Γιάννης Μέλλος

Artists - Studios - Τεύχος 23

Ο Γιάννης Μέλλος παραχώρησε συνέντευξη στο HeartbeatInk Tattoo Magazine. Μεταξύ άλλων μας μίλησε για την δεκαεξάχρονη σχέση του με το tattooing, την απόφαση να αφήσει πίσω την παλιά του ζωή για χάρη του tattoo, την προτίμησή του στο Black & Grey, τους λόγους που συντέλεσαν στην εξέλιξή του, τη μεγάλη δημοφιλία του tattoo στις μέρες μας, καθώς και γιατί προτιμά να κάνει tattoo σε γυναίκες. 

Φωτογραφίες & συνέντευξη: Ινώ Μέη.

Πως προέκυψε η ενασχόληση σου με το tattooing;

Ασχολούμουν με τη ζωγραφική πολύ καιρό, από μικρός. Όποτε είχα ελεύθερο χρόνο ζωγράφιζα. Στην εφηβεία πειραματίστηκα με φίλους επάνω στο tattoo με αυτοσχέδια μοτεράκια που έφτιαχνα από walkman ή από διάφορα άλλα ηλεκτρικά παιχνίδια ή ακόμα και με τρεις απλές βελόνες ραψίματος και σινική μελάνη και ταλαιπωρούσα τους φίλους μου. Όταν ήμουν δεκαέξι ετών πήγα κι έκανα το πρώτο μου τατουάζ στον Τζίμη στην Πλάκα και μπορώ να πω ότι γοητευτικά με την όλη υπόθεση, γιατί τότε δεν ήταν τόσο διαδομένο το tattoo κι αν είχες σε κακοχαρακτήριζαν, με αποτέλεσμα να μην ψαχτώ περισσότερο. Καθώς περνούσαν τα χρόνια, συνέχισα την ενασχόλησή μου με τη μεγάλη μου αγάπη, τη ζωγραφική, κι ένα απόγευμα με τη βοήθεια ενός καλού μου φίλου, μπήκαμε σε ένα ίντερνετ καφέ και ψάξαμε για μοτέρ δερματοστιξίας. 

Πότε έγινε αυτό;

Αυτό έγινε γύρω στο 2001 αν θυμάμαι καλά. Τότε παρήγγειλα κι ένα μοτεράκι από την Αμερική, το οποίο έφτασε με πολλά βάσανα... 

Τι εννοείς;

Με εκτελωνισμούς και γραφειοκρατίες. Στην αρχή ξεκίνησα να κάνω tattoo σε φίλους. Είχα διαμορφώσει ανάλογα το δώμα πάνω από το σπίτι κι εκεί έκανα τα «πειράματά» μου. Αυτό ήταν! Με τράβηξε κατευθείαν. Από εκείνη την ημέρα έβαλα στην άκρη τα λάδια, τα πινέλα και τους πίνακες και ασχολήθηκα καθαρά με το tattoo.

Πριν με τι ασχολούσουν;

Έχω κάνει πολλές δουλειές: σε συνεργεία, σε φαναρτζίδικα, ως κούριερ κ.ά.. Δουλεύω από δεκαπέντε χρονών. Λόγω της αγάπης μου για τη ζωγραφική, σε κάποια φάση αποφάσισα να πάω σε σχολή ζωγραφικής ώστε να κάνω περισσότερα πράγματα και να μπω πιο καλά στην αντίληψη της ζωγραφικής. Με βοήθησε αρκετά και κατάφερα να μάθω περισσότερα πράγματα γύρω από την τέχνη της.

Πότε αποφάσισες ότι θα αφήσεις πίσω την προηγούμενη ζωή σου για το tattoo;

