Travelin' Mick

Extras - Τεύχος 15

Ο Travelin' Mick είναι φωτογράφος και δημοσιογράφος. Eρευνά, ταξιδεύει και τεκμηριώνει τις τελευταίες εναπομείνουσες tattoo κουλτούρες όλων των ηπείρων, για περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια. Στόχος του είναι να βοηθήσει στην διατήρηση όλων αυτών των πολυτισμικών εκφάνσεων για τις επόμενες γενιές, ενώ ο ίδιος επιθυμεί να προωθήσει την κατανόηση της σημασίας του tattooing στην ανθρώπινη ιστορία και πολιτισμό, ως μια πραγματική μορφή τέχνης. Οι φωτογραφίες του εκφράζουν την ομορφιά και την υπερηφάνεια των εθνοτικών ομάδων και των παραδοσιακών κοινοτήτων, όπου εξακολουθούν να φέρουν τα σημάδια των προγόνων τους. Το έργο του είναι μεγάλης σημασίας και ο Travelin' Mick κατέχει μια ιδιαίτερη θέση στη διεθνή tattoo κοινότητα. Το HeartbeatInk Tattoo Magazine είχε την τύχη να τον γνωρίσει και να του πάρει συνέντευξη στην Θεσσαλονίκη, όπου ήταν ειδικός προσκεκλημένος του Thessalonink, του 1ου Tattoo Convention της Θεσσαλονίκης.

Συνέντευξη & Φωτογραφία Πορτραίτου: Ινώ Μέη.

Με τι ασχολιόσουν πριν γίνεις δημοσιογράφος και φωτογράφος;

Βασικά, είμαι καθηγητής Λυκείου. Για αυτό έχω εκπαιδευτεί αλλά άρχισα να δουλεύω ως δημοσιογράφος όταν ήμουν ακόμα φοιτητής, οπότε δεν δούλεψα ποτέ ως καθηγητής. Έχω επίσης πτυχία Αγγλικών, πολιτικών επιστημών, ιστορίας και διαπολιτισμικών επικοινωνιών. Η δουλειά ήρθε σε εμένα με ένα «φυσικό» τρόπο – λόγω των εκτεταμένων ταξιδιών μου – και ξεκίνησα να δουλεύω ως δημοσιογράφος. 

Οπότε, πρώτα ενεπλάκεις με τα ταξίδια. Πώς και πότε ασχολήθηκες με το tattoo;

Το 1994 - 1995 ταξίδευα με τη μηχανή μου στην Αφρική. Έφτασα μέχρι και την Νότιο Αφρική και για να το γιορτάσω ήθελα να «χτυπήσω» ένα tattoo. Είχα ήδη μερικά τατουάζ και ήξερα πως ήθελα και άλλα και σκεφτόμουν πως «τώρα πρέπει να βρω το concept». Οπότε μπήκα σε ένα tattoo shop και τότε κατάλαβα πως δεν ήξερα τι ακριβώς ήθελα. Μιλήσαμε με τον καλλιτέχνη και τελικά τρύπησα τις ρώγες μου. Γίναμε φίλοι, διότι μπορούσαμε να συζητήσουμε και γιατί δεν είχε γνωρίσει κάποιον που να προγραμμάτιζε έτσι κάτι αντίστοιχο. 

At Wancho Naga / Photo Courtesy of Travelin' Mick.​

Πού συνέβει αυτό το περιστατικό;

Στο Cape Town, όπου «ξέμεινα» για τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Πηγαινοερχόμουν αλλά είχα κοπέλα εκεί και κατέληξα να φοιτώ στο πανεπιστήμιο και να δουλεύω σε ένα tattoo studio. Λόγω των πολυάριθμων γλωσσών που μιλώ, μπορούσα να δουλέψω σε στούντιο. Γρήγορα κατάλαβα πως ποτέ δεν θα γινόμουν ένας πολύ καλός tattoo artist, ούτε καν ένας απλά καλός tattoo artist. Άρχισα να δουλεύω ως δημοσιογράφος όσο ήμουν φοιτητής. Μετά ξεκίνησαν να πραγματοποιούνται τα tattoo conventions και είπα στον Νοτιοαφρικανό tattooer φίλο μου «γιατί δεν πάμε στα conventions μαζί»; Οπότε έγραψα μερικές επιστολές, αληθινές σε χαρτί, σε διοργανωτές ότι υπάρχει αυτός ο πολύ καλός Νοτιοαφρικανός tattooist και ότι πρέπει να τον καλέσουν. Οπότε αρχίσαμε να πηγαίνουμε στην Ευρώπη στα conventions, ενώ εγώ τραβούσα τις φωτογραφίες και έγραφα άρθρα για περιοδικά. 

