Ο Tin Tin αποτελεί χαρακτηριστική και σημαντική μορφή της παγκόσμιας tattoo σκηνής. Ο πνευματώδης Γάλλος μίλησε αποκλειστικά στο HeartbeatInk Tattoo Magazine για τους καλούς και τους κακούς tattooers, τον λόγο για τον οποίο διατηρεί ένα tattoo studio και μόνο, το freehand tattooing του, καθώς και για τις διαστάσεις που έχει λάβει το tattoo στις μέρες μας. Επίσης, τον ρωτήσαμε για το επερχόμενο tattoo convention του Παρισιού που διοργανώνει, το "Le Mondial du Tatouage" και με τι κριτήρια επιλέγει τους tattoo artists που συμμετέχουν.

Φωτογραφίες & συνέντευξη: Ινώ Μέη.

Πότε ξεκίνησες να ασχολείσαι με το tattoo;

Ξεκίνησα πίσω στο 1984. Πριν από περισσότερο από τριάντα χρόνια. Έμαθα να κάνω tattoo από μόνος μου. Δεν υπήρξα ποτέ apprentice.

Τριάντα χρόνια είναι πολύς καιρός. Τι έχει συμβεί από τότε μέχρι τώρα;

Πολλά συνέβησαν (γελάει). Ξεκίνησα να κάνω tattoo όταν ήμουν στο στρατό. Έκανα τη στρατιωτική μου θητεία - ήταν στο Βερολίνο - κι έτσι είχα πολλή σάρκα στη διάθεση μου για να δουλέψω πάνω της. Όταν κάνεις την στρατιωτική σου θητεία όλοι θέλουν να κάνουν tattoo, οπότε έκανα tattoo τη νύχτα και ξέφευγα από το στρατό τη μέρα (γελάει), κυρίως κοιμόμουν κατά τη διάρκεια της ημέρας. Μετά, το 1984, αφού δούλεψα κάποιους μήνες στο Παρίσι, απ’ όπου κατάγομαι, άνοιξα το πρώτο μου studio στην Τουλούζ, στα νότια της Γαλλίας. Ήταν το 1986. Επέστρεψα στο Παρίσι το 1992 κι άνοιξα εκεί το tattoo studio μου. Το άλλαξα το 2000. Έκτοτε διατηρώ το ίδιο tattoo shop στο Παρίσι και δεν πρόκειται να το αλλάξω, υποθέτω.

Πάντοτε είχα ένα μαγαζί τη φορά. Το λέω επειδή κάποιοι άνθρωποι έχουν κάμποσα μαγαζιά και μερικές φορές έχουν πάρα πολλά μαγαζιά. Είναι ήδη αρκετά δύσκολο να έχεις ένα... Οπότε είμαστε έξι μόνιμοι «σταθμευμένοι» tattooists στο studio και μαζί με τους βοηθούς και τους managers υπάρχουν περίπου δέκα άτομα που δουλεύουν συνολικά. Εκτός από τους μόνιμους tattoo artists έχουμε επίσης και πολλούς guests. Πολλοί φίλοι έρχονται - μερικές φορές μια φορά τη βδομάδα - για guests spots. Είναι μια διαφορετική κατάσταση την οποία εγώ ωστόσο απολαμβάνω.

Εκτός από το να είσαι tattoo artist κι ιδιοκτήτης tattoo studio, διοργανώνεις επίσης το ‘’Le Mondial du Tatouage’’. Πώς προέκυψε αυτό;

Πρώτη φορά το έκανα πριν δεκαπέντε χρόνια, για δύο χρονιές στη σειρά. Τότε είχε περισσότερο μια ατμόσφαιρα καμπαρέ, οπότε έμεινε στη μνήμη όλων - αυτό δηλαδή είπε ο κόσμος - σαν ένα από τα καλύτερα conventions όλων των εποχών. Ακόμα και ο Miki Vialetto το είπε αυτό, οπότε καταλαβαίνεις!

Ναι, ο Miki Vialetto οπωσδήποτε ξέρει!

Ναι, εγώ όμως όχι, κι ακόμα δεν είμαι ο τύπος των μεγάλων επιχειρήσεων. Οπότε είμαι οκ, ξέρω τα άτομα, ξέρω πως να μανατζάρω τους tattoo artists, αλλά δεν μπορώ να το οργανώσω μόνος μου. Έχω έναν καλό συνεργάτη για τα τεχνικά μέρη, τον φίλο μου τον Piero. Βασικά, αυτός είναι που με έπεισε να ξανακάνω το convention. Έτσι δεκαπέντε χρόνια μετά το ξανακάνω και πάει πολύ καλά. Από ότι φαίνεται όλοι θέλουν να έρθουν στο Mondial. Γι’ αυτό έπρεπε να αλλάξουμε την τοποθεσία. Αυτή που είχαμε το 2013 ήταν πολύ ωραία αλλά όχι αρκετά μεγάλη. Ήμασταν σαν θύματα της επιτυχίας μας, γιατί είχαμε σχεδόν δεκαπέντε χιλιάδες επισκέπτες και δεν μπορούμε να βάζουμε τους ανθρώπους να κάθονται σε μια ουρά σ’ ένα πεζοδρόμιο όλη μέρα. Έτσι το μεταφέραμε στο ‘’Grande Halle de la Villette’’. Το Le Mondial du Tatouage είναι ήδη ένα μεγάλο show. Πάλι φέτος πρόκειται να έχουμε σπουδαίες μπάντες κ.ά. Οπότε, ναι, θα κάνουμε άλλο ένα tattoo festival, αλλά θα είναι σαν μια πολύ καλή συναυλία κι όχι απλά σαν να παίζει η μπάντα της γειτονιάς.