Το 2008, όταν άνοιξα το Legend Tattoo. Η αλήθεια είναι πως άργησα, είχα όμως ήδη οικογένεια - έκανα τρία παιδιά σε μικρή ηλικία - και γι’ αυτό μου ήταν δύσκολο να πάρω την απόφαση να παρατήσω τη «σταθερή» δουλειά που έκανα και να διακινδυνεύσω να ανοίξω ένα tattoo studio. Δεν μπορούσα να ξέρω αν θα σταδιοδρομήσει, ειδικά τότε που δεν ήταν ακόμα τόσο δημοφιλές το τατουάζ στη χώρα μας. Επίσης, ήθελα και κάποια χρόνια για να μάθω και να βελτιωθώ, ώστε να αισθάνομαι πιο σίγουρος. Σα χαρακτήρας, αν δεν είμαι σίγουρος για κάτι, προτιμώ να μην το κάνω καθόλου πόσο μάλλον όταν πρόκειται για κάτι που μένει επάνω σου για μια ζωή. Οπότε το 2008 που ήμουν καλύτερα όσον αφορά στα οικονομικά μου και είχαν μεγαλώσει και λίγο τα παιδιά, με τη βοήθεια της γυναίκας μου της Ελένης, αποφάσισα να το ανοίξω. Γιατί, όπως σου είπα, το tattoo ως τέχνη με τράβηξε κατευθείαν. Ήθελα να ασχοληθώ καθαρά με τα τατουάζ.

Tattoo έμαθες στην πράξη; 

Ναι, στην πράξη. Δεν μου έδειξε κανένας. 

Δεν το επιδίωξες ή δεν βρήκες κάποιον να σου μάθει;

Τότε που ξεκίνησα να ασχολούμαι με την δερματοστιξία δεν υπήρχαν και πολλά στούντιο και ήταν κάπως δύσκολο να πας και να σου δείξει κάποιος. Έτσι δεν το κυνήγησα το όλο θέμα και ασχολήθηκα μόνος μου. Πέρσι πήγα στην Αμερική και παρακολούθησα κάποια σεμινάρια πάνω στο colour tattoo με τον Nikko Hurtado, αν και δεν είμαι και πολύ λάτρης του χρώματος.

Γιατί δεν σου αρέσει και τόσο το χρώμα;

Θεωρώ το ασπρόμαυρο πιο καλλιτεχνικό και εντυπωσιακό. Όπως και στη ζωγραφική, μου άρεσε πάντα περισσότερο να δουλεύω με κάρβουνο και μολύβι παρά με χρώμα και αυτό έχει περάσει και στο tattooing μου.

Πιστεύεις ότι ο κόσμος εντυπωσιάζεται πιο πολύ από τα tattoos με χρώμα;

Ενδεχομένως ναι, αλλά νομίζω ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει πιο πολύ στο εξωτερικό και όχι τόσο εδώ. Κρίνοντας από τους πελάτες μου, περισσότερο τους εντυπωσιάζουν τα Black & Grey tattoos και αυτά ζητάνε στην πλειοψηφία τους. 

Στα δεκαέξι χρόνια που έχεις επαφή με το tattooing πότε αισθάνθηκες περισσότερη ασφάλεια;

Δε νομίζω ότι θα αισθανθώ ποτέ, με την έννοια του να επαναπαυτώ. Στην τέχνη δεν υπάρχει «ταβάνι» για να το φτάσεις. Πάντα μαθαίνεις και πάντα θα ανακαλύπτεις κάτι καινούργιο. Είτε είναι μια τεχνική, είτε είναι ένα στυλ, είτε οτιδήποτε. 

Πες μου για το tattoo style σου…

Ο ρεαλισμός μου αρέσει πολύ και εκεί κυρίως κυμαίνομαι. Κομμάτι της γοητείας του realistic tattoo βρίσκω και το γεγονός ότι θα έρθει κάποιος θα σου πει τη σκέψη και τις ιδέες του και θα πρέπει εσύ να δημιουργήσεις το σχέδιο. Είναι σα να μπαίνω στο μυαλό του πελάτη και να του βγάζω το σχέδιο που του αρέσει με την δική μου καλλιτεχνία, αρχικά στο χαρτί και στη συνέχεια στο δέρμα. Πολύ μου αρέσει και η ελευθερία που σου προσφέρει ο ρεαλισμός όσον αφορά στο δημιουργικό κομμάτι. Κατά τα άλλα, χρειάζεται και έμπνευση και χρόνος, ο οποίος δυστυχώς δεν υπάρχει πάντα και έτσι πολλές φορές καταλήγεις να τρέχεις πανικόβλητος για να προλάβεις.

Ρεαλισμός ή σουρεαλισμός;

Και ο σουρεαλισμός μου αρέσει. Ένας από του αγαπημένους μου ζωγράφους είναι ο Salvador Dali. Είναι πιο μυστήριος o σουρεαλισμός και θέλει πολύ σκέψη για να τον δημιουργήσεις.