Παράλληλα, έκανα μια έρευνα για τους γκάνγκστερ στο Cape Town, τους Τhe Numbers Gang, για ένα κοινωνιολογικό project για το οποίο τράβηξα τα πορτραίτα τους. Παράλληλα, τους ρωτούσα για τα tattoo τους και όλο αυτό αναπτύχθηκε σε άρθρο, το οποίο πούλησα σε tattoo περιοδικό. Πήρε μεγάλες διαστάσεις, επειδή ήμουν ο πρώτος που φωτογράφησε αυτούς τους Νοτιοαφρικανούς γκάνγκστερ με τα tattoos τους. Το άρθρο μου βγήκε το 1999 και δημοσιεύθηκε αρκετές φορές, ακόμα και στο Playboy. Τότε κατάλαβα ότι είχα τελειώσει με τις σπουδές μου και πως δεν ήθελα να γίνω καθηγητής, αλλά δημοσιογράφος. Οπότε άρχισα να ταξιδεύω στο Βόρνεο και στην Ταΐλάνδη κάνοντας έρευνα για τα παραδοσιακά tattoo.

At Chin Myanmar / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

Τι σε ώθησε να αρχίσεις να ερευνάς αυτές τις φυλές; 

Κυρίως τα κοινωνικά, πολιτισμικά και ιστορικά στοιχεία, επειδή κατάλαβα πως δεν υπήρχε σχεδόν κανένα επιστημονικό γραπτό σχετικά με το tattooing ως κομμάτι ενός πολιτισμού. Οπότε πήγα σε αυτές τις περιοχές, τράβηξα μερικές φωτογραφίες και άρχισα να ρωτάω τον κόσμο σχετικά με τα κίνητρά τους. Κατάλαβα πως υπάρχουν διαφορετικές ομάδες κινήτρων, ανάλογα με την κουλτούρα τους:  πολεμική, αγροτική, το πλέξιμο για τις γυναίκες ή το κυνήγι κεφαλών για τους άνδρες κ.ο.κ.. Επομένως, μπορείς να κατατάξεις τα tattoos σε ομάδες, αλλά στο τέλος το κίνητρο εξαρτάται από την ταυτότητα ως σύμβολο της ομάδας. Οπότε άρχισα να σκέφτομαι και να γράφω για το πως αυτό μπορεί να σχετίζεται και με το σύγχρονο tattooing. 

Το οποίο είναι πιο «εξατομικευμένο» στον Δυτικό κόσμο. 

Αυτό πιστεύει ο κόσμος αλλά δεν είναι έτσι! Δεν κάνεις τον εαυτό σου περισσότερο «ξεχωριστό» αν θες να «βαρέσεις» μια Μεξικάνα που είδες σε ένα περιοδικό ή στο Instagram. Όπως στα 90’s όλοι έκαναν tribal γύρω από το μπράτσο τους, επειδή τα είχαν δει κάπου, ήταν κάπως cool και το είχε και ο τύπος από τους Red Hot Chili Peppers.

Getting an Ötzi tattoo in Namibia / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

Άρα τα tattoo είναι μόδα;

Όχι, ακολουθούμε πρότυπα. Ακολουθούμε «ηγέτες» σαν τα πρόβατα. Ο κόσμος νομίζει ότι ξεχωρίζει αλλά κάνει λάθος. Απλά εντάσσουν τους εαυτούς τους σε μια ομάδα ανθρώπων. Βέβαια, υπάρχουν τρόποι να ξεχωρίσεις, κάτι που βλέπουμε στις μέρες μας. Όταν, για παράδειγμα, έχεις πάνω σου ένα σχέδιο ζωγραφισμένο ή φτιαγμένο στο Photoshop από τον Γιώργο Μαυρίδη. Σήμερα, υπάρχουν περισσότερες τεχνολογίες και δυνατότητες. Μπορείς να κάνεις πιο πολλά πράγματα από τεχνικής άποψης και η φαντασία είναι πιο ευρεία από καλλιτεχνικής άποψης. Ακόμα και τα εφόδια είναι πιο εκσυγχρονισμένα πια. Ωστόσο, στο τέλος εξαρτάται από το τι τα κάνεις. 

Πάντως, ακόμα και αν ακολουθούμε μόδες, δεν είναι κάτι που κρίνω. Δεν είναι αναγκαστικά κάτι κακό. Αν κάνω ένα ωραίο tattoo από ένα φίλο μου κάπου στην ζούγκλα ή από κάποιον με κεφαλή βέλους, αυτό έχει μια ξεχωριστή αίσθηση. Αλλά στην τελική το κάνει και σε άλλους και το κάνει μάλλον επειδή τον πληρώνω… 

Άρα τι είναι το tattoo; Δεξιοτεχνία, λαϊκή τέχνη ή απλώς τέχνη;

Τώρα έθιξες ένα από τα αγαπημένα μου θέματα προς συζήτηση. Ένα πολύ μικρό κομμάτι του tattoo μπορεί να ονομαστεί «τέχνη», επειδή έχει να κάνει με τον ορισμό της τέχνης και για μένα η τέχνη είναι κάτι το δημιουργικό. Κάνεις κάτι καινούργιο που έχει σημασία. Πολύ λίγοι tattoo artists έχουν κάτι να πούνε με τα tattoos τους, το οποίο σχετίζεται με το γεγονός ότι στο tattooing υπάρχει μια σχέση καλλιτέχνη και πελάτη, που σημαίνει πως ακόμα και αν θες να κάνεις κάτι με νόημα, πρέπει να βρεις κάποιον που θα θέλει να το έχει στο σώμα του για το υπόλοιπο της ζωής του. Οπότε μιλάμε περισσότερο για δεξιοτεχνία (σ.σ. craft) στο 99,9%.

