Σάκης Μαστρογιάννης

Artists - Studios - Τεύχος 17

Ο μετρημένος Σάκης Μαστρογιάννης, μίλησε στο HeartbeatInk Tattoo Magazine για τη λατρεία του για το Old School tattoo, για την οικογένειά του που βάζει πάνω από όλα, για το "attitude" που δεν του αρέσει, για την ειλικρίνια του απέναντι στον πελάτη, καθώς και για την ανάγκη του να αποτυπώσει στο δέρμα, αυτό που ζωγραφίζει, χωρίς να θεωρεί τον εαυτό του «καλλιτέχνη».

Φωτογραφίες & συνέντευξη: Ινώ Μέη.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πώς «μυήθηκες» στο tattooing;

Ξεκίνησα μόνος μου στις αρχές του 2010. Ο αδερφός μου με παρότρυνε, γιατί ζωγράφιζα από πολύ μικρός, όπως κι ο πατέρας μου ο οποίος είναι ερασιτέχνης ζωγράφος, διότι δεν μπορούσε να ζήσει από την τέχνη του. Ήθελα να δω πώς είναι, πώς γίνεται το τατουάζ στην πράξη. Μια μέρα λοιπόν, πήγα, πήρα τα απαραίτητα και ξεκίνησα, αρχικά στο σπίτι, όπου«βάραγα» σε δικούς μου.

Πριν ασχοληθώ και στη συνέχεια αφοσιωθώ στο tattoo, δούλευα στον Ερυθρό Σταυρό, στην Υπηρεσία Αυτοκινήτων, στο Κοινωφελές Ίδρυμα. Παράλληλα, φοιτούσα σε σχολή γραφιστικής. Παρόλο που ολοκλήρωσα τις σπουδές μου, το ένιωθα πως η γραφιστική δεν ήταν για μένα... Το tattoo το γούσταρα από παλιά.

Συνεπώς, ξεκίνησες το tattoo ερασιτεχνικά χωρίς να φανταστείς πως θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κάτι επαγγελματικό.

Ναι τελείως έτσι, ούτε καν είχα στο μυαλό μου ότι θα ζω από αυτό κάποια στιγμή.

Τι μεσολάβησε από το 2010 μέχρι τώρα που βρισκόμαστε στο 2015;

Είδα ότι μου αρέσει, ότι μου πάει και ότι μπορώ να το κάνω. Έβλεπα πρόοδο κι ήθελα να τα καταφέρω. Συνάντησα τον Κωνσταντίνο, ανοίξαμε το Skink Tattoo το 2011 και από τότε κάνω tattoo.

Πού θεωρείς ότι οφείλεται η σχετικά γρήγορη εξέλιξή σου πάνω στο αντικείμενο;

Γενικά ότι κάνω, το τρέχω γρήγορα. Δε μένω στάσιμος. Έχω λίγο θάρρος σε αυτά τα πράγματα. Δεν «κωλώνω», πώς να στο πω. Είπα ότι θα το κάνω και το έκανα. Αν βάλω ένα στόχο τον πετυχαίνω.
Όσο, λοιπόν, έμπαινα στο χώρο του tattoo, μου άρεσε όλο και πιο πολύ. Φτιάξαμε το μαγαζί με τον Κωνσταντίνο σιγά-σιγά κι ακόμα σιγά-σιγά το πάμε. Μαθαίνουμε, μελετάμε, προσπαθούμε. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω να σου πω καμιά τρελή ιστορία, ότι δηλαδή «πήγα έμαθα εκεί…», ότι «μου έμαθε ο τάδε…».  Είμαι αυτοδίδακτος τελείως, δεν μου έδειξε ποτέ κανείς, ούτε πώς να στήνω ένα μοτεράκι, τίποτα, τα έχω μάθει όλα μόνος μου.

Παρακολούθησες ενδεχομένως κάποια βίντεο με την όλη διαδικασία;

Όχι, απολύτως τίποτα.

Οπότε πού πειραματίστηκες; Πάνω σου;

Ναι πάνω μου, στον αδερφό μου και σε φίλους. Όπως έχουν κάνει όλοι, υποθέτω... 