Τι είναι αυτό που σε βοήθησε να εξελιχθείς από τότε που ξεκίνησες;

Η υπομονή. Αν έχεις υπομονή, μπορείς να φτιάξεις τα πάντα. Και αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό που μάλλον λείπει από τους σημερινούς νέους. Βλέπεις τον νέο σήμερα και νομίζει ότι γεννήθηκε έτσι, ότι είναι κορυφή σε όλα. Μου έχει τύχει πολλές φορές από άτομα που έρχονται εδώ για δουλειά. Τους λες «να σου δείξω» και σου λένε «δε χρειάζεται να μου δείξεις. Τα ξέρω». Δεν μπορεί να τα ξέρεις όλα. Μόνο με την υπομονή θα κάνεις πράγματα, είτε στο σχέδιο, είτε στη ζωγραφική είτε στο τατουάζ.

Και με επιμονή.

Εννοείται και με επιμονή.

Υπάρχει κάποιο από τα τρία σου παιδιά που να έχει προοπτικές να ασχοληθεί με το tattooing;

Ναι, η Χριστίνα που είναι κι η μικρότερη. Φαίνεται πως είναι η μόνη που έχει «καλλιτεχνική φλέβα» και της αρέσει πολύ το κομμάτι του tattoo. Πήγε δύο χρόνια σε σχολή ζωγραφικής και την έχω εδώ στο στούντιο ως μαθητευόμενη. Τα πάει πολύ καλά μέχρι τώρα. Αγαπάει πάρα πολύ το tattoo και τη ζωγραφική και πιστεύω ότι αυτό θα την κάνει να φτάσει μια μέρα ψηλά. Ο Γιώργος, ο μεγάλος μου γιος, ασχολείται με το body piercing και εργάζεται εδώ στο στούντιο σαν body piercer.

Ήταν κάτι που το ήθελε από μόνη της ή εσύ την προέτρεψες όταν αντιλήφθηκες την καλλιτεχνική της κλίση;

Όχι, το tattoo το ήθελε από μόνη της. Από μικρή μου έλεγε ότι θα γίνει tattoo artist.

Στις μέρες μας, ο κόσμος κάνει tattoo πολύ περισσότερο σε σχέση με το παρελθόν. Τι πιστεύεις ότι έχει αλλάξει;

Το όλο θέμα του tattoo άλλαξε πολύ τα τελευταία επτά-οκτώ χρόνια. Όλη αυτή η προκατάληψη που υπήρχε, ό,τι δηλαδή όποιος έχει τατουάζ είναι ναυτικός ή φυλακόβιος έχει σταματήσει, αν όχι από όλους αλλά από τους περισσότερους. Σε αυτό βοήθησε πάρα πολύ η τηλεόραση και το ίντερνετ. Όποιον celebrity, όποιον σταρ, όποιον ποδοσφαιριστή και να δεις, έχει ένα μανίκι το λιγότερο. Κάποτε, πήγαινες στην παραλία κι έβλεπες από τα χίλια άτομα, το ένα να έχει τατουάζ. Τώρα βλέπεις έναν να μην έχει τατουάζ μέσα στους χίλιους! 

Βέβαια έχει αλλάξει και το τατουάζ, είναι πλέον σαν ζωγραφική, σαν ένα κόσμημα επάνω στο κορμί. Παλιότερα δεν ήταν έτσι, θυμάμαι όταν έκανα το πρώτο μου τατουάζ, για να διαλέξω το σχέδιο ο Τζίμης άνοιξε ένα κουτί από παπούτσια που είχε τις στάμπες του, μου έβγαλε τρία διαφορετικά σχέδια του ιδίου θέματος που ήθελα να κάνω και μου είπε, «αυτά τα τρία είναι, διάλεξε» και αυτό το σχέδιο θα το είχαν πάνω τους κι άλλοι εκατό. Ενώ τώρα ο καθένας που έρχεται στο στούντιο θέλει να κάνει κάτι το μοναδικό και κάτι πιο ψαγμένο, στην πλειοψηφία τους τουλάχιστον. Έρχονται και σου λένε, θέλω να κάνω αυτό που με αντιπροσωπεύει, αυτό που με έχει στιγματίσει, αυτό που το αγαπάω. Μου έχει τύχει παλιότερα περιστατικό με μια κοπέλα που ήθελε να κάνει τα αρχικά των γονιών της σε κινέζικα ιδεογράματα και επειδή δεν της άρεσε το ιδεόγραμμα του πατέρα της, μου ζήτησε να βάλω ένα άλλο ιδεόγραμμα κι ας μην ήταν το αρχικό του μπαμπά της, απλά να της αρέσει το γράμμα. Τουλάχιστον αυτό έχει αλλάξει τώρα και είναι σίγουρα κάτι θετικό. 

