Ο Marcus Kuhn είναι ένα πραγματικός gentleman: ένας Gypsy Gentleman. Πέρα από πολύ καλός tattooist, είναι ρομαντικός και αναζητά την πνευματικότητα. Ο Marcus Kuhn μίλησε αποκλειστικά στο HeartbeatInk Tattoo Magazine για τις «παλαιές» μέρες του tattoo, τον λόγο για τον οποίο ήθελε να γίνει tattooer από τα εφηβικά του χρόνια, την περιπετειώδη ζωή και τα πολυάριθμα ταξίδια του, τη γέννηση του "The Gypsy Gentleman" και το όραμά του.

Φωτογραφίες & συνέντευξη: Ινώ Μέη.

Πότε άρχισαν να υπάρχουν διαγωνισμοί στα tattoo conventions;

Ακριβώς στην αρχή. Πιθανά πριν την δεκαετία του ‘70.

Ήδη;

Ναι, με κάτι κιτς βραβεία όπως... μεγάλα κιτς μηχανάκια για tattoo. Βασικά, συνέβαιναν και πριν από μένα, στα σίγουρα, αλλά νομίζω ότι τα περισσότερα από αυτά άρχισαν στα 70s. Τα πρώτα ήταν σαν το εθνικό συνέδριο στο Texas. Το πρώτο convention στο οποίο πήγα εγώ ήταν στη Νέα Ορλεάνη το 1988, ίσως να ήταν το 1986. Νομίζω ότι ήμουν δεκαεννιά ή κάτι τέτοιο. Ήταν τρομερή εμπειρία. Ο Filip Leu βρίσκονταν εκεί, ήταν πολύ νεαρός και «βάραγε» απίστευτα. Θυμάμαι ότι καθόμουν στον τοίχο και τον παρακολουθούσα κι είχα μείνει κατάπληκτος. Ακόμα και τότε, το στυλ δεν είχε τόσο σημασία αφού ήταν πάντοτε πολύ μπροστά. 

Εκείνη την εποχή, σ’ όποιο Αμερικάνικο tattoo show κι αν πήγαινες, θα τους ήξερες όλους. Πετύχαινες, κλασικά, τους μηχανόβιους –  που ήταν μεγαλύτεροι σε ηλικία – και θα υπήρχαν γύρω στους εξήντα tattooers συμπεριλαμβανομένων όλων αυτών που έρχονταν από Αγγλία κι Ιαπωνία. Και μετά θα υπήρχε κι ένα γκρουπ με νεότερους τύπους, στην ηλικία μου, μεταξύ άλλων ο Eddie Deutsche, o Marcus Pacheco, o Aaron Cain, o Jeff Rassier κι ο Brad Fink. Αυτό ήταν περίπου το «κύμα» –  ένας μικρός κύκλος – ενώ τώρα, κάθε μέρα υπάρχουν περίπου δέκα εκατομμύρια παιδιά να εισχωρούν στη σκηνή. Φυσικά, δεν υπήρχε το διαδίκτυο κι έβγαινε μόνο ένα περιοδικό για tattoo που λεγόταν Skin Art, ενώ τώρα δεν ξέρεις που να πρωτοκοιτάξεις. Μετά βγήκε το Skin and Art κι ο Jonathan Shaw, για τον οποίο δούλευα τότε, ξεκίνησε το International Tattoo Art. Στην αρχή ήταν μια χαρά εκτός από το ότι έβαζε μια εικόνα της δικής του δουλειάς, μετά μια εικόνα που ήταν έργο κάποιου άλλου και μετά πάλι δική του. Αγαπάει ιδιαίτερα τον εαυτό του!

Ποιος είναι ο Jonathan Shaw;

Τώρα κανείς δεν τον θυμάται. Αυτή την περίοδο λέει τη μοίρα στη Βραζιλία. Είναι ένα είδος celebrity του ραδιοφώνου. Λοιπόν, εκείνη την εποχή είχε το μοναδικό νόμιμο street shop στη Νέα Υόρκη με το όνομα Fun City.

Ω, αυτός ο τύπος!

Δούλευα στο Fun City όταν δεν υπήρχε κανένα άλλο νόμιμο tattoo shop στη Νέα Υόρκη. Ο λόγος για τον οποίο λειτουργούσε το Fun City ήταν γιατί πλήρωνε την αστυνομία κι οι Hell’s Angels ήταν από πίσω. Έτσι, ήμασταν το μόνο ανοικτό street shop. Μιλάμε για μια πόλη με έντεκα εκατομμύρια κατοίκους, στα τέλη των 80s, κι όπως καταλαβαίνεις, χρεώναμε πολλά λεφτά.