Travelin' Mick's Borneo tattoo von Eddie Borneo Ink / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

Μερικοί από τους μεγάλους κλασσικούς ζωγράφους πληρώνονταν για να κάνουν συγκεκριμένα καλλιτεχνικά projects…

Υπήρχαν αρκετά σοβαροί περιορισμοί στο τι μπορούσαν να κάνουν, ωστόσο κατάφερναν να εισάγουν μερικούς πολιτικούς υπαινιγμούς. Μερικοί από αυτούς τους ζωγράφους είναι πολύ καλύτεροι και από τους καλύτερους tattoo artists στο κόσμο. Αυτό είναι γεγονός, ξέρεις. Αν κοιτάξεις τι κάνουν μερικοί tattoo artists από ζωγραφικής άποψης και πας μετά σε ένα μουσείο, θα δεις σαφώς καλύτερα πράγματα. Ξέρω πως πολύ κόσμος δεν θέλει να το ακούσει αυτό. Από την άλλη, πολλοί tattooists της νέας γενιάς το είδαν αυτό και άρχισαν να πηγαίνουν σε μουσεία και προσπαθούν να μάθουν περισσότερα για την ζωγραφική. 

Βασικά, υπάρχει μια νεότερη γενιά στο tattooing η οποία προέρχεται από την Σχολή Καλών Τεχνών.
Στην πραγματικότητα είναι λιγότεροι απ’ ότι νομίζουμε. Έχω ρωτήσει τους πάντες. Έχω κάνει εκατοντάδες συνεντεύξεις με tattooists και υπήρχαν πολλές φορές που νόμιζα πως είναι εύκολο για τον τάδε τύπο, επειδή έχει φοιτήσει τέσσερα χρόνια στην Καλών Τεχνών και ξέρει πως να κάνει πορτραίτα. Πολλές φορές δεν είναι έτσι, ωστόσο υπάρχουν και αυτά τα άτομα. Αν πας να σπουδάσεις σε μια Καλλιτεχνική Σχολή, μαθαίνεις να κάνεις τέλεια πορτραίτα μέσα σε ένα χρόνο. Είναι κάτι που μπορούν να σου μάθουν. Αυτό δεν είναι τέχνη. Νομίζω πως εδώ μπορούμε να συμφωνήσουμε.
 
Ναι είναι αλήθεια. Μαθαίνεις τους κανόνες και το τεχνικό κομμάτι.

Μετά πρέπει να μάθεις το μέσο, είτε είναι η ζωγραφική, το σχέδιο ή το tattooing. Είναι αρκετά τεχνικό θα έλεγα. Αλλά μετά υπάρχει και το ψυχολογικό κομμάτι. Έχεις να αντιμετωπίσεις τον πελάτη, πρέπει να μάθεις τι θέλει και αυτό μπορεί να είναι δύσκολο.

With the Prime Minister of Samoa / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

Τι χρειάζεται για να γίνει κανείς tattooist;

Πειθαρχία και υπομονή.

Ταλέντο;

Όχι απαραίτητα. Βοηθάει. Επιταχύνει αυτό που κάνεις. Ξέρω κάτι τύπους που είναι αναγνωρισμένοι tattooists και δεν θεωρώ πως έχουν καθόλου ταλέντο.

Δηλαδή δεν γνωρίζουν να ζωγραφίζουν;

Ακριβώς και ξέρω αρκετούς από αυτούς που ομολόγησαν ότι δεν μπορούν να κάνουν ελεύθερο σχέδιο. Βλέπουν μια φωτογραφία και την αντιγράφουν τέλεια, αλλά αν τους ζητήσεις να ζωγραφίσουν λ.χ. έναν απίστευτο αετό που να επιτίθεται ή να πιάνει ένα ψάρι σε καμβά ή χαρτί, δεν μπορούν να το κάνουν.
 
Υπάρχει η αίσθηση σήμερα ότι πολλοί tattooists έχουν γίνει κάπως σαν rockstars. Θωρείς πως είναι υπερτιμημένοι;

Επιστρέφουμε πάλι στον ορισμό της τέχνης. Εννοώ, μερικοί από αυτούς είναι rockstars με το δίκιο τους και κάποιο άλλοι απλά τυχαίνει να είναι stars και να κάνουν tattoo, ενώ δεν είναι απαραίτητα καλοί tattooists. Γνώρισα πρόσφατα ένα Γερμανό που είναι πολύ διάσημος στην Γερμανία και μου είπε πως «δεν έχω ιδέα από tattoo. Δεν είμαι καν καλός tattooist, αλλά εξαιτίας των media, φαίνεται πως είμαι».

