

Συνέντευξη & Φωτογραφίες: Ινώ Μέη.

Ποιοι ήταν οι Ninja και ποιοι οι Samurai; 

Όταν αποπειράται κανείς να κάνει μια αναδρομή σε μια ιστορία που ξεπερνά τα 1000 χρόνια, είναι δύσκολο να διαχωρίσει τα γεγονότα από τον μύθο και τα καταγεγραμμένα στοιχεία, που υποστηρίζουν οποιαδήποτε θεωρία σχετικά με το ποιος ήταν πραγματικά ένας Ninja και ένας Samurai. Σχετικά με την γέννηση της μυστικής τέχνης των Ninja, πολλοί τους φαντάζονται και τους φημολογούν αρνητικά, σαν δολοφόνους – κατασκόπους της φεουδαρχικής Ιαπωνίας. Κι όμως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. 

Σε περίοδο μεγάλων μαχών, κάποιοι Samurai οι οποίοι έχαναν στον πόλεμο ή έχαναν τον αφέντη τους στην μάχη, θα έπρεπε να κάνουν seppuku (σ.σ. να αυτοκτονήσουν με ιεροτελεστία). Αυτοί που δεν έκαναν seppuku, παρέμεναν Ronin, δηλαδή περιπλανώμενοι και καταδιωγμένοι, ενώ κρύβονταν μέσα στα βουνά. Εκεί συνάντησαν τους Υamabushi 山伏, μοναχούς που τους έμαθαν τον τρόπο της επιβίωσης και της διαβίωσης με διάφορα τεχνάσματα και τακτικές. Άρα οι Samurai δρούσαν κάτω από τις εντολές του άρχοντα του και όφειλαν να εξισορροπήσουν την διπλή υποχρέωση της επίτευξης του στόχου τους, με τη διατήρηση της τιμής και του κύρους του οικογενειακού τους ονόματος. Ενώ οι Ninja ήταν κοινοί άνθρωποι, πολύ κάτω από το υψηλό επίπεδο και την κοινωνική θέση της πολεμικής τάξης των Samurai. Κατά συνέπεια ήταν απελευθερωμένοι από τον άκαμπτο κώδικα τιμής των Samurai και από τους προδιαγεγραμμένους τρόπους που ήταν υποχρεωμένοι να ακολουθήσουν προκειμένου να χειριστούν μια κατάσταση. Δρούσαν σαν σκιές με δικό τους κώδικά τιμής. Στις αποστολές συμμετείχαν και γυναίκες, οι γυναίκες Νinja (kunoichi), οι οποίες διείσδυσαν στις τάξεις του εχθρού σαν χορεύτριες, παλλακίδες ή υπηρέτριες, χρησιμοποιώντας την ομορφιά τους και την γοητεία τους για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των θυμάτων τους.

Ποια ήταν η πρώτη επαφή σας με τις πολεμικές τέχνες και πότε συνέβη;

Από τα παιδικά μας χρόνια, μας θυμάμαι άκρως δραστήριους και με πολύ ενέργεια όπως όλα τα παιδιά εκείνης της ηλικίας. Η αρχή έγινε με την ενόργανη γυμναστική σε ηλικία πέντε ετών, μια εποχή με τις ευκολίες και της δυσκολίες της. Δεν υπήρχαν τα μοντέρνα αθλητικά κέντρα τότε και το μόνο που συναντούσες ήταν κάποιοι Αθλητικοί Σύλλογοι συμβεβλημένοι με τα Δημοτικά σχολεία. Έτσι μετά το σχολείο ξεκινούσε η προπόνηση μας στην ενόργανη γυμναστική. Ενθουσιασμένοι και με διακρίσεις για την ηλικία μας. Ένα άθλημα με απαιτήσεις και ακρίβεια. 

Σε ηλικία μόλις έξι ετών θυμάμαι ότι ο πατέρας μας αγόρασε το πρώτο μας βίντεο (γέλια). Ήταν ένα σημαντικό γεγονός για εμάς τότε. Κάθε Σάββατο πηγαίναμε στα βίντεο κλαμπ για να πάρουμε τις πρώτες μας ταινίες. Οι πρώτες ταινίες φυσικά, δεν ήταν άλλες από τις ταινίες δράσης και πολεμικών τεχνών: Κινέζικες, Ιαπωνικές, Αμερικάνικες κ.ά.. Το μεγαλύτερο κόλλημα που φάγαμε (γέλια) ήταν με τις ταινίες του Sho Kosugi που υποδυόταν τον ninja σε όλες του τις ταινίες. Τον θεωρούσαμε δάσκαλο, ακόμα και μέσα στις ταινίες. Μας άρεσε γιατί συνδύαζε τις τεχνικές του με τα ακροβατικά, ένα πράγμα που ήδη εμείς κάναμε, την ενόργανη. Έτσι, ακόμα πιο φανατικοί εμείς για τις τεχνικές, πηγαίναμε και τις εφαρμόζαμε στην ενόργανη. Σκαρφαλώναμε τοίχους, σχοινιά, ανεβαίναμε ταράτσες κ.ο.κ..

Βλέπαμε στις ταινίες του που μόνος του έφτιαχνε τα σπαθιά του και μας άρεσε και τον αντιγράφαμε. Να φανταστείς ότι ακριβώς δίπλα στο σπίτι μας, υπήρχε ο Λάζαρος Λαζαρίδης και το συνεργείο του. Ο συγκεκριμένος έφτιαχνε όλα τα σκηνικά για τα θέατρα, καθώς και για τον ελληνικό κινηματογράφο. ‘Έτσι και εμείς σαν μικροί «δαίμονες», τρυπώναμε στο εργαστήριο του και με τα διάφορα εργαλεία που είχε και την ξυλεία, φτιάχναμε σπαθιά, ακόντια και τα πρώτα μας αστεράκια (Shuriken). 

Πως προέκυψε η «ανακάλυψη» της τέχνης των Shinobi και των Samurai από τον Χάρη και εσένα;

Την ίδια εποχή, το 1980 δηλαδή, βρήκαμε σε ένα περίπτερο ένα περιοδικό με εξώφυλλο τον τότε πρωτοπόρο σε ταινίες ninja και αγαπημένο μας, Sho Kosugi. Φυσικά και το πήραμε. Μόλις το ανοίξαμε μείναμε έκπληκτοι. Όλο το περιοδικό ήταν αφιερωμένοι στην τέχνη του Ninjutsu και ειδικά στον μοναδικό τότε δάσκαλο της Ιαπωνίας Hatsumi Masaaki. Αυτό ήταν. Από την ηλικία των έξι ετών, θέλαμε να γίνουμε Ninja. Αλλά να όμως που δεν υπήρχαν σχολές τότε... Γι’ αυτό συνεχίσαμε την πρακτική μας στην ενόργανη και να δημιουργούμε τα δικά μας ξύλινα όπλα, μένοντας με την πίστη ότι κάποια στιγμή θα πραγματοποιηθεί το όνειρό μας. 

ΠΙΣΤΗ λοιπόν. Πιστέψαμε και κάποια στιγμή έγινε. 