Οπότε ήταν πολύ δύσκολο να κάνεις ένα tattoo εκείνη την εποχή στη Νέα Υόρκη;

Ναι, αν για παράδειγμα ήθελες ένα tattoo από το Spider Webb, έπρεπε να πας στο St Mark’s, να πας στο punk store και να πεις τη μαγική λέξη. Έπειτα θα σε τσέκαραν, θα του τηλεφωνούσαν και θα κανόνιζαν να πας απ’ το σπίτι του για να κάνεις το tattoo.

Πότε ήταν αυτό;

Στα τέλη των 80’s. Κι είναι πραγματικά πολύ αλλόκοτος τύπος, σούπερ εκκεντρικός. Πολύ πριν απ’ αυτό υπήρχε κι ένας άλλος, ο Thom deVita που τώρα πρέπει να κοντεύει τα ογδόντα. Ο Ed Hardy τον είχε συμπεριλάβει σ’ ένα από τα βιβλία του για  tattoo – τα πρώτα βιβλία για tattoo – που ήταν η ιερή Βίβλος του τατουάζ. Ο Thom deVita έμενε τότε στο Lower East Side, που ήταν ένα κακόφημο μέρος της Νέας Υόρκης, με άπειρα ναρκωτικά. Ήμουν λοιπόν δεκαέξι και πήγα στο διαμέρισμα του να κάνω tattoo και πάω μέσα κι υπάρχει μια μπανιέρα γεμάτη βρώμα με πλαστικά κεφάλια μωρών και περίεργες κάρτες, τρύπες στους τοίχους με χαρτόνια συρραμμένα χιαστί, μια παράξενη Θιβετιανή μάσκα και πάνω της μπογιά από σπρέυ. Έμοιαζε με ένα σπίτι που κάνουν βουντού και πουλάνε κρακ. Την ίδια στιγμή ήταν πολύ ηλεκτροφόρα η ατμόσφαιρα μ’ όλα αυτά τα πράγματα που δεν έχεις ξαναδεί.

Όταν ήμουν δεκαεπτά, μου έκανε ένα tattoo o Bob Roberts, γιατί ήταν ένας απ’ τους θεούς του tattoo, κι είμαι μέσα στο μαγαζί του και μπαίνει ένα κορίτσι κλαίγοντας και λέει: «ω, με παράτησε ο φίλος μου. Θέλω να καλύψω το όνομα του» κι αυτός είναι σε φάση «έλα κάτσε εδώ μωρό μου» κι αυτή κάθεται πάνω στα γόνατά του κι αυτός λέει «ναι, ναι θα το καλύψω, απλά δείξε μου το στήθος σου και θα σου κάνω κι έκπτωση πενήντα δολάρια» κι αυτή βγάζει το στήθος της έξω ενώ ταυτόχρονα κλαίει. Εγώ είμαι σε φάση «αυτό είναι τέλειο, θέλω να γίνω αυτός ο τύπος»!

Περίπου εκείνη την εποχή, θυμάμαι να λέω στην αδελφή μου «μη μ’ αφήσεις να απομακρυνθώ απ’ το tattoo, σιγούρεψε ότι θα συνεχίσω να ασχολούμαι με αυτό, γιατί θα είναι μελλοντικά η φάση». Αυτή ήταν σε στυλ «ναι, ναι, καλά», και μετά της έκανα ένα σάπιο tattoo, το δεύτερο μου. Η αδελφή μου που είναι τώρα στα σαράντα κάτι της, με παιδιά, μισεί το tattoo της. Κι εγώ είμαι αναγκασμένος να το βλέπω κάθε χρόνο (γελάει).

Ποιο ήταν το πρώτο σου tattoo;

Το πρώτο ήταν αυτό που «χτύπησα» σε ένα punk rock παιδί. Προσπάθησα να του κάνω το σήμα των Motorhead αλλά χρησιμοποίησα κανονικό χαρτί για να το σχεδιάσω και μετά όταν προσπάθησα να κάνω τη στάμπα πάνω στο δέρμα του όλο το πράγμα άρχισε να ξεκολλάει, αλλά επειδή ήταν punk rock δεν είχε σημασία και στο τέλος λάτρεψε το tattoo του. Επίσης, έκανα απαίσια punk rock tattoo σε όλους τους φίλους μου. Τους έκανα tattoo μ’ όλες τις punk rock μπάντες της εποχής: Black Flag, Circle Jerks, The Birthday Party κτλ.