With Tufi people at Papua New Guinea / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

Πόσο δύσκολο ήταν να πλησιάσεις όλες αυτές τις φυλές στα διάφορα μέρη του κόσμου;

Ποικίλει. Υπάρχουν μέρη όπως τα tattoo festival στην Ταΐλάνδη ή στο Βόρνεο όπου μπορείς εύκολα να βρεις υλικό, ενώ σε άλλα μέρη είναι πολύ πιο δύσκολο. Πολλές φορές στη διάθεση μου έχω μόνο μερικές μαυρόασπρες φωτογραφίες από τα 60’s ή τα 80’s και μια γενική ανθρωπολογική εικόνα. Συλλέγω γραπτό υλικό. Διαβάζω παλιά άρθρα του 19ου αιώνα. Για παράδειγμα, αν μερικοί Βρετανοί άποικοι είπαν πως είδαν μερικά tattoo στο τάδε μέρος, ξεκινώ από την μαρτυρία αυτή και συνεχίζω την έρευνά μου στις διαδικτυακές βιβλιοθήκες. Επίσης, διαθέτω μια τεράστια βιβλιοθήκη στο σπίτι μου. 

Υπάρχουν φυλές που να τις έχεις ανακαλύψει εσύ;

Έχω ανακαλύψει ορισμένες ομάδες με tattoo. Υπάρχει μια μικρή ομάδα που ζει στην νότια Αιθιοπία που λέγονται Tsemay. Δεν υπήρχαν στα ανθρωπολογικά βιβλία. Τώρα, συναντάς περισσότερες φωτογραφίες τους και λίγο γραπτό υλικό, αλλά όταν ήμουν εγώ εκεί, ήταν πολύ απομονωμένα και ήρθα σε επαφή μαζί τους τυχαία. Έχουν μεγάλα tattoo στο πρόσωπο και δεν υπήρχαν φωτογραφίες τους πουθενά.
 
Ένας Γάλλος άποικος στο Λάος έγραψε για μια ομάδα στο Οροπέδιο Boulevard αλλά τώρα δεν νομίζω να έχει μείνει κανείς από αυτούς με τα tattoo. Βρίσκομαι σε έναν αγώνα δρόμου με αντίπαλο τον χρόνο… Γνώρισα τέσσερις από αυτούς όταν ήμουν εκεί πριν από δέκα χρόνια. Τους έβγαλα μερικές φωτογραφίες. Ήταν εντελώς ξεχασμένοι. 

Τον περασμένο Νοέμβριο επισκέφτηκα την Ταϊβάν για να βρω τις δυο τελευταίες Atayal: μια αρχαία φυλή που ζει στα βουνά. Οι Atayal ήταν οι γηγενείς της Ταϊβάν – δεν είναι Κινέζοι. Τώρα αποτελούν γύρω στο 2% του πληθυσμού της Ταϊβάν. Μέρος του πολιτισμού τους ήταν οι γυναίκες να κάνουν ένα μεγάλο “V” tattoo στο πρόσωπό τους. Ο κόσμος έλεγε πως αυτοί με τα tattoo δεν υπήρχαν πια. Ωστόσο, εξακολούθησα  να ρωτάω τους εκεί φίλους μου συνέχεια και μετά είδαν μια εκπομπή στην ταϊβανέζικη τηλεόραση και επικοινώνησαν με μερικούς ανθρώπους σε αυτή την περιοχή και έμαθαν πως υπάρχουν ακόμα δυο γυναίκες εν ζωή. Οπότε, έξι εβδομάδες μετά βρισκόμουν στο αεροπλάνο και όταν έφτασα, μετά από τέσσερις ώρες οδήγησης προς μια κατεύθυνση και τέσσερις ώρες προς την αντίθετη, βρήκαμε τις δυο κυρίες. Η μια ήταν 100 ετών και η άλλη 108, οπότε μόνο που δεν τις έσυρα από τις αναπηρικές καρέκλες για να τις βγάλω φωτογραφία. Βασικά η μια από τις δυο ήταν ακόμα ενεργή και εξακολουθούσε να κάνει δουλειές στον κήπο.

Konyak Naga headhunter from Nagaland, India / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

Πόσα εθνοτικά γκρουπ υπολογίζεις ότι έχεις συναντήσει μέχρι σήμερα;

Νομίζω πως έχω κάνει εξήντα περίπου εθνογραφικά άρθρα.

Αυτό σημαίνει εξήντα διαφορετικές φυλές;

Ναι, έτσι θα το έλεγα. Μερικές φορές βάζεις πολλές ομάδες μαζί. Όπως στις Φιλιππίνες, όπου υπήρχαν αρκετές φυλές με κυνηγούς κεφαλών που είχαν tattoo. Ή την ομάδα των Naga, οι οποίοι ζουν στα σύνορα μεταξύ Ινδίας και Μιανμάρ και διαχωρίζονται σε τουλάχιστον δέκα - δεκαπέντε υπο-ομάδες οι οποίες διατηρούν διαφορετικά στυλ tattoo για να διαφοροποιούνται μεταξύ τους. Ή οι Chin στην Μιανμάρ, στα σύνορα με το Μπαγκλαντές, οι οποίοι έχουν τουλάχιστον δέκα διαφορετικά tattoos προσώπου για τις γυναίκες, πράγμα που τους οδήγησε σε υπερβολές. Την δεκαετία του ‘90 γνώρισα μια ομάδα στην οποία είχαν μείνει μόνο δυο γυναίκες με τατουάζ. Και οι δυο είχαν κάνει tattoo όλο τους το πρόσωπο, με μαύρο, σε πολύ καλή ποιότητα. Ένα πολύ έντονο μαύρο. Υποθέτω, πως δεν ζουν πια.