Στα μέσα του 1985 επισκέφτηκα ένα από τα λίγα μαγαζιά που πουλούσαν εξοπλισμό πολεμικών τεχνών. Εκεί βρήκα μια ανακοίνωση για ένα σεμινάριο Ninjutsu που θα γινόταν στην Κόρινθο. Αυτό που θέλαμε τελικά γινόταν, αλλά κάπου μακριά για εμάς. Παρακαλέσαμε τον πατέρα μας να μας πάει και να βρούμε τον τότε εκεί δάσκαλο ώστε να παρακολουθήσουμε το σεμινάριο. Να σημειωθεί πως ο εισηγητής ήταν ένας από τους πρώτους δυτικούς μαθητές του Hatsumi sensei, Σουηδός στην καταγωγή.

Πραγματικά νιώθαμε υπερηφάνεια αλλά και φόβο για αυτό που βλέπαμε. Όλοι με αυστηρό ύφος και ντυμένοι στα μαύρα. Ενώ για την παρουσίαση του σεμιναρίου, στο πάτωμα βρίσκονταν σχεδόν όλα τα όπλα των Ninja... Σπαθιά, αλυσίδες, shuriken, ραβδιά κ.ά..

Μόλις τελείωσε το σεμινάριο, εμείς βρισκόμασταν σε μια άκρη να παρακολουθούμε χωρίς να μιλάμε. Τότε μας πλησίασε ο δάσκαλος του σεμιναρίου και μας ρώτησε ένα θέλαμε να γίνουμε ninja... Απλά κουνήσαμε το κεφάλι μας με μάτια στραμμένα στο πάτωμα.

Ένα χρόνος πέρασε και το όραμα μας έμεινε ανεκπλήρωτο. Παράλληλα αποταμιεύαμε τα λίγα λεφτά που παίρναμε σαν χαρτζιλίκι από τον Θείο μου, γιατί τον βοηθούσαμε σε κάποιες υδραυλικές εγκαταστάσεις που έκανε. Αποφασίσαμε μόνοι μας πλέον, χωρίς την έγκριση των γονιών μας, να πηγαίνουμε δύο Κυριακές το μήνα στην Κόρινθο ώστε να κάνουμε μια ώρα μάθημα με αυτόν τον δάσκαλο, ώστε να γίνουμε Ninja. 

Μπορείτε να το φανταστείτε... δυο παιδιά μόλις δώδεκα ετών τότε, το 1986, να ταξιδεύουν κρυφά από τους γονείς τους, με το τρένο κάθε δεύτερη Κυριακή για να πάνε να κάνουν αυτό που πραγματικά ήθελαν. Άρα ΣΤΟΧΟΣ

Δεν άργησε να γίνει αντιληπτό αυτό από τους γονείς μας και μας το απαγόρεψαν. Φυσικά και τιμωρηθήκαμε. Ευτυχώς η τιμωρία κράτησε μόνο έξι μήνες. Για μεγάλη μας έκπληξη ο ίδιος ο δάσκαλος - και δεν ρωτήσαμε πότε πως και γιατί - άνοιξε δεύτερο παράρτημα δίπλα στο σπίτι μας. Χαρούμενοι λοιπόν κάθε Σαββατοκύριακο μετά από την ενόργανη, την οποία φυσικά δεν σταματήσαμε, παρακολουθούσαμε τα παιδικά τότε τμήματα.

Τα χρόνια πέρασαν μεγαλώσαμε και η δεύτερη κίνησή μας ήταν να γνωρίσουμε τον άνθρωπο που κατέχει μέχρι σήμερα όλη την γνώση αυτών των τεχνών. Έτσι το 1992 ταξιδέψαμε πάλι μόνοι μας στην Αγγλία. Στην Ευρώπη ο Hatsumi sensei έδινε σεμινάρια ανοιχτά για την προώθηση των τεχνών αλλά και την εκπαίδευση των μαθητών της Οργάνωσης του Bujinkan (το σπίτι του θεού του πολέμου).

Να σημειωθεί τότε γενικά όλοι οι δάσκαλοι κρατούσαν μια μυστικοπάθεια γενικά με αυτά τα σεμινάρια. Αλλά εμάς δεν μας ένοιαζε τι θα γίνει εάν το μάθει ο δάσκαλος μας, μας ένοιαζε να γνωρίσουμε και να μάθουμε. Εκεί στο πρώτο μας ταξίδι άλλαξαν πολλά πράγματα, από θέμα αντίληψης όσον αφορά το τεχνικό κομμάτι. Είδαμε τον Hatsumi sensei και πολλούς δασκάλους από όλο τον κόσμο και φυσικά τους προσωπικούς μαθητές που τον ακολουθούσαν από την Ιαπωνία, όπως τον Seno Dai-shihan, Noguchi Dai-shihan, Ishizuka Shihan κ.ά.. Συνειδητοποιήσαμε ότι έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας και πως χρειάζεται πολύ δουλεία για να κατέχει κάποιος την τέχνη.

Ο Χάρης φεύγει μετά το λύκειο στο Παρίσι για σπουδές και εγώ μένω πίσω στην Ελλάδα. Ωστόσο, από το 1993 και κάθε χρόνο παρακολουθούσαμε ανελλιπώς τα σεμινάρια του Hatsumi sensei στην Ευρώπη.

O Χάρης τότε γνωρίζει στην Γαλλία τον δάσκαλο μας για τα επόμενα χρόνια, τον οποίο ευχαριστούμε για την διδασκαλεία του και την γνώση που μας μετέδωσε. Εγώ παρόλο που δούλευα, τέσσερις φορές το χρόνο βρισκόμουν στην Γαλλία για ιδιαίτερα μαθήματα και σεμινάρια. Έτσι τέσσερις φορές το χρόνο στην Γαλλία και δύο φορές το χρόνο γενικά στην Ευρώπη στα σεμινάρια του μεγάλου δασκάλου, ήταν ένας ικανοποιητικός αριθμός για τότε. Ένα καλό βήμα.

Το 1996 ξεκινάω να δίνω τα πρώτα μου μαθήματα σε ένα τοπικό γυμναστήριο στο Παγκράτι, όπου σαν περιοχή γίνεται πλέον η έδρα μας. 

Το 2000 παίρνουμε την απόφαση να ανοίξουμε την σχολή μας και από τότε παραδίδουμε επίσημα μαθήματα. Εκείνη την εποχή ο Χάρης ερχόταν τρεις φορές το χρόνο και έδινε κάποια σεμινάρια στους τότε λίγους μαθητές μας στην σχολή. 

Το 2001 μετά από έγκριση του Δασκάλου μας δίνουμε εξετάσεις για το 5ο Νταν, το Sakki Test. Μια δοκιμασία που μόνο λίγοι καταφέρνουν. Το  τεστ έχει ως εξής , ο Hatsumi sensei κάθετε πίσω από τον εξεταζόμενο, όρθιος με κλειστά τα μάτια με το σπαθί υψωμένο, ο μαθητής - εξεταζόμενος βρίσκετε μπροστά του με seiza (καθιστός στα γόνατα, παραδοσιακή στάση) με κλειστά τα μάτια, προσπαθώντας να νοιώσει το κόψιμο που έρχεται και με κυβίστηση – «ρολάρισμα» στο έδαφος να διαφύγει από το κόψιμο. Εάν ήταν επιτυχές λάμβανες το GoDan (5th Dan) και τον τίτλο του shidoshi (instructor).  