Πώς επιλέγεις τους tattoo artists που παίρνουν μέρος στο ‘’Le Mondial du Tatouage’’;

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν πολλοί καλοί tattooers σ’ όλο τον κόσμο. Είναι σημαντικό για μας να έχουμε κάτι σαν μια ίση ποσότητα απ’ τους καλύτερους παλαιούς και νεότερους καλλιτέχνες. Στο Le Mondial du Tatouage υπάρχει κάτι σαν μια ένωση όλων τους. Απλά διαχωρίζω τους καλούς απ’ τους κακούς  ούτως  ώστε να μην υπάρχουν στα σίγουρα κακοί στο convention μου κι αυτό είναι το «δυνατό» σημείο. Κάνω την επιλογή ο ίδιος κι είμαι πολύ επιλεκτικός στο ποιός θα δουλέψει στο festival. Προτιμώ να έχω λιγότερους καλλιτέχνες παρά κακούς, οπότε η επιλογή είναι αρκετά δύσκολη.

Τώρα που ανέφερες τους νεότερους tattoo artists, πώς βλέπεις τη νεότερη γενιά του tattoo στις μέρες μας;

Από τον καλύτερο στον χειρότερο, όπως κι οι παλαιότεροι καλλιτέχνες. Κάποιοι άνθρωποι δουλεύουν τριάντα χρόνια, όπως εγώ, κι είναι ακόμη κακοί tattooers (γελάει).

Μα μόλις άκουσα ότι είσαι ο καλύτερος εδώ (σ.σ. καθόμαστε στο stand του στο London Tattoo Convention), ότι είσαι καλύτερος  απ’ τον Jondix. Αληθεύει αυτό;

Αυτό το λέω σαν αστείο και πιθανά κάποιοι το παίρνουν στα σοβαρά. Πάντοτε ήθελα να είμαι ο καλύτερος αλλά όσο καλύτερος γίνεσαι, τόσο περισσότερο καταλαβαίνεις και συνειδητοποιείς ότι αυτό είναι αδύνατο. Δεν υπάρχει  καλύτερο γιατί υπάρχουν τόσοι πολλοί καλοί tattooists. Οπότε το να κάνεις το καλύτερο που μπορείς είναι ήδη αρκετά καλό. Πάντα έκανα το καλύτερο που μπορούσα και θεωρούμουν ένας απ’ τους καλύτερους πριν είκοσι χρόνια. Αλλά σήμερα υπάρχουν τόσοι πολλοί καλοί κι έτσι γίνεται όλο και πιο δύσκολο να είσαι ένας απ’ τους καλύτερους.

Οπότε αναγνωρίζεις ότι το επίπεδο στο tattoo αυτή τη στιγμή είναι υψηλότερο;

Ναι, το επίπεδο έχει προχωρήσει. Φυσικά κι είναι υψηλότερο αλλά παράλληλα κι οι κακοί «προχωρούν»! Τώρα υπάρχουν όλο και περισσότεροι scratchers, όλο και περισσότεροι δουλεύουν στο γκαράζ ή στην κουζίνα τους στα προάστια ή ότι να’ ναι, ξέρεις. Οπότε φυσικά κι υπάρχουν πολλοί περισσότεροι καλοί , αλλά απ΄ την άλλη το ποσοστό μεταξύ καλών και κακών tattooers είναι πιθανότατα το ίδιο με πριν.

Είναι ο υπολογισμός στο πενήντα-πενήντα; Π.χ. για εκατό καλούς tattooers υπάρχουν άλλοι τόσοι κακοί;

Πιστεύω ότι για εκατό καλούς έχεις χίλιους κακούς κι ίσως και κάτι παραπάνω...

Ποιο είναι το tattoo style σου;

Ω, δεν έγκειται σε μένα να μιλήσω για το στυλ μου. Αυτό είναι δουλειά των άλλων ανθρώπων. Τώρα κάνω κυρίως πορτραίτα, ρεαλισμό και Γιαπωνέζικα προς την κατεύθυνση του Oriental Japanese. Απολαμβάνω όλα αυτά τα στυλ tattoo. Μου αρέσουν οι δράκοι, τα ψάρια koi, οι παιώνιες, όλα αυτά τα λουλούδια και κύματα, όλα αυτά τα Γιαπωνέζικα θέματα.