At Tharu Nepal in 2013 / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

Πώς πλησιάζεις αυτούς τους ανθρώπους;

Φυσικά και πηγαίνω με μεταφραστή, με οδηγό και μερικές φορές ακόμα και με φρουρό για ασφάλεια. Παρουσιάζω τον εαυτό μου ή αφήνω τον οδηγό να το κάνει, βλέπουν πως είμαι κι εγώ γεμάτος με tattoo, οπότε κάπως καταλαβαίνουν γιατί ρωτάω για τα δικά τους tattoo. Οπότε, αυτός είναι κατά κάποιο τρόπο ο σύνδεσμος και επίσης κάνω υπομονή. Μερικές φορές χρησιμοποιώ την φωτογραφική μου μηχανή την δεύτερη μέρα, ενώ άλλες μετά από μια ώρα ή και στα δέκα λεπτά. Ποτέ δεν τους πλησιάζω, έχοντας βάλει την μηχανή στο πρόσωπό μου και αρχίζοντας να τραβάω. Αυτός βασικά είναι και ένας από τους λόγους που δεν δουλεύω για την τηλεόραση επειδή είναι πολύ δύσκολο να χτίσεις αυτή τη «γέφυρα» και πολύ συχνά γίνεται και κατάχρηση αυτής. 

Φαντάζομαι πως στην τηλεόραση, δεν μπορείς να έχεις και τον έλεγχο του αποτελέσματος. 

Ναι, αυτό αποτελεί ένα άλλο κομμάτι. Επίσης, αν βρίσκομαι μπροστά από την κάμερα, η αλληλεπίδραση είναι πολύ πιο δύσκολη και δεν είναι τόσο αληθινή επειδή δεν κοιτάς τον άλλον στα μάτια, καθώς υπάρχει κάτι ανάμεσα σας. Οπότε είναι δύσκολο να αναπτύξεις την εμπιστοσύνη και το έχω δει συχνά σε ντοκιμαντέρ. Δεν είναι κάτι που θέλω να κάνω. 

With a Moroccon berber tattooist / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

Μέχρι τώρα, έχουν υπάρξει όλοι θετικοί απέναντί σου ή συνάντησες  και εχθρικές φυλές;

Σε γενικές γραμμές, είναι διστακτικοί. Έκανα έρευνα σε μια περιοχή της φυλής Naga, στην Ινδική μεριά των συνόρων Ινδίας - Μιανμάρ και πήγαινα από χωριό σε χωριό με το αυτοκίνητο και τον οδηγό που είχα. Μερικές φορές έμπαινα σε ένα χωριό και οι άνθρωποι ήταν πολύ ανοιχτοί με το όλο θέμα και μπορούσα να βγάλω εύκολα φωτογραφίες και να τους κάνω ερωτήσεις. Μετά έφτασα σε μερικά χωριά που είχαν εμπειρία από ιεραπόστολους, οπότε ντρέπονταν για τα tattoo τους και έλεγαν «όχι, όχι δεν είναι καλά, μην βγάζεις φωτογραφίες», κάτι το οποίο σέβομαι. Αν δεν θέλουν, τότε προχωράω παρακάτω. Το Discovery Channel ήταν σε κάποια άλλα χωριά στην ίδια περιοχή μερικές εβδομάδες πιο πριν και απλά τους δώσανε λεφτά - πολλά λεφτά - και οι άνθρωποι κάθονταν δίπλα στον δρόμο και περίμεναν να φωτογραφηθούν και να πάρουν 100 δολάρια ο καθένας, που ήταν ο μισθός ενός μήνα σε αυτή την περιοχή του κόσμου.

Πως χρηματοδοτείς τις αποστολές σου;

Εγώ ο ίδιος διαθέτω όλα τα χρήματα από πριν. Κανονίζω και πληρώνω για όλα, και μετά βγάζω ορισμένα προϊόντα, καθώς και τα άρθρα μου και ελπίζω πως θα αποφέρουν. Αρκετά συχνά αυτά τα projects είναι τόσο ακριβά που δεν κάνω απόσβεση. Μια φορά βρισκόμουν στην Παπούα Νέα Γουινέα για τρεις εβδομάδες, το οποίο είναι ένα πολύ ακριβό και δύσκολο μέρος. Ωστόσο, μερικές φορές το κάνω απλά και μόνο επειδή το αγαπώ και χρηματοδοτώ τον εαυτό μου κάνοντας άλλα είδη φωτογραφίας, conventions ή συνεντεύξεις, που είναι πιο κερδοφόρα. Αλλά έχω πραγματικά ανάγκη να κάνω αυτά τα ταξίδια. 