Το 2003 ο Hatsumi sensei σταματά τα ταξίδια του στην Ευρώπη, δίνοντας το τελευταίο Ευρωπαϊκό Taikai (Μεγάλη Συγκέντρωση) στην Αγγλία. Συνεπώς, η μόνη μας επιλογή πλέον ήταν η Ιαπωνία.

Πως χρηματοδοτούσατε όλα αυτά τα ταξίδια;

Σου θυμίζω δύο λέξεις που ανέφερα πιο πριν: ΠΙΣΤΗ και ΣΤΟΧΟΣ. Προτιμούσαμε να ταξιδεύουμε σε όλο τον κόσμο όπως και κάναμε για να μάθουμε, παρά να πάμε διακοπές. Φυσικά ακόμα και τώρα έχουμε αυτήν την ιδεολογία. Δεν θα πάμε μια βόλτα, παρά θα κρατήσουμε τα χρήματά μας ώστε να πάμε στους δασκάλους μας να μάθουμε και να μεταφέρουμε τη γνώση και εμείς με την σειρά μας στους δικούς μας μαθητές.

Ποιες ήταν οι κινήσεις σας από το 2003 και μετά που σταμάτησε να επισκέπτεται ο Hatsumi sensei την Ευρώπη;  

Ξεκινήσαμε να πηγαίνουμε δύο φορές το χρόνο στην Ιαπωνία για να μάθουμε κοντά στον ίδιο τον Hatsumi sensei αλλά και από τους προσωπικούς του μαθητές. Ένα ταξίδι ζωής, έτσι το χαρακτηρίζω, και παρακινούμε και τους μαθητές μας να πάνε, να γνωρίσουν όλη αυτή τη «μαγεία» που σου δίνει ένα τέτοιο ταξίδι, από άποψη τεχνών και σεβασμού.

Παράλληλα με όλη την τέχνη των Ninja & Samurai, ανακαλύψαμε στα ταξίδια μας και άλλες πτυχές των τεχνών που σου απλώνονται απλόχερα, αρκεί να ψάξεις και να βρεις το «αληθινό». Στην Ιαπωνία, σε σύγκριση με την Ευρώπη και την Αμερική, εάν δεν είσαι γνήσιος σε αυτό που κάνεις, ό,τι κι αν είναι αυτό, δεν υπάρχει μέλλον να προχωρήσεις.

Με ποιο τρόπο συνεχίστηκε η εκμάθηση σας στην Ιαπωνία;

Το πρώτο πράγμα που έπρεπε να μάθουμε ήταν βασικές αρχές της Ιαπωνικής γλώσσας ώστε να μπορούμε να συνεννοηθούμε. Το δεύτερο πράγμα ήταν η ιστορία των τεχνών, από πού προέρχονται και ποιος είναι ο σκοπός τους. Αρχίσαμε να επισκεπτόμαστε διάφορους Ιαπωνικούς ναούς που είχαν παράδοση στις πολεμικές τέχνες, καθώς και κάποια Μουσεία. Εκεί είδαμε φωτογραφίες με διάφορους Samurai με tattoo στο σώμα τους, με εμβλήματα ή με διάφορες παραστάσεις δράκων, φιδιών και τίγρεων. Τότε μου γεννήθηκε η απορία γιατί όλοι αυτοί οι Samurai φέραν tattoo πάνω τους, γνωρίζοντας ότι μόνο η μαφία της Ιαπωνίας είχε tattoo.

Στο ίδιο ταξίδι και σε μια από τις επισκέψεις μας στο γραφείο του Hatsumi sensei είδαμε μια φωτογραφία δικιά του, όταν ήταν νέος, με κάποιον δίπλα του ημίγυμνο από την μέση και πάνω που ήταν γεμάτος tattoo. Ενώ στεκόμασταν μπροστά από την συγκεκριμένη φωτογραφία, μας πλησίασε και μας είπε: «μεγάλος δάσκαλος στο Irezumi και καλός μου φίλος, Horiyoshi san!» και μας έδωσε ένα από τα βιβλία του να δούμε. Έκπληκτοι είδαμε και γνωρίσαμε τα έργα του. Το συγκεκριμένο βιβλίο ήταν το "100 Demons". Έπεσα σε μια σελίδα που απεικόνιζε την Hanya.

Πως εξελίχθηκε η αρχική σου επαφή με το Ιαπωνικό tattoo;

Μετά από αυτή την εμπειρία στο γραφείο του δασκάλου μας και τις διάφορες επισκέψεις σε ναούς και μουσεία, αγόρασα τα πρώτα μου περιοδικά και ιστορικά βιβλία με θέμα τους Samurai και τα tattoo. Διάβασα βιβλία μεγάλων ζωγράφων, όπως του Katsushika Hokusai - 葛飾 北斎 - αναφέρομαι στα ιστορικά - που για τους πιο πολλούς tattoo artist είναι απλά ζωγραφιές. Ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης, στις ζωγραφιές του αναφέρετε σε όλη σχεδόν την ιστορία και μυθολογία της Ιαπωνίας από την περίοδο Kamakura έως περίοδο Τokugawa Ieyasu και φυσικά στο νέο όραμα της περιόδου Edo, μέσα από την αισθητική. Εδώ συναντάμε και τα πλέον δημοφιλή έργα από τα οποία έχουν επηρεαστεί αρκετοί tattooist. Έχουμε τις πρώτες επίσημες ενδείξεις για την προέλευση του Irezumi και τον σκοπό του, όσον αφορά τη πρόθεση κάποιον φατριών των Ninja να στιγματίζουν το σώμα τους με τα οικογενειακά τους σύμβολα - με την βελόνα και το μελάνι που χρησιμοποιούσαν στις καλλιγραφίες - ώστε να ξεχωρίζουν μεταξύ τους οι διάφορες σχολές (πολεμικά συστήματα και τεχνικές). Το όνομα που δώσανε σε αυτήν την τελετουργία ήταν:  紋 身 Mon mi = Crest only, fingerprint.

Συνεπώς κατά την περίοδο Edo, οι Ninja επιδίδονταν στην πρακτική του Irezumi μόνο για να στιγματίσουν το σώμα τους με το οικόσημο τους;

Όχι, γινόταν και για θρησκευτικούς λόγους, καθώς και για λόγους αντίδρασης. Συγκεκριμένα, σε περίοδο ειρήνης οι Samurai και οι Νinja πολεμιστές, έρχονταν σε επαφή με δασκάλους του Ζεν και διάφορους δασκάλους θρησκευτικών παρατάξεων. Έτσι, για θρησκευτικούς λόγους, φτιάχνοντας φίδια, δράκους και τίγρεις με το Irezumi, πίστευαν ότι εξόρκιζαν τους φόβους και τους εφιάλτες τους από τους πολέμους. Αλλά και ως μορφή αντίδρασης στους αυστηρούς νόμους της χώρας, οι οποίοι απαγόρευαν στους φτωχούς να ντύνονται με καλής ποιότητας ρούχα. Τότε, έκαναν και τα πρώτα ολόσωμα Irezumi. Η ιστορία λέει ότι το ολόσωμο τατουάζ είναι επηρεασμένο από την κουλτούρα των σαμουράι, των Ιαπώνων πολεμιστών, οι οποίοι καλύπτονταν με φανταχτερά ρούχα στολισμένα με σύμβολα θάρρους και περηφάνιας για να καταδείξουν την οικογενειακή τους προέλευση.