Όπως και να’ χει, σύντομα συνειδητοποίησα ότι δεν μπορείς να είσαι μόνος σου, ειδάλλως θα είσαι πολύ χάλια τατουατζής. Έτσι έπρεπε να βρω κάποιον με τη γνώση. Τότε λίγοι άνθρωποι διέθεταν τη γνώση.

Οπότε, πήγες για apprenticeship ;

Ναι, για να είμαι ειλικρινής στην αρχή δεν έμαθα τίποτα απ’ το apprenticeship, εκτός απ’ το να κάνω ένα τσάι και τα σχετικά, αλλά τότε ήταν διαφορετικά. Η συμφωνία ήταν σου μαθαίνουμε και μετά πρέπει να φύγεις απ’ την πόλη.

Σοβαρά; Γιατί;

Δεν μπορείς να είσαι στην ίδια πόλη γιατί είναι όπως η μητέρα σκύλα έχει κουταβάκια και μετά τα διώχνει μακριά κι αν το κουταβάκι επιστρέψει, η μητέρα θα κάνει γκρρ. Το ίδιο ισχύει και με τους τατουατζήδες. Τότε υπήρχε σεβασμός, δεν μπορούσες ν’ ανοίξεις tattoo shop στον ίδιο δρόμο, ούτε καν στην ίδια πόλη. Στα 90s αυτό άρχισε να υποχωρεί και τώρα μπορείς να πας σε ένα κομμωτήριο, να πιεις το τσάι σου, να κάνεις τέλεια τα μαλλιά σου, και μετά να κάνεις κι ένα tattoo. Έχουν εξαφανιστεί όλα. Όπως αντίστοιχα βλέπεις όλους αυτούς τους τύπους στο δρόμο με τα μανίκια ενώ τότε, όταν ήμουν δεκαεπτά, κι είχα ήδη «βρώμικα» μανίκια, όπου κι αν πήγαινα, όλοι έλεγαν “what the fuck?” γιατί δεν υπήρχε κανείς με μανίκια, απλά σκέψου το. 

Πώς και μπήκες στο tattoo από τόσο μικρός;

Επειδή γούσταρα να γίνω tattooer, ξέρεις, με τα χίλια. Νομίζω το αποφάσισα όταν ήμουν δεκαπέντε. Θυμάμαι να κάθομαι στο λύκειο και να καπνίζω –  στο σχολείο μου σου επιτρεπόταν να καπνίζεις – στο μέρος που άραζαν τα cool παιδιά καπνίζοντας. Οπότε κάπνιζα εκεί και για να εντυπωσιάσω τα κορίτσια συνήθιζα να σχεδιάζω tattoos σε άτομα με στυλό ballpoint, έτσι, ενώ κάπνιζα. Αλλά ποτέ δε μου πέρασε τότε απ’ το μυαλό ότι θα μπορούσα να ζήσω απ’ αυτό.

Έτσι δοκίμασα κάποια άλλα πράγματα. Ήρθα πίσω στην Αγγλία για λίγο και γνώρισα αυτό το παιδί, τον  John Craven, του οποίου πατέρας είναι ο Wes Craven που κάνει ταινίες τρόμου και μου βρήκαν δουλειά στον κινηματογράφο. Ήμουν είκοσι χρονών, μετακόμισα στο Λος Άντζελες κι έγινα art director κι όταν έγινα είκοσι δύο έκανα τις «Ιστορίες από την κρύπτη». Έφτιαξα την κρύπτη κλπ, αλλά αυτή η δουλειά δεν ήταν για μένα. Ωστόσο, έβγαλα πολλά λεφτά κι έτσι μπορούσα να πάω στο tattoo shop, ν’ αράξω, να κάνω ένα tattoo, ν’ αρχίσω να μαθαίνω και να χρησιμοποιώ τη βιομηχανία του σινεμά για να εισχωρήσω μέσα σ’ αυτό. Οπότε είναι αστείο που τώρα, σχεδόν τριάντα χρόνια μετά, είμαι πίσω στο να φτιάχνω ταινίες. Είναι κάπως cool πως τα πράγματα κάνουν τον κύκλο τους. 
Το άλλο πράγμα στο οποίο ξόδευα τα λεφτά μου τότε ήταν τα ναρκωτικά και δυστυχώς κατέληξα να πάω φυλακή. Πήγα φυλακή γύρω στις οκτώ φορές εδώ στη Νέα Υόρκη και μετά πήγα στο Πουέρτο Ρίκο και με συνέλαβαν. Κατέληξα να κάνω δυόμισι χρόνια σε κρατική φυλακή στο Πουέρτο Ρίκο.