Travelin' Mick's Unalom tattoo by Pier Makanda / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

Είναι η αποστολή σου να «σώσεις» αυτές τις φυλές μέσω της καταγραφής τους;

Ναι. Με την πάροδο του χρόνου, άρχισα να τραβάω περισσότερα «κανονικά» πορτραίτα ώστε να δείξω το πρόσωπο πίσω από το tattoo, να βγάλω λίγη από την προσωπικότητα των ανθρώπων. Όχι μόνο το στερεότυπο της φυλής. 

Έχεις βρεθεί ποτέ σε κίνδυνο;

Τις περισσότερες φορές που κινδυνεύεις δεν το ξέρεις. Μια φορά γλίτωσα στο παρά πέντε από αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Επίσης, στο Λάος κινδύνεψα επειδή με δάγκωσε ένα λυσσασμένο σκυλί και έπρεπε να κάνω ενέσεις κάθε εβδομάδα. Ευτυχώς, η μόλυνση δεν πήγε στον εγκέφαλό μου, γιατί τότε πεθαίνεις. 

With a Drung lady, Dulongjiang China / Photo Courtesy of Travelin' Mick.​

Έχεις αρκετά tattoo. Θα ήθελες μήπως να αναφερθείς σε μερικούς από τους καλλιτέχνες που στα έχουν κάνει;

Τα περισσότερα δεν είναι από γνωστούς καλλιτέχνες. Μου τα έχουν κάνει άνθρωποι από διάφορες φυλές ή άτομα που κάνουν tribal revival (σ.σ. αναγέννηση), καθώς επιθυμώ να τους στηρίξω και να συνεισφέρω στο να γίνει πιο ευρέως γνωστό ότι υπάρχουν τώρα άνθρωποι στο Βόρνεο, στις Φιλιππίνες ή στην Σαμόα που θέλουν να επαναφέρουν αυτές τις παραδόσεις. Η διαδικασία αυτή είναι κάτι το ευχάριστο και όχι μια απλή εμπορική συναλλαγή. Έχω και μερικά σουβενίρ από γνωστούς tattooists, αλλά τα περισσότερα δεν θα τα χαρακτήριζα ως ένα πολύ καλό tattoo. Έχω ένα του Boris που δεν είναι τυπικό της δουλειάς του, οπότε δεν το έχω δείξει ποτέ και έχω επίσης μερικά κομμάτια του Hanky Panky επειδή είναι πρωτοπόρος και κάνω αυτό που κάνω ως ένα σημείο εξαιτίας του, καθώς είχε πραγματοποιήσει παρόμοιες έρευνες στα 70’s. Έχω και ένα μικρό από τον Mike the Athens. Είναι ένα αρχαίο Θιβετιανό Om, που μου το έκανε πριν από δέκα περίπου χρόνια στο convention του Μιλάνου και φυσικά με το χέρι.
 
Πέρα από τον Mike the Athens γνωρίζεις μήπως και κάποιον άλλο Έλληνα tattooist;

Ο Mike ήταν ο πρώτος που γνώρισα. Πριν από πολύ καιρό γνώρισα και τον Βασίλη από το Medusa Tattoo, επειδή πήγαινε σε όλα τα Γερμανικά conventions. Φυσικά και ήξερα και τον Σάββα, από το “Malaka Crew”. Πιο μετά, γνώρισα και τον Γιώργο Μαυρίδη. Εμφανίστηκε στην σκηνή σαν θαύμα μόλις πριν μερικά χρόνια, διότι έκανε κάτι πολύ διαφορετικό για την εποχή. Μετά άρχισαν να το κάνουν και πολλοί άλλοι. Οπότε ήταν πολύ ενδιαφέρον για μένα να γνωρίσω τον Γιώργο.
 
Βρέθηκα στο πρώτο νέο Athens Tattoo Convention το 2007 λόγω του Mike. Για διάφορους λόγους δεν έχω καταφέρει να ξαναπάω. Πολλοί Έλληνες καλλιτέχνες άρχισαν να ταξιδεύουν πάλι και τους είδα στο Μιλάνο και το Λονδίνο και εντυπωσιάστηκα. Ήταν τεράστια η διαφορά μεταξύ αυτού που είδα το 2007 και αυτού που έκαναν τότε ο Mike και ο Taki Tsan. Ήταν πολύ καλό, ωστόσο εντελώς διαφορετικό από αυτό που έβλεπα τους νεότερους να κάνουν. Έτσι, άρχισε να με ενδιαφέρει πολύ η Ελληνική tattoo σκηνή. 

Θεωρώ πως όλοι αυτοί που ταξίδεψαν στο εξωτερικό, επέστρεψαν και άρχισαν να χτίζουν την δικιά τους tattoo σκηνή. Κάτι που πιστεύω πως γίνεται τώρα στην Θεσσαλονίκη και χαίρομαι για’ αυτό.