Επανέρχομαι στην αρχική σου ερώτηση, εκείνη την εποχή άρχισα να ψάχνω και μέσω internet για τους tattoo artist εδώ στην Ελλάδα. Γνωρίζοντας και μαθαίνοντας κάποια βασικά πράγματα, με βάση πάντα τα ιστορικά δρώμενα, επισκέφθηκα κάποια studio στην Αθήνα, τα οποία ανέφεραν ότι έκαναν Traditional Japanese tattoo (δεν έχει σημασία ποια ήταν αυτά). 

Πάντα ταπεινός και σεβόμενος κάποιον ή κάποια που κάνει κάτι το οποίο δεν γνωρίζω, θα κάτσω να ακούσω την γνώμη του ή την γνώμη της. Έτσι και έκανα, αλλά δυστυχώς κανένας καλλιτέχνης δεν στήριζε αυτό που είχα μέσα στο μυαλό μου. Ξέρω πως είναι λυπηρό και σκληρό αυτό που λέω, αλλά εάν βάζεις ένα τίτλο, καλό είναι να τον πρεσβεύεις.

Την άνοιξη του 2006, τον μήνα Απρίλιο, βρισκόμουν στην Ιαπωνία και ο τότε Γάλλος δάσκαλός μας, ενώ προετοιμαζόμασταν για το μάθημα του Hatsumi sensei μέσα στο τρένο, μας κοίταξε στα μάτια και μας είπε με χαμόγελο «τώρα είστε πλέον μόνοι σας και δεν με έχετε ανάγκη, είμαστε το ίδιο πλέον». Πέσαμε λίγο από τα σύννεφα με τα λόγια του και νοιώσαμε λύπη, ενώ αναρωτηθήκαμε γιατί μας το είπε αυτό... Μας διώχνει από μαθητές του; Με την απορία μείναμε και το μάθημα του Hatsumi sensei ξεκίνησε. Κάποια στιγμή έρχεται δίπλα μας, ακουμπά στην πλάτη μας και μας λέει: Sugureta Girisha Judan, Kabatte Kudasai. Παγώσαμε. Έφυγε λοιπόν από κοντά μας και στράφηκε στο σύνολο μέσα στο Dojo και μας είπε: «πολύ καλοί είστε οι Έλληνες. Σας δίνω το 10ο Dan, με τον τίτλο του Shihan (δάσκαλος των δασκάλων), ένας μεγάλος βαθμός που έχει υποχρέωση ως προς την τέχνη, την ιστορία της και την σωστή μετάδοση.

Το σημαντικό για όλα αυτά είναι να παραμείνεις μέσα σου μαθητής και όχι να φέρεις τον τίτλο σου για προβολή. 

Τελικά πως προχώρησες στο πρώτο σου tattoo;

Στις αρχές Φεβρουαρίου του 2007, ένας από τους μαθητές μας μου είπε ότι πριν λίγες μέρες έκανε το πρώτο του tattoo. Το είδα και μου άρεσε. Μετά από λίγες μέρες του ζήτησα τα στοιχεία του artist. Φυσικά και τον επισκέφθηκα. Τώρα πήγα συνειδητοποιημένος και πιο σκληρός με αυτά που είχα δει όλο αυτό το διάστημα. 

Πράγματι, έκλεισα ένα ραντεβού και πήγα για να συζητήσουμε. Εκεί, στο Φάληρο λοιπόν, στο privet studio του, γνώρισα τον Mike the Athens. Απλός και ήρεμος. Στο τραπεζάκι του καθιστικού είδα το βιβλίο αυτό που είχα δει και στον γραφείο του Hatsumi sensei, τους "100 Demons" του Horiyoshi sesnei. O Μike κάτι ετοίμαζε, δεν πέρασαν πέντε λεπτά και μου είπε «είσαι έτοιμος να συζητήσουμε το τι θα ήθελες». Αμέσως του απάντησα ναι, είμαι έτοιμος και του έδειξα το σχέδιο με την Hanya. Τον κοίταξα και του είπα αυτό θέλω, μπορείς; Χαμογέλασε και είπε «ήρθες μελετημένος» και του απάντησα πως απλά ήξερα το τι θέλω. Αυτή την κουβέντα που είπα, είδα στο πρόσωπό του να την σέβεται και λίγο πολύ κατάλαβα με τι άνθρωπό είχα να κάνω. Εάν είσαι έτοιμος για κάτι τέτοιο μπορούμε να προχωρήσουμε. Μου ζήτησε πότε θα ήθελα να ξεκινήσουμε και του είπα «σύντομα» και αμέσως πρόσθεσα «όποτε είσαι έτοιμος και εσύ».

Δεν πέρασαν δύο βδομάδες και μου τηλεφώνησε. Με ρώτησε πότε θα ήθελα να ξεκινήσουμε το πρώτο μου session. Χάρηκα και μετά από τρεις μέρες είχα το πρώτο μου session και το πρώτο μου tattoo. Φυσικά μεγάλο. Από τότε τον Mike τον θεωρώ φίλο μου ή μάλλον Buyu μου. Μια λέξη που δίνεται σε λίγους και ειδικά όταν είναι γνώστες των τεχνών, των πολεμικών τεχνών. Buyu (武友人) σημαίνει στην Αγγλική γλώσσα "warrior friend" και στα ελληνικά «συμπολεμιστής». Αυτός που θα σε κρατήσει στα χέρια του όταν θα ξεψυχήσεις από ένα θανατηφόρο χτύπημα ή θα σε στηρίξει στα δύσκολα. Για εμένα προσωπικά είναι αυτός που ξέρει να χειρίζεται την βελόνα και δίνει την ψυχή του. Παραδίδει το πνεύμα του. Κάνει ιεροτελεστία. Έτσι έβλεπα και έτσι βλέπω τις τέχνες. Έτσι κάποια στιγμή τον αποκάλεσα και Buyu - 武友人. 

Χάρις στον Μike, συμμετείχαμε και στα πρώτα Athens Tattoo Convention, φέρνοντάς μας σε επαφή με τον Hercules (Eightball Tattoo), τον οποίο τον ευχαριστούμε για την βοήθεια και στήριξή του στο να προβάλουμε την Ιαπωνική κουλτούρα μέσα από την τέχνη μας. Έτσι για τα επόμενα τρία χρόνια παίρναμε μέρος με δικό μας περίπτερο. Ωραίες στιγμές και εμπειρίες γνωρίζοντας αξιόλογους ανθρώπους.

Να υποθέσω πως έχεις κάνει tattoo και στην Ιαπωνία;

Τον Νοέμβριο του 2007 έψαξα να βρω το studio του Horiyoshi, το οποίο και δεν ήταν δύσκολο να βρω. Έτσι πήγα και επισκέφθηκα το studio του στην Yokohama, μα για κακή μου τύχη δεν ήταν εκεί, ήταν εκτός πόλης.  Δεν απογοητεύτηκα, για κάποιο λόγο κάποια πράγματα πρέπει να γίνονται στο χρόνο τους. Επιστρέφοντας είπα να ψάξω για διάφορα studio να πάω να δω την δουλεία τους. Έψαξα στο internet και βρήκα κάποιον τέσσερις ώρες έξω από το Tokyo, του έστειλα μήνυμα και προς μεγάλη μου εντύπωση μου απάντησε. Θα πει κάποιος, καλά το κέντρο στο Tokyo είναι γεμάτο studio. Το θέμα είναι ότι δεν με γοητεύει, ακόμα και τώρα, το κέντρο του Tokyo. 