Τυχαίνει να κάνεις περισσότερο tattoo σε γυναίκες ή σε άντρες;

Θα έλεγα πως είναι μοιρασμένοι. Πάντως προτιμώ τις γυναίκες, γιατί δεν πονάνε. 

Αλήθεια;

Ναι, δεν πονάνε οι γυναίκες. Είναι πιο ανθεκτικές από την φύση τους επάνω στον πόνο. Επίσης, διαθέτουν περισσότερη υπομονή. Μπορεί να βάλεις τη γυναίκα να κάτσει στο πλάι και να κάτσει τρεις ώρες χωρίς να κουνηθεί. Ενώ ο άντρας δεν το έχει αυτό. Θα σου πει πάμε να κάνουμε κανένα τσιγάρο κι ας μην καπνίζει, απλά για να σταματήσει. 

Τι γίνεται όσον αφορά στο καλλιτεχνικό κομμάτι;

Εκεί πιο ψαγμένοι στην πλειοψηφία τους, είναι οι άντρες. Λίγες γυναίκες θα σου πουν για παράδειγμα, θέλω να κατεβάσω ένα μανίκι. Είναι αναλογικά λιγότερες.

Οι πελάτες σου είναι κυρίως από τον Πειραιά;

Όχι, έρχονται κι από Αθήνα κι από επαρχεία. Μη σου πω ότι έχω περισσότερους από Αθήνα και επαρχεία παρά από εδώ από το Κερατσίνι. Σε αυτό έχει βοηθήσει πολύ το ίντερνετ. Πλέον, δε χρειάζεται να έχεις απαραίτητα κεντρικό μαγαζί. 

Πως βλέπεις τη σκηνή του tattoo στην Ελλάδα; 

Πιστεύω ότι θα ανέβει κι’ άλλο. Αν δεν μας φρενάρει η κρίση που περνάμε. Τα επόμενα χρόνια ενδεχομένως να είμαστε και μια από τις καλύτερες χώρες στο tattoo στην Ευρώπη. Ήδη έχουμε πολύ καλούς καλλιτέχνες και έπονται κι άλλοι. Βλέπω δουλειές από διάφορα tattoo studios και έχω συναντήσει μέχρι και μαθητευόμενους που κάνουνε τρομερή δουλειά από τώρα… 

Θεωρείς ότι υπάρχει αλληλοϋποστήριξη μεταξύ σας; 

Όπως σε όλα τα επαγγέλματα υπάρχει ο ανταγωνισμός, έτσι και στο επάγγελμα του δερματοστίκτη είναι λογικό να υπάρχει. Κι όπως τα δάχτυλα του χεριού δεν είναι ίδια, έτσι δεν είναι κι οι άνθρωποι, οπότε διαλέγεις με ποιον καλλιτέχνη ταιριάζεις περισσότερο και έρχεσαι πιο κοντά με αυτόν. Αν παρατηρήσεις, στην έκθεση που γίνετε στην Αθήνα λίγο πολύ όλοι μιλάνε με όλους, οπότε πιστεύω πως ναι υπάρχει αλληλοϋποστήριξη. Κι από την άλλη, κατά την γνώμη μου, δεν υπάρχει λόγος να μην υπάρχει, γιατί με τόσα tattoo studios και τόσα διαφορετικά στυλ tattoo και τεχνικές, ο κάθε ένας έχει την δυνατότητα να μπει στο ίντερνετ και να βρει τον καλλιτέχνη που του ταιριάζει, που θα του κάνει αυτό το «κλικ».

Tattoo work photographs courtesy of Legend Tattoo.

Yannis Mellos paintings.

Top