Πιστεύεις ότι είναι πιθανότατα από τα πιο κλασσικά tattoo θέματα;

Ναι, πάντα θα «λειτουργούν». Είναι σαν μέρος της ιστορίας του tattoo. Είναι κλασσικά και μ’ αρέσει να τα κάνω. Δεν ακολουθώ ούτε σέβομαι κάποιο Γιαπωνέζικο κανόνα διότι δεν είμαι Γιαπωνέζος κι έτσι το κάνω με τον τρόπο μου και με τον τρόπο που θεωρώ ότι θα δείχνει ωραίο στο σώμα. Κάποτε ήμουν γνωστός για τα πορτραίτα που «χτύπαγα». Σε κάποια φάση σταμάτησα να το δημοσιοποιώ γιατί για κάμποσο καιρό ο κόσμος μου ζητούσε μόνο πορτραίτα. Έτσι τώρα το έχουν κάπως ξεχάσει και κανένας δε μου ζητάει πορτραίτα πια (γελάει). Τώρα εύχομαι να μπορούσα να κάνω περισσότερα. Δε θέλω να παραιτηθώ απ’ το να τα κάνω, απλά δε θέλω να κάνω μόνο πορτραίτα κι αυτό ήταν που συνέβαινε για μια μακρά περίοδο. Μόνο πορτραίτα και ρεαλισμός κι αυτό πίστεψέ με ήταν «πακέτο» (γελάει).

Πώς παραμένεις δημιουργικός μετά από τριάντα χρόνια;

Δεν είμαι σίγουρος αν είμαι ιδιαίτερα δημιουργικός πλέον. Λίγο πολύ, είμαι στη ρουτίνα μου κι  υποθέτω δεν είμαι όσο δημιουργικός συνήθιζα να είμαι. Ωστόσο ακόμα φτιάχνω τα δικά μου σχέδια. Τα σχεδιάζω όλα, εκτός από όταν πρόκειται για μια πιστή αντιγραφή μιας εικόνας ή ενός πορτραίτου. Δε θα σχεδιάσω το πορτραίτο εγώ ο ίδιος γιατί συνήθως υπάρχει μια εικόνα να αντιγράψω. Όταν αντιγράφω ένα πορτραίτο κάνω ένα stencil. Όταν είναι δικό μου σχέδιο δουλεύω κυρίως freehand. Οπότε γενικά σχεδιάζω αλλά κυρίως σχεδιάζω απευθείας πάνω στο δέρμα. Δε σχεδιάζω ιδιαίτερα σε χαρτί ή καμβά. Επιδίδομαι στη ζωγραφική ενίοτε, αλλά όχι και πολύ.

Η σκηνή του tattoo είναι μεγάλη στη Γαλλία; Ποια είναι η γνώμη σου;

Το tattoo είναι «μεγάλο» παντού. Οπότε ναι, φυσικά είναι μεγάλο στη Γαλλία. Πάνω κάτω είναι το ίδιο σε παγκόσμιο επίπεδο. Πώς μπορείς να συγκρίνεις; Δεν υπάρχουν πολλά να συγκρίνεις. Παντού, υπάρχουν καλοί και κακοί tattooers, όπως επίσης κι όλα τα είδη των διαφορετικών στυλ τατουάζ, από την Αμερική μέχρι την Ελλάδα για παράδειγμα. Δεν μπορείς να συγκρίνεις έναν καλλιτέχνη μ’ έναν άλλο. Μπορεί να προτιμάς τον Filip Leu ή να προτιμάς τον Jondix αλλά δεν μπορείς να τους συγκρίνεις, γιατί κάνουν τελείως αντίθετα στυλ. Κι ο Jondix είναι απ’ την Ισπανία κι ο Filip Leu απ’ την Ελβετία. Κι ο Filip Leu απ’ την Ελβετία κάνει κάποια απ’ τα καλύτερα Γιαπωνέζικα  tattoo κι οι Γιαπωνέζοι τον αντιγράφουν. Ένας από τους καλύτερους Γιαπωνέζους tattooist είναι μια μηχανή φωτοτυπίας του Filip Leu και θα μπορούσε να είναι και περήφανος γι’ αυτό. Δηλαδή, ο Filip Leu θα μπορούσε να είναι απ’ την Ισπανία κι ο Jondix θα μπορούσε να είναι απ’ την Ελβετία, είναι το ίδιο.

Είναι παγκόσμιο.

Οπότε, το από που κατάγεται ο tattoo artist δεν έχει σημασία, διότι δεν κάνει καμία ουσιαστική διαφορά και κατά συνέπεια, στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα να συγκριθεί. Όλα καταλήγουν και έχουν να κάνουν με τον ίδιο τον καλλιτέχνη.

Tattoo work photographs courtesy of Tin Tin.

Top