Μετά από τρεις - τέσσερις μέρες πήραμε το τρένο πρωί πρωί - εφόσον δεν είχα εκείνη την ημέρα κάποιο προγραμματισμένο μάθημα - και πήγαμε να συναντήσουμε τον καλλιτέχνη. Έπρεπε να ήμασταν εκεί κατά τις 12.00  το μεσημέρι και φτάσαμε 10 λεπτά αργότερα. Μόλις φτάσαμε στην πόλη Kuki (9 δαίμονες) βγαίνοντας από το τρένο, χαμογελούσαμε με τον αδελφό μου, λέγοντας τι χωριουδάκι είναι αυτό. Εντελώς επαρχιακό. Μας πλησίασε ένας Ιάπωνας με ξυρισμένο σχεδόν το κεφάλι και αναφώνησε το όνομα μου: "Adoni" san; Απάντησα και εγώ, φυσικά στα Ιαπωνικά, «ναι εγώ είμαι», μας έκανε υπόκλιση και μας συστήθηκε με το όνομα του tattoo artist που ήδη είχα επικοινωνήσει, Horimasa. Μας έβαλε στο αυτοκίνητό του και μας οδήγησε στο studio του. Με ρώτησε τι θα ήθελα να κάνω. Του ζήτησα ένα Tora = Τίγρης (σύμβολο του πολεμιστή). Το σπουδαίο είναι ότι έκανα το πρώτο μου Tebori 手彫り. Σε ένα διάλειμμα κοιτούσα μαζί με τον Χάρη, την βιτρίνα του, με διάφορα πράγματα που είχε για συλλογή. Υπήρχε και ένα stick για Tebori, το οποίο του ζήτησα να δω. Αμέσως σηκώθηκε και μου το έδωσε. Μου είπε πως μου το κάνει δώρο, από έναν δάσκαλο προς έναν άλλο. Να σημειωθεί ότι σε παραδοσιακούς artist ακόμα και στις πολεμικές τέχνες, όταν παρουσιάζεσαι δηλώνεις και την ιδιότητά σου. Ήταν το καλύτερο δώρο που θα μπορούσα να λάβω όπως και η τίγρη που μου έδωσε και την φέρω πλέον πάνω μου. Από τότε μαζί με την δική μου τέχνη άρχισα να μελετώ καλύτερα τις διάφορες τεχνικές και τα bodysuit. 

Το καλοκαίρι του 2008 τον επισκέφτηκα πάλι και έλαβα το πρώτο μου Shichibu (七分) που είναι το 3/4 μανίκι και την ίδια χρονιά μάλιστα τον Νοέμβριο προχώρησα και στο δεύτερο Shichibu, χωρίς να του πω τι θέλω, απλά του έδωσα το σώμα μου και αυτός θα έδινε την ψυχή του. Δύσκολο να το πεις αυτό το πράγμα. Απλά τότε άρχισα να καταλαβαίνω τη πραγματική ιδιότητα του tattoo artist, η οποία είναι συνδεδεμένη με την φιλοσοφία τον πολεμικών τεχνών. Παράλληλα, ο Horimasa έκανε στον Χάρη το Sutra του Fudomyo.

Δεν μπορείς να δώσεις εάν δεν είσαι έτοιμος να λάβεις, 
Δεν είσαι έτοιμος να λάβεις εάν δεν είσαι έτοιμος να δώσεις. 
Είναι ακριβώς η ίδια έκφραση από μια Βουδιστική προσευχή,  της  般若心経 - Hanya Shinγyo – Heart sutra:  (色即是空) Shiki soku zeku -  Ku Soku Ze Shiki.

Τα φαινόμενα προέρχονται από την κενότητα και η κενότητα δημιουργεί τα φαινόμενα. 

Εκείνη την φορά βρισκόταν στο studio του και η Crystal των Gomineko Books για κάποιες φωτογραφήσεις για ένα βιβλίο που ήθελε να φτιάξει για τον Horimasa sensei. O ίδιος με παρακάλεσε να μείνω μέχρι την επόμενη μέρα για να με φωτογραφήσει η Crystal. Πραγματικά ήταν ένα μεγάλο μάθημα για έμενα και τον Χάρη να μείνουμε μια μέρα παραπάνω στο Kuki. 

Κάτσαμε όλη μέρα στο studio του και παρατηρούσαμε διάφορους Ιάπωνες που ερχόντουσαν με δικά του έργα στο σώμα τους για την φωτογράφιση. Ο Horimasa sensei ήρθε δίπλα μας και μας είπε διακριτικά "Yakuza". Ένας από αυτούς μας κοιτούσε προκλητικά. Ο Horimasa sensei τον έβλεπε και του γέλασε και του είπε την ιδιότητα μας. Αμέσως, ο άνθρωπος αυτός σηκώθηκε εκεί που καθόταν ημίγυμνος και μας έκανε υπόκλιση, ανταποκριθήκαμε και εμείς.  Μετά από λίγο ενώ οι ώρες περνούσαν χαιρετήσαμε για να πάμε να ξεκουραστούμε. Ο τύπος που μας κοιτούσε επιβλητικά μας σταμάτησε και μας κάλεσε για φαγητό. Δεν μπορείς να μην δεχτείς, είναι ασέβεια. 

Δεχτήκαμε και τους ακολουθήσαμε, φυσικά μαζί μας ήρθε και ο Horimasa sensei με την γυναίκα του και η Crystal. Στο σύνολο ήμασταν περίπου 10 άτομα σε ένα privet χώρο ενός τοπικού εστιατορίου, με κλειστές τις θύρες στο χώρο που τρώγαμε. Μετά από λίγο έφτασε στο χώρο ένας μεγάλος σε ηλικία άντρας με κουστούμι, αυστηρό ύφος και μαζί του μια όμορφη γυναίκα συνοδευόμενη από έναν άντρα. Αμέσως όσοι ήταν εκεί σηκώθηκαν και υποκλίθηκαν, ακολουθήσαμε και εμείς. Ήταν μια πραγματική εμπειρία, περισσότερο θάρρους. Η Crystal ήθελε να μας πει το όνομα της γυναίκας αυτής. Είναι η Shoko Tendo την πρόλαβε ο Χάρης και χαμογελάσαμε και οι δύο. Δεν χρειάζεται να πούμε κάτι γι’ αυτή τη γυναίκα, για το ποια είναι.

Μετά την Ιαπωνία συνέχισες να κάνεις tattoo στον Mike the Athens; 

Με την επιστροφή μου μοιράζομαι όλες τις εμπειρίες μου με τον Mike και συνεχίζουμε την δική μας δουλεία στο studio του. Τότε όλα άρχισαν να παίρνουν μορφή σιγά – σιγά. Έως και τώρα συνεχίζω με τον Mike, αλλά πάντα με την παραπάνω φιλοσοφία μου. Έστω και ας γίνετε με αργούς ρυθμούς. Εκείνη την εποχή, έκανε το ξεκίνημα του και ο Χάρης με το πρώτο του Gobu (五分) που είναι το μισό μανίκι. 