Ω Θεέ μου!

Ναι, ήταν αρκετά έντονο. Οπότε, έπρεπε να συνέλθω, να σταματήσω με τα ναρκωτικά και την όλη «τρέλα». Είχα ένα είδος πνευματικού ξυπνήματος. Και τότε αποφάσισα ότι το tattoo είναι το μόνο πράγμα και θα το συνεχίσω γερά. Κάθε μέρα προσπαθούσα να σχεδιάζω και να κάνω εξάσκηση περισσότερο από οτιδήποτε άλλο κι ήταν πιο εύκολο τότε γιατί δεν υπήρχαν και πολλοί tattoo artists και δεν προσπαθούσαν κι όλοι ιδιαίτερα πολύ. Κατά συνέπεια, αν προσπαθούσες πραγματικά πολύ, ήταν εύκολο να είσαι ο καλύτερος. Εκείνη την εποχή ο Cory Kruger κι εγώ ήμασταν πιθανότατα οι καλύτεροι tattooers στην Ανατολική Ακτή. Σ’ εκείνο το σημείο είχα λίστα αναμονής για δύο χρόνια κι έτσι άνοιξα ένα μεγαλύτερο μαγαζί. Είχα πέντε άτομα να δουλεύουν για μένα και μετά είχαμε και μια εταιρία που έφτιαχνε μοτεράκια tattoo. Είχα το κυριλέ σπίτι, το τέλειο παλιό αμάξι, την όμορφη σύζυγο και τα πάντα τακτοποιημένα, αν αυτό σκέφτεσαι ότι είναι το αμερικάνικο όνειρο.

Ok, περιμένω ένα αλλά εδώ...

Αλλά – αυτό δεν είναι στ’ αλήθεια η απάντηση. Όλοι κυνηγούν το όνειρο και για μερικούς ανθρώπους ίσως αυτό να είναι καλό, αλλά δεν είναι αρκετό για μένα. Είναι σαν το μπέιμπι σίτινγκ, σα να παίζεις με τους κανόνες και να έχεις περισσότερους φακέλους να βάλεις μέσα λεφτά κάθε βδομάδα. Αλλά η ζωή μου γρήγορα χειροτέρεψε και μερικές σκληρές καταστάσεις εμφανίστηκαν. Κάποιος που δούλευε για μένα ήταν ένας δολοφόνος κατ’ εξακολούθηση ο οποίος σκότωσε ένα κορίτσι. Έγινε μια μεγάλη δίκη, η γυναίκα μου κάπως το’ χασε κι επέστρεψε στην Ισπανία, ο σκύλος μου σκοτώθηκε και τελείως ξαφνικά δεν έχω μαγαζί, δεν έχω σύζυγο, δεν έχω σκύλο κι έχω τις ειδήσεις και τα ΜΜΕ να με κυνηγούν. Έτσι αποφάσισα να φύγω μακριά από όλο αυτό. Νοίκιασα το σπίτι μου και την έκανα. Το να ταξιδεύεις πάντα σε «φτιάχνει» και μπορείς να ξεφύγεις από πράγματα κι έτσι αποφάσισα να ξεφύγω λιγάκι απ’ τον πόνο.

Να είσαι νομάς.

Ναι, να είμαι σαν «τσιγγάνος» και το cool πράγμα με το τατουάζ είναι ότι μπορείς να έχεις φίλους ολόιδιους με σένα: παρόμοιες καθημερινές συνήθειες, ίδιο γούστο στη μουσική κ.ο.κ. Στο τέλος των ταξιδιών μου νοίκιασα ένα μικρό ράντσο στο Λος Άλαμος, στην Καλιφόρνια. Απέκτησα και καινούργιο σκύλο και οι δυο μας χαλαρώναμε εκεί στο ράντσο, προσπαθώντας ν’ αποφασίσω ποιο θα είναι το επόμενο κεφάλαιο της ζωής μου.