Είναι όμως κάτι που θα πρότεινες σε κάποιον που θέλει να αρχίσει;

Δεν έχω να προτείνω κάτι σε κανέναν. Ο καθένας ότι νομίζει το κάνει.

Τι ήταν αυτό που μπορείς να πεις ότι σε τράβηξε πιο συγκεκριμένα, πέρα από το ότι «γούσταρες», στο tattoo;

Πρώτον, μου φάνηκε πολύ δύσκολο όταν ξεκίνησα. Είχα στο μυαλό μου ότι κάποια στιγμή θέλω αυτό που ζωγραφίζω να μπορέσω να το κάνω στο δέρμα. Τώρα το tattoo σαν έννοια και σαν κουλτούρα, δεν το είχα στο μυαλό μου. Όσο έχω μπει μέσα στη φάση, ανακαλύπτω και εγώ την κουλτούρα και το lifestyle του tattoo και απλά κρατάω τα στοιχεία που ταιριάζουν στην προσωπικότητα μου και στον δικό μου τρόπο ζωής.

Τι εννοείς;

Δεν το είχα έτσι στο μυαλό μου... Ότι θα γίνω «τατουατζής», όπως το έχει τώρα ο κόσμος στο μυαλό του.

Πώς το έχει δηλαδή;

Πολύ περίεργα. Ότι κάποιος είσαι, ότι κάτι κάνεις, επειδή κάνεις tattoo. Εμένα δεν μου αρέσει γενικά το “attitude”. Το κάνω με ανθρώπους που αγαπάω, μέσα στο μαγαζί, όπου είμαστε σαν οικογένεια. Μετά πάω σπίτι μου, στα παιδιά μου και στη γυναίκα μου. Δε θεωρώ ότι κάνω κάτι ιδιαίτερο.

Επειδή αναφέρθηκες στο κομμάτι της οικογένειας, πως καταφέρνεις και «συνδυάζεις» την επαγγελματική με την οικογενειακή σου ζωή; Το tattooing για πολλούς, είναι ένα επάγγελμα που όταν τελειώνεις από το στούντιο, το παίρνεις μαζί σου στο σπίτι.

Το «συνδυάζω»το βράδυ, όταν κοιμηθούν όλοι. Βέβαια, δεν το κουβαλάω στο σπίτι μου σε πολύ μεγάλο βαθμό. Για τους δικούς μου, είναι απλά η δουλειά μου. Δεν είναι κάτι άλλο, από το να πήγαινα και να δούλευα στον Ερυθρό Σταυρό, ας πούμε. Πάω, δουλεύω, βγάζω τα λεφτά μου τίμια και γυρνάω σπίτι μου.

Διαθέτεις ωστόσο μια καλλιτεχνία...

Δεν μπορώ εγώ να μιλήσω για καλλιτεχνία, όταν υπάρχει κόσμος στο χώρο που κάνει «παπάδες». Θεωρώ ότι αποτυπώνω στο δέρμα, αυτό που ζωγραφίζω. Αυτό κάνω. Δε θεωρώ τον εαυτό μου «καλλιτέχνη».

Ότι δηλαδή είσαι tattooer και όχι tattoo artist.

Ναι αυτό ακριβώς, όπως το είπες.

Τα σχέδια που «χτυπάς» είναι δικά σου;

Ναι, είναι όλα custom.

Άρα έχεις και την καλλιτεχνία μέσα σου, γιατί έτσι όπως το λες θα έπρεπε να κάνεις μόνο έτοιμα π.χ. tattoo flash κι όχι δικά σου σχέδια!

Εντάξει, καλλιτεχνία έχει η Λυδία που μπορεί να μας βλέπει εδώ τώρα που μιλάμε και να κάθεται στη γωνία και να μας ζωγραφίσει μέσα σε δέκα λεπτά. Όλα είναι καλλιτεχνία, απλά θεωρώ ότι το δικό μου είναι πιο ταπεινό από όλα. Αυτό που κάνω είναι το πιο απλό που υπάρχει στο χώρο. Αυτό που μου αρέσει, που με γεμίζει, είναι όταν βλέπω το σχέδιο μου και βγαίνει ωραίο κι αρέσει στον πελάτη. Τότε η μέρα μου είναι τέλεια.