Το 2009 λαμβάνουμε από τον ίδιο τον soke (σ.σ. ο διάδοχός παραδόσεων) Hatsumi τον βαθμό του 15ου DAN, o οποίος βαθμός είναι συμβολικός. Θυμηθείτε στα ιστορικά δρώμενα που ένας Samurai σε ηλικία δεκαπέντε ετών πήγαινε στο πεδίο της μάχης για να πολεμήσει. Εκεί καταλαβαίνεις την υπευθυνότητα που λαμβάνεις και κουβαλάς. Είσαι έτοιμος να δώσεις και να λάβεις. Είσαι έτοιμος να γεμίσεις με τις δικές σου εμπειρίες, ενώ όλα αυτά τα χρόνια εκπαιδευόσουν γι’ αυτήν την στιγμή. Αλλά να παραμένεις πιστός στις αξίες και στα ιδανικά σου. Πότε να μην λες «γνωρίζω», γιατί ενδέχεται να συναντήσεις σύντομα στο δρόμο σου κάποιον άλλο που θα γνωρίζει.

Από την απόκτηση του 15ου DAN, τι μεσολάβησε μέχρι σήμερα;

Από εκείνη την χρονιά λοιπόν επιλέγουμε να γίνουμε προσωπικοί μαθητές σε έναν από τους πρώτους μαθητές του Hatsumi sensei, τον Seno sensei και του στέλνουμε το αίτημα μας. Η απάντηση του ήρθε ενάμιση χρόνο μετά, όπου και μας αποδέχτηκε. Άρα ΥΠΟΜΟΝΗ. Από τότε μαζί του μελετάμε τα makimono και τα densho σε τεχνικό επίπεδο, πάλι από την αρχή σαν μαθητές.

Το 2012 μας βραβεύει ό ίδιος ο soke με το μετάλλιο τιμής για τα είκοσι πέντε χρόνια προσφορά μας στην τέχνη του Ninpo Taijutsu και στην αφοσίωση μας.

Το 2013 μας απομένει το menkyo (δίπλωμα) Bufu Ikan πίστης και εμπιστοσύνης για την τέχνη. Υπάρχουν πράγματα ειπωμένα εδώ μέσα, που ούτε οι ίδιοι μας οι μαθητές δεν γνωρίζουν... Εκείνο το ταξίδι ήταν η μεγαλύτερη αναγνώριση που λάβαμε ποτέ και ποτέ δεν προβάλαμε. Μετά το πέρας του μαθήματος ο Hatsumi sensei μας κάλεσε στο γραφείο του, όπως και τον ακολουθήσαμε. Κάτσαμε για λίγο και μετά μας πρότεινε να φάμε γιατί όπως μας εξήγησε θα ερχόταν ο Υoshi-san. Πραγματικά δεν καταλάβαμε τι ήθελε να πει απλά πήγαμε να φάμε μαζί του. Δεν προλάβαμε να κάτσουμε, μετά από λίγο άνοιξε η πόρτα και ο sensei φώναξε πάλι το όνομα που δεν καταλάβαμε Yoshi san konitsua. Σηκώνοντας την ματιά μας καταλάβαμε δεν ήταν άλλος από τον ίδιο τον Horiyoshi sensei. Εκεί για εμάς ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να συμβεί στον καθένα μας. Δηλαδή να βρίσκεσαι με δύο soke - ο καθένας στο είδος του - και να μιλάς μαζί τους. Η επόμενη πρόσκληση δόθηκε από τον Horiyoshi sensei, να τον επισκεφθούμε στο studio του στην Yokohama. Μετά από δύο μέρες βρισκόμασταν εκεί μαζί του και μας έδειχνε τη συλλογή από τα makimono και τα densho του, όπου απεικονίζονταν και η δική του τέχνη το, Irezumi. Μας εξήγησε ότι στην περίοδο Εdo οι εγκληματίες βασανίζονταν με την μέθοδο του tattoo - Bokukei, bokkei (墨刑). Ενώ το σώμα τους ήταν χτυπημένο και αιμορραγούσε, τους άφηναν να μολύνονται με αποτέλεσμα να πεθαίνουν από μόλυνση. Άρα αυτή που το εκτελούσαν γνώριζαν ειδικά σημεία στο ανθρώπινο σώμα – άρα ήταν ήδη γνώστες και χειριστές διαφόρων Kakushi buki - 隠し 武器, δηλαδή ήταν γνώστες κρυφών όπλων ,όπως είναι τα μαχαίρια, οι λεπίδες ρίψεων κ.ά..

Μέσα από τα αρχαία γραπτά (densho), μπορεί κάποιος να δει ότι η παραδοσιακή γιαπωνέζικη τέχνη των τατουάζ γίνεται χρησιμοποιώντας ένα σετ από βελόνες οι οποίες ήταν τοποθετημένες στην άκρη μιας ξύλινης ή μεταλλικής λαβής, ενώ το μελάνι έμπαινε χειροκίνητα. Αυτή η παλαιού τύπου τεχνική χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα από κάποιους master του είδους. Χαρακτηριστικό παράδειγμά τα μέλη της δυναστείας Horiyoshi από την Yokohama, τα οποία είχαν τις δικές τους ομάδες μαθητευόμενων στους οποίους περνούσαν τα μυστικά της τέχνης.

O Horiyoshi σήμερα, κατέχει τον τίτλο του 3ου Soke αυτής της μυστικής παράδoσης όσο αφορά το Irezumi.

Soke σημαίνει διάδοχός των παραδόσεων και είναι ο ανώτατος τίτλος που φέρει κάποιος στις τέχνες. Συνοδεύετε από το πρακτικό, φιλοσοφικό και πνευματικό κομμάτι και οι Soke κατέχουν τα αρχαία γραπτά makimono και densho που αναγράφουν τα μυστικά μιας τέχνης. Αυτά τα makimono και densho δίνονται από διάδοχο σε διάδοχο και σε κανέναν άλλο. Όπως ο Hatsumi sensei έτσι και ο Horiyoshi sensei κατέχουν την υψηλότερη γνώση όλων. Είναι φίλοι μεταξύ τους, πιστοί και αφοσιωμένοι στις παραδόσεις. Βραβευμένοι και οι δύο από τον ίδιο τον Αυτοκράτορα και θεωρούνται ζωντανοί θησαυροί στην Ιαπωνία. 

Έχουμε λάβει και οι δυο μας tattoo από τον ίδιο τον Horiyoshi III, δυο kanji. Εγώ έχω το Nin (忍) και ο Χάρης το Fudoshin (不動心) αντίστοιχά. Ο Horiyoshi είναι ένας άνθρωπός απλός με χαμόγελο και πάντα καλόκαρδος με ανοιχτή την πόρτα του για όλους. 

Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό για κάποιον που κατέχει το τίτλο του δασκάλου.  