Έτσι αποφάσισα να πάω πίσω στη Νέα Υόρκη και να ξαναπαλέψω. Νοίκιασα ένα μεγάλο χώρο στο Μπρούκλιν, ένα ευρύχωρο λοφτ, και ξεκίνησα να κάνω tattoo. Μια μέρα, αυτό το παιδί, ένας κινηματογραφιστής που γνώρισα στην Αυστραλία, ήρθε να κάνει ένα tattoo κι είπε «εγώ κι ένας φίλος μου ψάχνουμε να νοικιάσουμε ένα χώρο σε λοφτ» κι εγώ είπα « οκ, θα σας νοικιάσω κάποιο χώρο στο λοφτ, μπορείτε να βάλετε όλα σας τον εξοπλισμό εκεί». Οπότε ένα βράδυ, αργά, είμαι στο λοφτ και ζωγραφίζω και κοιτάω όλο τον κινηματογραφικό εξοπλισμό γύρω μου: κάμερες, φώτα κ.ο.κ. Τα πάντα απλά κείτονταν εκεί κι είμαι σε φάση «αυτή είναι η απάντηση»! Αυτό είναι φίλε, το μόνο που έχω να κάνω είναι ν’ αρχίσω τα γυρίσματα! Όλοι αυτοί οι απίθανοι άνθρωποι με τους οποίους έχω περάσει μαζί τη ζωή μου, σ’ όλα αυτά τα μέρη κι η cool μουσική... Υπάρχουν τόσοι πολλοί φανταστικοί άνθρωποι στον κόσμο του tattoo τους οποίους δεν έχεις την ευκαιρία να δεις. Φυσικά, δεν πρόκειται να το κάνω για τα λεφτά.

Πιστεύω ότι όλα τα πράγματα συμβαίνουν πνευματικά. Οπότε έχω βγάλει βόλτα το σκύλο μου κάτω στην 17th Str. κι υπάρχει ένα μεγάλο μουσείο που λέγεται Rubin και κοιτάω ένα απόφθεγμα του Henry Miller στον τοίχο που λέει «πρέπει να χάσεις τον εαυτό σου για να βρεις τον εαυτό σου» κι αυτή η γυναίκα περπατά προς το μέρος μου και λέει «ω, μ’ αρέσει ο σκύλος σας, δουλεύω στο μουσείο». Κι εγώ της λέω «αλήθεια; Λατρεύω αυτό το μουσείο, θέλω να κάνω μια ταινία και σκεφτόμουν να κάνω γυρίσματα εδώ». Κι αυτή λέει «κανένα πρόβλημα, ελάτε την Τρίτη»!

Έτσι πραγματοποιήθηκε το επεισόδιο του Gypsy Gentleman με τον Thomas Hooper;

Ναι, ακριβώς. Έτσι, είπα στα παιδιά απ’ το συνεργείο πως θα κάνω tattoo την ημέρα, και πως τους πληρώνω τα πεντακόσια δολάρια που βγάζω κι έπειτα θα το ξανακάνουμε και θα το ξανακάνουμε... Το γύρισμα ήταν αυθόρμητο. Το ήθελα να είναι πνευματικό, ήθελα να είναι όπως όταν οι άνθρωποι είναι πολύ καλοί φίλοι, όπως μιλάμε εμείς τώρα, όχι δηλαδή ψεύτικα κι αποστασιοποιημένα, οπότε δοκίμασα κανα δυο άλλα άτομα του σινεμά προσπαθώντας να βρω το σωστό συνδυασμό και προσπαθώντας να κατανοήσω τη διαδικασία. Στην αρχή, τραβάγαμε υπερβολικά πολύ υλικό, μπορεί κι έξι μέρες υλικού για να γίνει μια ταινία τριάντα λεπτών. Ήθελα να είναι σαν το Down by Law του Jim Jarmusch. Το φιλμ είναι τέχνη, όπως το τατουάζ είναι τέχνη και κανένας δεν το είχε πάρει να το κάνει μ’ αυτόν τον τρόπο. Ήταν πολύ σημαντικό για μένα να βγει όμορφο, με καλή μουσική, σωστή ενέργεια και cool ανθρώπους. Γι’ αυτό είμαι προσεκτικός με τα άτομα που επιλέγω. Έτσι, ολοκληρώσαμε το πρώτο φιλμ και το βάλαμε στο internet κι το είδαν 10.000 άτομα. Οι άνθρωποι αντέδρασαν αμέσως, όπως όταν εμφανίστηκε το punk rock. Οι άνθρωποι είναι πεινασμένοι για κάτι αληθινό, έχουν βαρεθεί με όλη αυτή τη σαβούρα, κάθε μέρα τα ίδια. Ήταν όλοι πολύ ενθουσιασμένοι κι εγώ είχα εκπλαγεί κι είπα «οκ, πώς θα βρω περισσότερα λεφτά; Πρέπει να κάνουμε κι άλλο»!