Ποια είναι η σχέση σου με τον πελάτη;

Πολύ καλή, γιατί θα του κάνω αυτό που του δείχνω και δεν κάνω πράγματα που δεν μπορώ. Έχω το μυαλό μου καθαρό. Όταν έρθει κάποιος στο μαγαζί, θα του πω «φίλε εγώ αυτό φτιάχνω. Σου αρέσει; Προχωράμε. Δεν σου αρέσει; Υπάρχουν τόσοι άλλοι που κάνουν απίστευτα πράγματα. Γιατί να στο κάνω εγώ»; Αυτή είναι η άποψη μου.

Το γεγονός ότι στην εποχή μας οι πληροφορίες είναι πιο προσβάσιμες, σε έχει βοήθησει;

Σίγουρα μαθαίνεις πιο εύκολα, εννοείται. Μελετάς, βλέπεις αυτούς που σου αρέσουν και προσπαθείς να φτάσεις σε αυτό το επίπεδο, αλλά χωρίς να αντιγράφεις.

Πώς θα περιέγραφες το tattoo style σου και γιατί το επέλεξες;

Μπορώ να ασχοληθώ και με άλλα πράγματα, μπορώ να τα κάνω τεχνικά, απλά μου αρέσει το Old School γιατί είναι καθαρό, πεντακάθαρο για την ακρίβεια, και πολύ αυστηρό. Μου βγαίνει από μέσα μου να το ζωγραφίζω και χαίρομαι όταν κάθομαι και το στήνω. Με τα άλλα στυλ λίγο αγχώνομαι, γιατί δεν μου βγαίνουν τόσο εύκολα.  Γι’ αυτό κι έχω επιλέξει να κάνω το συγκεκριμένο στυλ. Βέβαια, δε θεωρώ ότι ακόμα κάνω αυτό που έχω στο μυαλό μου όσον αφορά το Old School. Δηλαδή, έχω πολλά πράγματα να μάθω και να εξελίξω ακόμα.

Κατά τη γνώμη σου, τι είναι πιο σημαντικό στο tattooing, το τεχνικό ή το καλλιτεχνικό κομμάτι; 

Κοίτα να δεις, από τη στιγμή που μπαίνεις στο χώρο του τατουάζ αλλάζουν λίγο τα πράγματα. Ειδικά σε αυτό που κάνω εγώ όπου ό,τι φτιάξεις στο χαρτί είναι ακριβώς αυτό που πρέπει να το κάνεις και στο δέρμα, είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που ζωγράφιζα πριν ασχοληθώ με το τατουάζ, που ήταν λίγο αφηρημένο και γενικά έκανα ότι μου έβγαινε. Τώρα αυτό που ζωγραφίζω έχει πολλούς κανόνες και ακόμα ψάχνω να βρω κι άλλους κανόνες. Όσο ζωγραφίζεις εξελίσσεσαι. Στο Old School συγκεκριμένα μπορείς να στήσεις πολλά πράγματα, ναι μεν σε κάπως αυστηρό πλαίσιο, ωστόσο μπορείς να το εξελίξεις.Μιλάω και με συναδέλφους που κάνουν το ίδιο στυλ.

Η οικογένειά σου σε στήριξε στην απόφαση σου να παρατήσεις την ας πούμε «σίγουρη» δουλειά που είχες και να κάνεις στροφή στο tattoo;

Πάρα πολύ. Η γυναίκα μου με στήριξε απίστευτα. Αν δεν ήταν η γυναίκα μου, δε θα είχα κάνει αυτό που τόσο λατρεύω. Τα παιδιά μου είναι ακόμα μικρά. Σαν δουλειά τους αρέσει αυτό που κάνω. Ο μεγάλος μου γιος που είναι εννέα ετών λίγο «τσινάει», διότι δε θέλει να κάνω άλλα τατουάζ πάνω μου. Λόγω της ενασχόλησης του με τον αθλητισμό, είναι πειθαρχημένος και έτσι είναι κατά.