Φυσικά δεν μας έκανε εντύπωση που ο γιος του κατέχει τα τελευταία οχτώ χρόνια τον τίτλο του "apprentice" και αργότερα θα δεχτεί τον τίτλο του "assistant", μέχρι να λάβει και αυτός με την σειρά του τον τίτλο του "master". Χαμογελάσαμε με απογοήτευση, γιατί στην Ευρώπη αλλά και εδώ στην Ελλάδα βάζουν τις «ταμπέλες» μέσα σε ένα μόλις χρόνο, χωρίς να ξέρουν την ουσία. Όχι μόνο στο tattoo, αλλά γενικά στις τέχνες. Ακριβώς όπως και στη δική μας τέχνη, όπου με οκτώ έως δέκα χρόνια συνεχής εκπαίδευσης - όχι με διακοπές - και πάντα με καθοδήγηση από τον δάσκαλό σου, λαμβάνεις τον τίτλο του Shidoshi – Godan. Στα δεκαεπτά έως είκοσι χρόνια μαθητείας λαμβάνεις τον τίτλο του Shihan και από τα είκοσι – είκοσι πέντε χρόνια, σιγά σιγά, αρχίζεις και κατανοείς την σημασία του SHU HA RI (守破離). Είσαι δηλαδή έτοιμος να λάβεις και να δώσεις τις δικές σου εμπειρίες. Πώς μπορεί κάποιος να δώσει εμπειρίες όταν δεν έχει λάβει γνώση; 

Όποιος δεν έχει δάσκαλο, απλά δεν γνωρίζει και το μόνο που θα κάνει είναι να βάζει απλά ταμπέλες. Αργά ή γρήγορα η ποιότητα του θα φανεί. Μεγάλος κριτής είναι ο μαθητευόμενος που μετά από κάποιο χρονικό διάστημα θα αρχίζει να ψάχνει και να απορρίπτει τον ίδιο του τον «δήθεν» δάσκαλο. Είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί η απόρριψη από κάποιον ή κάποια που θέλει να μάθει.

Τι θα συμβουλεύατε κάποιον που θέλει να μάθει; 

Να ψάξει και να μην βιαστεί. Να πάει να γνωρίσει, να ταξιδέψει, να συναντηθεί και να λάβει γνώση από την αρχή, σαν μαθητής και όχι σαν γνώστης. Όλα αυτά τα χρόνια παραμένουμε μαθητές στην καρδιά και στο πνεύμα.  

Το καλύτερο δώρο που έλαβα από τον Horiyoshi ήταν ένα Yobori (洋彫り). Χωρίς να είμαι artist tattoo μου έδωσε ένα δικό του Yobori. Ένα πράγμα που δεν μπορώ να του δώσω ζωή, καθώς δεν είμαι tattooist. Αλλά με την αρχαία ιδεολογία αποτελεί σύμβολο μικρής λεπίδας που έρχεται σε επαφή με το σώμα. Όπως τότε που ήταν γνώστες στην μάχη με το ξίφος. Τότε που εισέρχονταν στο πεδίο της μάχης για να σκοτώσουν ή να σκοτωθούν. Ναι, με αυτό τον τρόπο ίσως με ωθήσει να ανακαλύψω περισσότερα πράγματα. Όπως και με την τέχνη του Ninpo (忍法). Είναι η τέχνη της ζωής. Από την στιγμή που νιώθεις τον κίνδυνο στις τεχνικές που εκτελείς, αρχίζεις και σέβεσαι την ίδια σου την ζωή. 

Αυτό που μας έχει στιγματίσει και τους δύο ψυχικά καθώς και σωματικά, είναι οι μορφές του Fudomyoo 不動明王, έργα του Mike the Athens, ο οποίος διατηρεί μεγάλη σημασία για την τέχνη του Ninpo Taijutsu αλλά και την σημασία που δίνει μέσα από την διδασκαλία του ο  Hatsumi sensei:

Fudo Myoo 不 動 明王 μεταφράζετε σαν, "Ακίνητος / Ακλόνητος Πεφωτισμένος Βασιλιάς." Ένας από τις πέντε Θεότητες της Σοφίας. Στο Ζεν του Βουδισμού, φανερώσει την πραγματική φύση όλων των πραγμάτων διαβίωσης, κρατώντας ένα σπαθί στο δεξί του χέρι και ένα λάσο στο αριστερό του χέρι. Το σπαθί σε κάποιες αναπαραστάσεις είναι τυλιγμένο με φλόγες ή αλλιώς χωρίς αυτές ως ένα Hoken 宝 剣 «Βασιλικό σπαθί ιεροτελεστίας, το οποίο όλοι οι φημισμένοι πολεμιστές είχαν σαν αξίωμα» ή ως Kongō-ken 金剛 杵 όπου η βάση της λαβής του ξίφους έχει το σχήμα του Kongo-sho 金剛 杵 vajra. Ωστόσο, σε ορισμένες περιπτώσεις, βλέπουμε να κρατάει την Kurikara-ken, ένα σπαθί με το δράκο κουλουριασμένο γύρω από αυτό. Στο αριστερό χέρι κρατάει σχοινί με θηλιά, kensaku 羂索 για να δέσει το κακό ή να κρατήσει τους ανθρώπους από την εκτροπή. Το λάσο αντιπροσωπεύει επίσης τα διδάγματα των παραδόσεων (αξίες). Τέλος, η μορφή του στέκεται σταθερά, έτοιμη να νικήσει τα κακά πνεύματα. Η μορφή του Fudo-Myo είναι μια φιλοσοφική ή διανοητική διάσταση μέσα στις  Ιαπωνικές πολεμικές τέχνες που συμβάλλει στην αποτελεσματικότητα της κίνησης του σώματος και του πνεύματος. 心技体剣一四, «Shin Gi Tai Ken Ichi Yotsu». To σώμα και το πνεύμα είναι ένα.

Τελικά τι μαθαίνει κάποιος από τις παραδοσιακές πολεμικές τέχνες του Bujinkan Ninpo Taijutsu των Samurai και των Ninja;

Εκτός του ότι είναι αποτελεσματικές και ολοκληρωμένα συστήματα τόσο στην ένοπλη και στην άοπλη μάχη, ο μαθητής μαθαίνει να έχει 信仰 ΠΙΣΤΗ, 忍耐 ΥΠΟΜΟΝΗ και  定量法 ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Για τον ασκούμενο που θέλει να φτάσει σε αυτό το επίπεδο, πρέπει να δουλέψει σκληρά το σώμα του, να ξεπεράσει τον εαυτό του και να βλέπει πλέον με τα μάτια της καρδία του, ώστε να μην προσκολλάται πάνω στην μάχη, διότι εάν γίνει αυτό τότε μιλάμε για μη φωτισμένο πολεμιστή. Αυτός είναι ο σκοπός της διδασκαλίας και του Fudo Myoo. 