Πότε κυκλοφόρησε το πρώτο επεισόδιο του Gypsy Gentleman;

Πριν από τέσσερα περίπου χρόνια. Μετά απ’ το πρώτο, μια μέρα άραζα με το φίλο μου τον Thomas (σ.σ. Hooper), ενώ έκανε ένα dotwork tattoo σ’ έναν τον τύπο. Σε κάποια φάση του λέω «φίλε, ο κόσμος γούσταρε την πρώτη ταινία αλλά μου κόστισε 20.000 δολάρια, πώς θα βρω τα λεφτά να κάνω άλλη μία»; Οπότε αυτός ο τύπος που «χτύπαγε»» ο  Thomas, έρχεται μετά και μου λέει «με λένε Neil και θα μ’ ενδιέφερε πολύ να είμαι ο παραγωγός». Οπότε έγινε ο executive producer μας και μπόρεσε να βρει χορηγία απ’ τη New Era, την εταιρία με τα καπέλα baseball. Οπότε τώρα έχω μερικά χρήματα, μη φανταστείς πολλά, δεκατρείς με δεκαοχτώ χιλιάδες για κάθε επεισόδιο. Έτσι τα πακετάρισα όλα ξανά, αγόρασα ένα παλιό βανάκι κι απλά ξεκίνησα να οδηγώ με το σκύλο μου κατά μήκος της χώρας για να συναντήσω ενδιαφέροντες ανθρώπους, να κάνω tattoo και να βρω σημεία για γυρίσματα. Έπειτα το συνεργείο πετάει με το αεροπλάνο όπου βρίσκομαι και κάνουμε τα γυρίσματα.

Φαίνεται ότι στον κόσμο αρέσει πολύ το Gypsy Gentleman. Ποιος είναι ο συνολικός σου στόχος με το Gypsy Gentleman;

Δε μ’ ενδιαφέρει να βγάλω λεφτά, θέλω απλά να κάνω ταινίες. Θέλω να έχω τη δυνατότητα να πάω στην Ινδία με τον Jondix, τον Mike the Athens και τον Freddy Corbin και να κάνουμε tattoo όλη νύχτα σ’ ένα free festival. Θέλω να πάω στην Αίγυπτο με τον Chad Koeplinger και τον Theo Jak και να κάνουμε tattoo στις Πυραμίδες με μπαταρία. Θέλω να πάω στη Ρωσία και να κάνω tattoo μέσα στη φυλακή χρησιμοποιώντας τα ρώσικα μοτεράκια –  έχω μια επαφή γι’ αυτό. Θέλω να πάω στη Νότια Αφρική και να κάνω tattoo στις συμμορίες δρόμου που είναι νεκροί μέχρι τα είκοσι πέντε τους και θέλω να πάω στις φαβέλες στη Βραζιλία. Γιατί το tattoo είναι μαγεία. Μπορείς να εισχωρήσεις μέσα στα χειρότερα μέρη. Θέλω να τα δείξω όλα αυτά.

Ίσως τώρα να είναι η ώρα για ένα διαφορετικό τύπο show. Το Gypsy Gentleman είναι τα πάντα: είναι tattoo, είναι στυλ, είναι ιστορία, είναι cool, είναι για τη μουσική. Είναι σαν το μαγείρεμα, το να αναμιγνύεις πολλά πράγματα μαζί. Νομίζω ότι τα μεγάλα κεφάλια της τηλεόρασης ίσως τώρα να είναι έτοιμοι να πάρουν το «ρίσκο», να το φέρουν μπροστά σ’ ένα μεγαλύτερο κοινό και έτσι, χωρίς να χάσουμε την ακεραιότητα μας, να έχουμε λίγο μεγαλύτερο budget ώστε να κάνουμε κι άλλο. Το μόνο που θέλω να κάνω είναι να κάνω κι άλλο.