Τώρα προκύπτει ένα άλλο θέμα. Τα παιδιά που οι γονείς τους έχουν πολλά tattoo, όπως εσύ, ενδέχεται να αντιδρούν αρνητικά σε αυτό που έχουν οι γονείς του; 

Αυτό δεν το γνωρίζω. Μπορώ να σου πω όμως με σιγουριά πως αυτά τα παιδιά δεν ξεχωρίζουν τον κόσμο όπως άλλα παιδιά. Επειδή πάω σε συγκεντρώσεις γονέων κλπ. βλέπω ότι τα άλλα παιδιά με κοιτάνε περίεργα. Τα δικά μου τα παιδιά δεν κοιτούν κάποιον με τατουάζ περίεργα.

Στο εξωτερικό έχεις δουλέψει καθόλου;

Όχι και η αλήθεια είναι πως έχω θέμα με τα αεροπλάνα. Βέβαια τα περιθώρια μου να το αποφύγω έχουν στενέψει (γελάει), καθώς το καλοκαίρι θα κάνω tattoo στο Dortmund, της Γερμανίας.

Πού θα ήθελες να βρίσκεσαι σε πέντε χρόνια;

Εδώ. Δε σκέφτομαι κάτι συγκεκριμένο που θα ήθελα να συμβεί σε πέντε χρόνια. Θεωρώ ότι όταν έχεις παιδιά, το πρώτο που σκέφτεσαι είναι τα παιδιά σου και όχι κάτι άλλο. Θέλω όλοι γύρω μου, αυτοί που αγαπάω,να είναι καλά, να πηγαίνουν όλα καλά και να υπάρχει υγεία. Απλά πράγματα, τίποτε άλλο. Να είμαι εδώ και να κάνω τη δουλίτσα μου.

Αν ο μικρός σου γιος θα ήθελεγια παράδειγμα να ακολουθήσει το επάγγελμά σου και να γίνει tattooer, θα ήσουν υπέρ; Ακόμα κι αν μελλοντικά δεν υπάρχει η ίδια ζήτηση που υπάρχει τώρα;

Ναι, εννοείται πως δεν θα είχα κάποια αντίρρηση. 

Εσύ που σε γενικές γραμμές κρατάς χαμηλούς τόνους, θεωρείς ότι αυτή η συμπεριφορά σε έχει βοηθήσει στη δουλειά σου ή όχι και τόσο;

Όχι, δεν με έχει βοηθήσει, γιατί βλέπω άλλους που είναι πιο ανοιχτοί και πιο κοινωνικοί από μένα,να δουλεύουν ίσως καλύτερα. Αλλά εντάξει, ο καθένας έχει το χαρακτήρα του και το κάνει με το δικό του τρόπο. Εμένα μου αρέσει έτσι όπως το κάνω και σου ξαναλέω ότι δε θεωρώ ότι κάνω κάτι ιδιαίτερο. Κάνω τατουάζ. Με σεβασμό στον πελάτη. Δε γίνεται δηλαδή να κάνεις όλο πλάτες, όλο μανίκια κλπ. Θα κάνεις και γραμματάκια και καρδούλες. Αυτά ταΐζουν τα παιδιά μου. Όταν μου δίνεται η δυνατότητα να κάνω κι αυτό που θέλω, απλά η μέρα μου είναι καλύτερη. Βέβαια, υπάρχουν και παιδιά που κάνουν lettering και το έχουν απογειώσει.

Πριν ξεκινήσουμε την συνέντευξη, μου ανέφερες τα tattoo flash που έχεις ξεκινήσει να φτιάχνεις...

Ναι, αυτή την εποχή, φτιάχνω κάποια φλασάκια. Είναι μια προετοιμασία που κάνω για τα επερχόμενα convention της Αθήνας και του Dortmund στα οποία θα παρευρεθώ και είναι και ο τρόπος που θα ήθελα να λειτουργώ στο μέλλον. Με φλασάκια, φτιαγμένα από εμένα, τα οποία θα επιλέγει ο κόσμος. Τα tattoo flash σαν έννοια ταιριάζουν πιο πολύ στην old school φιλοσοφία, που είναι και το στυλ μου.

Tattoo work photographs courtesy of Skink Tattoo.

Top