Θα χρησιμοποιήσω ένα παράδειγμα από την τέχνη του Ninpo Taijutsu, για να εξηγήσω την έννοια της «προσκόλλησης». Αν ο αντίπαλος κατεβάσει το σπαθί του για να σε χτυπήσει κι εσύ μόλις αντιληφθείς την κίνηση του σκεφθείς να ανταποδώσεις το χτύπημα, τότε ο νους σου σταματά, γιατί παγιδεύτηκε από το ίδιο το σπαθί του αντιπάλου σου. Έτσι, χάνεις την ελευθερία των κινήσεών σου και σκοτώνεσαι. Αυτό εννοώ όταν λέω ότι η προσκόλληση είναι η πνευματική κατάσταση που χαρακτηρίζει τον μη φωτισμένο άνθρωπο. Εάν όμως ο νους σου δεν συλληφθεί από το σπαθί του αντιπάλου σου, ακόμη και όταν το βλέπεις να κατεβαίνει, δηλαδή αν παρακολουθώντας την κίνηση του δεν σκεφθείς να ανταποδώσεις το χτύπημα – ή για να είμαι ακριβέστερος, εάν δεν κάνεις την παραμικρή σκέψη – και αν δεν σε πιάσει ταραχή την κρίσιμη ακριβώς στιγμή κατά την οποία το σπαθί κινείται εναντίον σου, τότε μπορείς να αποφύγεις το χτύπημα, να πλησιάσεις τον αντίπαλο και να του αποσπάσεις το σπαθί με το οποίο θα σε σκότωνε. Έτσι, τελικά αυτός σκοτώνεται από το ίδιο του το σπαθί. Και αυτό σημαίνει το να είσαι Fudoshin. Στο Zen υπάρχει το ρητό: « Πάρε του το Δόρυ και σκότωσέ τον». Αυτό βέβαια το είπαν σε συγκεκριμένη περίπτωση και αφορούσε έναν ιδιαίτερο τύπου δόρατος που καταλήγει σε πέλεκυ (Jumonji Yari). Αν όμως το προσαρμόσουμε στο παραπάνω παράδειγμα, θα πούμε «Πάρε του το σπαθί και με αυτό σκότωσέ τον».

*H χρονολογία των πολεμικών συστημάτων ξεκινά από την Περίοδο Nara 奈良時代 το 710 έως και την περίοδο Tokugawa (Edo) 徳川時代 και διασώζονται μέχρι σήμερα από τον τελευταίο Ninja της περιόδου Meiji, στην μεταπολεμική περίοδο, τον Takamatsu Τoshitsuge 33d Soke Ninpo Taijutsu Happo Biken jutsu μέχρι τον τωρινό διάδοχο εν ζωή Masaaki Hatsumi 初見良昭 34th Soke Νinpo Βugei Ryu ha. Ο οποίος είναι ο 34ος διάδοχος, 9 πολεμικών στρατιωτικών παραδόσεων – τακτικών μάχης των Shinobi (ninja) 忍び και των Samurai (武士) με τις παρακάτω σχολές:

• 玉虎流 Gyokko Ryu - Κosshijutsu 骨指術, Shitōjutsu 指頭術: 
τεχνικές ενάντια στο νευρικό σύστημα.
 
• 戸隠流忍法體術   Togakure Ryū - Ninpō Taijutsu
Χαρακτηριστικό της σχολής αυτής ήταν η μέθοδος και οι τακτικές μάχες που δρούσαν οι Ninja. Όπως με την μέθοδο του Shinobi iri & του Inton jutsu – απόκρυψη και διαφυγή, έτσι ώστε να εισβάλουν αθόρυβα και με μυστικότητα στα εχθρικά κάστρα. Αλλά και με τακτικές μάχης, όπως:
 
 - Taijutsu: άοπλη μάχη
 - Sōjutsu: η τέχνη με το δόρυ
- Kusarigamajutsu: τεχνικές με δρεπάνι και αλυσίδα
- Shurikenjutsu: τεχνικές με ρίψη λεπίδων
- Hensōjutsu: τεχνικές μεταμφίεσης και πλαστοπροσωπίας
- Sui-ren: τεχνικές μάχης μέσα στο νερό και κολύμβηση
- Shinobi Gatana: τεχνικές μάχης με το ειδικό σπαθί των ninja.
- Kayakujutsu: τεχνικές με εκρηκτικά & πυροτεχνήματα

• 九鬼神伝流八法秘剣術 - Kukishinden Ryū Happō Bikenjutsu
Χαρακτηριστικά αυτής της σχολής είναι: 

- Taijutsu: άοπλη μάχη
- Jutte jutsu: τεχνικές με μεταλλική ράβδο
- Kenjutsu: η τέχνη του σπαθιού
- Kodachi jutsu: η τέχνη του μικρού σπαθιού
- Bojutsu: τεχνικές με ραβδί (μικρά και μεγάλα ραβδιά) 
- Sōjutsu: τεχνικές με δόρυ
- Naginatajutsu: τεχνικές με λογχοδρέπανο
- Shurikenjutsu: ρίψη λεπίδων
- Hensōjutsu: μεταμφίεση και πλαστοπροσωπία
- Bajutsu: ιππασία
- Bōryaku: τακτική μάχης
- Chōhō: κατασκοπεία
- Intonjutsu: διαφυγή τους και απόκρυψη
- Tenmon: μετεωρολογία
- Chimon: γεωγραφία

• 虎倒流骨法術 - Kotō Ryū Koppōjutsu
Χαρακτηριστικό της είναι, οι τεχνικές ενάντια στο σκελετικό σύστημα και στα σημεία πιέσεων (vital points).

• 玉心流忍法  - Gyokushin Ryū Ninpō
Χαρακτηριστικό αυτής της σχολής είναι οι τεχνικές κατασκοπίας και όπλο αυτής το λάσο με άγκιστρα (kagenawa) καθώς και οι τεχνικές αυτοθυσίας (ειδικές ρίψης του αντιπάλου).

• 雲隠流忍法  - Kumogakure Ryū Ninpō
Χαρακτηριστικό της το Kuji-kiri μια μέθοδο αυτοσυγκέντρωσης μέσω κινήσεων των χεριών ενωμένων σε λαβή, επίσης τεχνικές ειδικευμένες με το δόρυ και με αλυσίδες.

• 神傳不動流打拳体術  - Shinden Fudō Ryū Dakentaijutu
Χαρακτηριστικό της είναι τα δυνατά χτυπήματα με όλο το σώμα και η φυσικότητα του σώματος με την χρήση του Iai Jutsu, So Jutsu (Τέχνη του σπαθιού και του δόρατος) και του Hojo jutsu ή nawajutsu: τεχνικές δεσιμάτων με το σχοινί με την μέθοδο της αιχμαλωσίας.

• 高木揚心流柔体術  - Takagi Yōshin Ryū Jūtaijutsu
Η μέθοδός της είναι οι ρίψεις, οι καθηλώσεις και οι ακινητοποιήσεις του αντιπάλου, οι πνιγμοί και στο ένοπλο κομμάτι της περιλαμβάνει το Daisho: μικρό και μεγάλο σπαθί.

• 義鑑流骨法術  - Gikan Ryū Koppōjutsu
Τεχνικές ενάντια στο μυοσκελετικό και η χρήση της μεταλλικής ράβδου: Jutte jutsu.

Photos courtesy of BUJINKAN GREECE HOΜBU DOJO - NINPO TAIJUTSU

Hatsumi & Horiyoshi III.

Hatsumi & Horiyoshi III.

Hatsumi & Horiyoshi III.

With Horimasa.

With Horimasa.

Getting tattooed by Horimasa.

Getting tattooed by Horimasa.

With Horimasa.

With Horiyoshi III.

Getting tattooed by Horiyoshi III.

With Horiyoshi III.

With Horiyoshi III.

Getting tattooed by Horiyoshi III.

With Horiyoshi III.

Irezumi Densho.

Irezumi Densho.

Irezumi Densho.

Irezumi Densho.

Irezumi makimono.

Horiyoshi collection.

With Mike the Athens.

With Nakano Kazuyoshi.

With Nakano Kazuyoshi.

Top