With Borneo headhunters / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

Έχεις συναντήσει καμιά πληροφορία σχετικά με το Ελληνικό tattoo, είτε στην αρχαιότητα είτε πιο μεταγενέστερα;

Ναι, μόλις πέρασα μερικές μέρες την προηγούμενη εβδομάδα, πριν το Thessalonink, στα βουνά της Πίνδου για να βρω κάτι Ρουμάνους βλάχους. Μήπως κατά τύχει βρω κάποιον που να έχει tattoo. Δεν βρήκα κανέναν και δεν νομίζω πως υπάρχουν πια. Βέβαια, αν πας εκεί με τους σωστούς ανθρώπους, μπορεί να βρεις κάνα δυο εναπομείναντες κάπου στο χωριό. Δυστυχώς, δεν είχα το χρόνο, ούτε τα μέσα, καθώς πρέπει να μιλάς Ελληνικά και πιθανόν Αλβανικά για να πλησιάσεις αυτούς τους ανθρώπους και οι τελευταίες φωτογραφίες που είδα ήταν από το ’80 και ήταν όλες τους ήδη ηλικιωμένες.

Ήταν αποκλειστικά γυναίκες με tattoo;

Ναι, μόνο γυναίκες με Χριστιανικά tattoo και βασικά ακριβώς τα ίδια με τους Βόσνιους Καθολικούς και επίσης με μερικούς από την Αλβανία και το Κόσοβο. 

Ήταν Καθολικοί ή Ορθόδοξοι;

Αρχικά, νομίζω πως ήταν Καθολικοί. Μπορεί να άλλαξαν όταν ήρθαν στην Ελλάδα, αλλά προέρχονται από Καθολική περιοχή. Έκανα πολύ έρευνα για τα Βοσνιακά tattoo και πάντα κατέληγε ότι ήταν Καθολικοί αλλά μάλλον πάει πολύ πιο πίσω μέχρι το tattooing στη Μέση Ανατολή. 

Mick in Bosnia / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

Δεν υποτίθεται ότι τα tattoo απαγορεύονται από την Χριστιανική θρησκεία;

Υπάρχει μια φράση στην Βίβλο, την οποία ξέρουμε όλοι. Απαγορεύει ένα συγκεκριμένο τρόπο του να πενθείς τους νεκρούς. Πολλές φυλές παγκοσμίως έκαναν tattoo για να δείξουν το πένθος για τους εκλιπόντες γέροντες της φυλής και φαίνεται πως απαγόρευσαν αυτού του είδους το tattooing για να διαφοροποιήσουν αυτούς που ασπάζονταν τον Χριστιανισμό και από τους υπόλοιπους. Είναι μια αρκετά πολύπλοκη κοινωνιολογική έννοια. Όπως είπα, το tattoo πολλές φορές είναι ένα είδος ταυτότητας. Οπότε πολλές φορές συναντάς μειοψηφίες που χρησιμοποιούν το tattoo ώστε να διαφοροποιούνται. Επίσης, δηλώνει:  «στέκομαι εδώ, βλέπεις τον σταυρό στο πρόσωπό μου. Είμαι Χριστιανός».

Διάβασα πριν πολύ καιρό, σε ένα ταξιδιωτικό βιβλίο, ότι υπήρχε tattoo και στην Σκιάθο. Κάτι που βρίσκω πολύ περίεργο και δεν μπορούσα να βρω άλλες πηγές. Είναι αδιευκρίνιστο και ποτέ δεν ξέρεις. Αυτός ο τύπος μπορεί να το έμαθε από κάποιον και αυτός ο κάποιος μπορεί να ήταν από ένα εντελώς διαφορετικό μέρος. 

Στην αρχαιότητα, οι Θράκες είχαν tattoos. Υπάρχουν Ρωμαϊκές αναφορές για  Ελληνικές φυλές «βαρβάρων» που είχαν tattoo. Ήταν πολύ διαδεδομένο εκείνη την εποχή. Βασικά, όλες οι περιοχές από τα Βαλκάνια μέχρι, ας πούμε, το Ιράκ ήταν απλώς «tribal» περιοχές και πιστεύω πως οι περισσότεροι είχαν tattoo. Τέλος πάντων, πάντα πρέπει να κοιτάς με πολύ προσοχή τις πηγές, επειδή πολλές φορές μπορεί  ας πούμε ένας Ρωμαίος συγγραφέας ή ιστορικός να επινοούσε άσχημα πράγματα για αυτούς τους ανθρώπους, επειδή οι Ρωμαίοι τους θεωρούσαν φρικτούς. Αιχμαλώτισαν πολλές φυλές και αυτοί είχαν ήδη πάνω τους tattoo. 