Θα ήταν φανταστικό να εισβάλουμε κρυφά – όπως ο Δούρειος Ίππος – σ’  όλες αυτές τις τηλεοράσεις, τα  iPhones και τα iPads. Να βάλουμε κάτι καλό στην καρδιά όλων. Τα smartphones μας είναι αυτήν τη στιγμή το πιο δυνατό εργαλείο γιατί όλοι τα έχουν, και μου φαίνεται τρελό που τα χρησιμοποιούν είτε για να γίνουν διάσημοι είτε για να γίνουν πλούσιοι. Γιατί να μην τα χρησιμοποιήσουμε για να βάλουμε λίγη ζεστασιά, λίγη αγάπη και λίγη καλοσύνη και ταυτόχρονα να κάνουμε τους ανθρώπους να γελάσουν και να τους ψυχαγωγήσουμε. Αυτό είναι που προσπαθώ να κάνω σε κάθε επεισόδιο του Gypsy Gentleman.

Το όνομα Gypsy Gentleman πώς προέκυψε;

Είναι μια παρήχηση ούτως ώστε όλοι να το θυμούνται. Στην πραγματικότητα, Gypsy Gentleman είναι ένα όνομα που είχα από πριν, όταν ήμουν στην Αυστραλία και δεν ξέρω γιατί, ήμουν σαν Gypsy Gentleman! Πιστεύω ότι λειτουργεί τέλεια γιατί τζέντλεμαν θα πει να είσαι καλός άνθρωπος, να είσαι ευγενικός κι επίσης μ’ αρέσουν τα ωραία ρούχα και το στυλ γενικά. Όλοι έχουν ένα διαφορετικό συνειρμό για το «τσιγγάνος», αλλά για μένα τσιγγάνος είναι κάτι ρομαντικό. Ο τσιγγάνος του 20ου αιώνα που εμφανίζεται μ’ ένα καραβάνι κι ένα ωραίο παλιό φουλάρι, σε γοητεύει και πίνει κρασί μαζί σου ενώ τρώτε βερίκοκα και καπνίζετε στριφτά τσιγάρα. Όλα στο μυαλό μου είναι έτσι, ζω μ’ αυτόν τον τρόπο.

Οπότε είσαι ένας ρομαντικός;

Βρίσκομαι σε μια ταινία, στο μυαλό μου, είμαι είτε σε μια παλιά ταινία του Humphrey Bogart. είτε στο Santa Sagre. Όταν μαθαίνω μια ξένη γλώσσα ή ζω σ’ ένα διαφορετικό μέρος, φαντάζομαι τον εαυτό μου κάπως σαν χαρακτήρα απ’ το «Σινεμά ο Παράδεισος». Το κάνω αυτό με τα πάντα, το σπίτι μου είναι έτσι, τα ρούχα που φοράω κτλ. Φοράω αυτό (μου δείχνει το καπέλο του) γιατί πιστεύω ότι είναι κάτι ανάμεσα σε Ρώσο ναυτικό και Ρώσο χωρικό.

Ποια είναι η τωρινή σου άποψη για το tattoo;

Με το tattoo στην αρχή παλεύεις να γίνεις διάσημος και να φτάσεις στην κορυφή και μετά ανεβαίνεις στην κορυφή και δεν υπάρχει κορυφή, δεν υπάρχει καλύτερος κι ακόμα κι αν πιστέψεις για μια μέρα ότι είσαι, την επόμενη δεν είσαι και δεν κάνει καμία διαφορά στη ζωή σου. Το tattoo είναι σα να δίνεις μια rock n’roll συναυλία μόνο για ένα άτομο. Δεν μπορείς να τους κάνεις όλους να σ’ αγαπήσουν, απλά κάνεις ένα άτομο εκείνη τη μέρα χαρούμενο. Είναι σημαντικό να έχετε κι οι δύο μια καλή πνευματική εμπειρία κι αυτό το άτομο να φύγει μ’ ένα μεγάλο χαμόγελο. Οπότε, τώρα, δε με νοιάζει αν κάποιοι πιστεύουν ότι είμαι ο καλύτερος ή ο χειρότερος. Δεν έχει καμία σημασία πλέον. Θέλω απλά να κάνω ταινίες και καλά tattoo.

Tattoo work photographs courtesy of Marcus Kuhn.

Top