With an Ollo Nocte lady in India / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

Προηγουμένως αναφέρθηκες στην tribal αναγέννηση. Υπάρχει λοιπόν καινούργιο κύμα στο tribal tattooing;

Ναι υπάρχει. Ξεκίνησε στην Νέα Ζηλανδία και την Ταϊτή στη δεκαετίας του ‘80, όταν ο κόσμος ουσιαστικά έκανε tattoo στην φυλακή. Εξαιτίας της σύρραξης μεταξύ των Γάλλων αποίκων και των Πολυνησίων, πολλοί από την Ταΐτή κατέληξαν στην φυλακή. Άρχισαν να κάνουν tattoo τα δικά τους σύμβολα για να δείξουν ότι είναι Πολυνήσιοι. Έχει πλάκα επειδή χρησιμοποίησαν σχέδια από τα νησιά Marquesas που είναι μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, αλλά αυτά ήταν τα μόνα σχέδια που είχαν στην κατοχή τους. Τα αρχαία tattoo της Ταϊτής είναι διαφορετικά από αυτό που κάνουν τώρα. Υπήρχε ένα βιβλίο με σχέδια από τα Marquesas και χρησιμοποιούσαν αυτό. Έχω μιλήσει με τον τύπο που τα έκανε. Σήμερα, οι Ταϊτινοί δουλεύουν στην Ευρώπη, στην Χαβάη κ.ο.κ. και συνεργάστηκαν με άτομα άλλων φυλών και δημιούργησαν ένα πολύ-Πολυνησιακό στυλ. Ανακάτεψαν το στυλ της Σαμόας με αυτό της Ταϊτής. Πολλές φορές αυτά τα πράγματα είναι κάπως εθνικιστικά. Όπως οι Μαορί της Νέας Ζηλανδίας, οι οποίοι θέλουν να δώσουν έμφαση στην ταυτότητά τους. Πρόσφατα άκουσα ότι υπάρχει και μια μικρή Native American (σ.σ. οι ιθαγενείς της Αμερικής) αναγέννηση…

Κατά τη γνώμη σου, γιατί οι άνθρωποι ανέκαθεν «επενέβαιναν» με διάφορους τρόπους στα σώματά τους; 

Αν γυρίσεις ξανά στις κοινωνιολογικές ρίζες του γιατί ο κόσμος βάζει σκουλαρίκια στα αφτιά του, θα δεις πως πολύ συχνά είναι ένας τρόπος ταυτοποίησης μιας ομάδας. Όπως όταν φοράς ένα συγκεκριμένο είδος κοσμήματος, έτσι και ένα συγκεκριμένο είδος body modification σημαίνει ότι είσαι μέλος αυτής της ομάδας. Επιπλέον, υπάρχει και το θέμα της ιεραρχίας. Αν έχεις χρυσό σκουλαρίκι σημαίνει ότι έχεις την οικονομική δυνατότητα να το αποκτήσεις. Οπότε σε ξεχωρίζει κατά κάποιον τρόπο. Όπως μια τσάντα γνωστού σχεδιαστή. Είναι θέμα κουλτούρας.

With Sepik warriors at Papua New Guinea / Photo Courtesy of Travelin' Mick. 

Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδια σου;

Έχω ένα σωρό projects στα χαρτιά και έχω πολύ υλικό, αλλά ακόμα συζητάω με εκδότες. Έχω κάνει κάποια βιβλία στο παρελθόν αλλά δεν ήταν πραγματικά αυτό που ήθελα να κάνω. Δουλεύω επίσης και ως συγγραφέας-φάντασμα, οπότε έχω γράψει βιβλία για άλλους και το 2002 έκανα έναν τόμο για το body piercing, διότι ήταν κάπως «μεγάλο» θέμα εκείνη την περίοδο. Αυτή τη στιγμή έχω βγάλει ένα ημερολόγιο με ανθρώπους με tattoos στο πρόσωπο. Έχω κάνει και ένα στο παρελθόν που λεγόταν “In Your Face” ενώ το τωρινό λέγεται “Facing History”. Είναι από διάφορες ομάδες ανθρώπων με tattoo και έχω συμπεριλάβει μερικά body piercing ή πιο σωστά θα την χαρακτήριζα ως διακόσμηση του σώματος. 

http://travelinmick.com

Travelin' Mick photographed by Ino Mei at Thessaloniki, while at Thessalonink.

Christian boy from Ethiopia / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

Christian lady from northern Ethiopia / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

Ollo Nocte lady from Arunachal Pradesh, India / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

Wancho Naga headhunter from Nagaland, India / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

Taking photos of Muun Chin shaman / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

With Ramanami family, India / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

With Tufi people from Papua Newguinea / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

Getting tattooed at Thailand Tattoo Temple / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

Getting tattooed at Thailand Tattoo Temple / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

Travelin' Mick's Borneo adoption / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

Getting a Coptic cross tattoo in Cairo / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

Getting tattooed at Jerusalem / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

Travelin' Mick's Jerusalem pilgrim cross by Razzouk family / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

Travelin' Mick's San medical tattoo / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

Travelin' Mick's Carpe Diem from Chad Koeplinger / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

Getting tattooed by Colin Dale in Paris / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

At Burma with Shan Tribe / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

With Kelabit people in Bario, Borneo / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

At Ollo Nocte India Myanmar / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

With an Ollo Nocte lady, India / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

At Kathmandu with local tattoo artists / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

In Hampi India / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

On the Chinese wall / Photo Courtesy of Travelin' Mick.

Top