Miki Vialetto

Extras - Τεύχος 5

Ο Miki Vialetto αποτελεί ένα από τα πλέον αναγνωρισμένα και σεβαστά ονόματα της παγκόσμιας tattoo σκηνής τα τελευταία είκοσι χρόνια. Το HeartbeatInk είχε την τύχη να τον συναντήσει στη Νέα Υόρκη και να του πάρει συνέντευξη. Ο Miki Vialetto διοργανώνει το Tattoo Convention του Λονδίνου, εκδίδει πέντε περιοδικά για tattoo (ανάμεσα τους και το “Tattoo Life”), tattoo yearbooks και βιβλία. Είναι η πρώτη φορά που μιλά σε ελληνικό μέσο.

Πότε ασχολήθηκες για πρώτη φορά με το tattoo;

Το 1993. Ήμουν είκοσι τριών χρονών και μόλις είχα τελειώσει το στρατό. Μου έκανε ήδη tattoo ο Gian Maurizio Fercioni και την περίοδο εκείνη πήγαινα παντού με την μηχανή μου. Κάποια στιγμή ο Fercioni μου πρότεινε να επισκεφθώ ένα εκδότη φίλο του ο οποίος τότε έβγαζε το περιοδικό “In Town”. Κάποιες φορές είχαν άρθρα για body art (τέχνη σώματος) οπότε του πρότεινα να γράψω ένα άρθρο για bikers και tattoo με αντάλλαγμα την βενζίνη της μηχανής μου. Αυτό ήταν. Ξεκίνησα και μετά από δύο άρθρα του πρότεινα να εκδώσουμε περιοδικό για tattoo, διότι δεν υπήρχε τίποτε σχετικό τότε στην Ευρώπη. Το πρώτο περιοδικό που βγάλαμε ήταν το “Tattoo Revue”. Δυο χρόνια αργότερα κυκλοφορούσε σε τέσσερεις διαφορετικές γλώσσες στην Ευρώπη. Τρία χρόνια μετά κυκλοφορούσε και στην Αμερική με το όνομα “Tattoo Planet”. Ήμουν ο διευθυντής σχεδόν από την αρχή. Το 2001, οχτώ χρόνια μετά, ο εκδότης αποφάσισε να συνταξιοδοτηθεί. Τότε ίδρυσα τον δικό μου εκδοτικό οίκο, την Mediafriend, και έκτοτε συνεχίζω σταθερά.

Ποιο ήταν αυτό που σε τράβηξε στον κόσμο του tattoo;

Αγαπώ τα tattoo από τότε που ήμουν δώδεκα χρονών. Ωστόσο, δεν ήξερα να ζωγραφίζω οπότε γνώριζα πως δεν θα γινόμουν καλός tattooer. Θα μπορούσα να γίνω ένας μέτριος tattooer, αλλά ποτέ δεν ήθελα να είμαι μέτριος σε οτιδήποτε έκανα στη ζωή μου. Έτσι, πριν από είκοσι χρόνια, σκαρφίστηκα ένα περιοδικό για tattoo.

Τι αγαπάς περισσότερο μετά από όλα αυτά τα χρόνια;

Τον τρόπο ζωής που είχα την τύχη να έχω, χάρη στο tattoo.

Δραστηριοποιείσαι σταθερά στον χώρο του tattoo από τις αρχές της δεκαετίας του '90. Πώς βλέπεις την εξέλιξη του από τότε;

Έχει εξελιχθεί πάρα πολύ, θετικά αλλά και αρνητικά. Το επίπεδο τώρα είναι απλά απίστευτο. Μπορείς να κάνεις τα πάντα. Το tattoo έχει αγαγνωριστεί παντού. Αποτελεί μια κυρίαρχη τάση πια και αυτό είναι πολύ θετικό. Η άλλη όψη του νομίσματος είναι ότι παλιά ήταν κάτι μαγικό για ένα μικρό αριθμό ανθρώπων και πλέον έχει χάσει πολύ από αυτή τη μαγεία…

Miki-Vialetto_net

Πώς βλέπεις την tattoo σκηνή σήμερα; Έχει γίνει παγκόσμια;

Υπάρχει μια παγκοσμιοποίηση και η σκηνή μοιάζει να είναι ίδια σχεδόν παντού. Δεν υπάρχουν πια τόσες διαφορές μεταξύ της Αμερικής και της Ευρώπης όπως στο παρελθόν. Μπορείς να συναντήσεις ορισμένες διαφορές μεταξύ κάποιων χωρών, όπως για παράδειγμα στη Γαλλία τους αρέσει πολύ το comic style, ενώ στην Ισπανία τους αρέσει πολύ το black & grey. Ωστόσο και πάλι είναι σχεδόν παντού το ίδιο.

Πιστεύεις πως στις μέρες μας ίσως έχει ξεπροβάλλει κάποιο καινούργιο tattoo style;

Όχι. Αν το καλοσκεφτείς, ακόμα και το dotting, δεν είναι κάτι καινούργιο. Ο Xed le Head το κάνει τα τελευταία έντεκα χρόνια. Θα έλεγα πως το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει πια δημιουργικότητα και πολλοί καλλιτέχνες αντιγράφουν άλλους. Οπότε ακόμα και αν κάποιοι λένε ότι το dotting είναι κάτι καινούργιο, δεν είναι. Μπορούμε να πούμε ότι υπάρχουν απλά καινούργιες τάσεις.

Ποιος λοιπόν ξεκίνησε το dotting;

Ένας από τους πρώτους ήταν ο Xed le Head από την Αγγλία. Ο Cory Ferguson από τον Καναδά το κάνει επίσης εδώ και πολλά χρόνια. Ο Jondix το χρησιμοποιεί αρκετά, καθώς και ο Mike the Athens μερικές φορές.

Αναφέρθηκες στον Mike the Athens. Πως βλέπεις την Ελληνική tattoo σκηνή και τους καλλιτέχνες της;

Ο Mike είναι από τους καλύτερους tattoo artists των τελευταίων είκοσι χρόνων και όχι μόνο στην Ευρώπη. Ένας από τους πρώτους μαθητές του Mike, ο Yorg, είναι πραγματικά απίστευτος. Και οι δυο τους είναι αναγνωρισμένοι παγκοσμίως για την εκπληκτική δουλειά που κάνουν. Σήμερα στην Ελλάδα έχετε όλο και περισσότερους καλούς καλλιτέχνες, όπως ο  ο Alex (Gotza), ο Κώστας (Τζικαλάγιας), ο Γιώργος Μαυρίδης, ο Live2, ο Sake και οι μαθητές του. Η Ελλάδα βγάζει πολλούς καλούς καλλιτέχνες.

Ποια η γνώμη σου για την tattoo κουλτούρα στην Ελλάδα;

Βοήθησα στην αρχή τα παιδιά που οργανώνουν το Athens International Tattoo Convention, εξηγώντας τους πώς να το κάνουν. Ουσιαστικά, τους πρότεινα να κάνουν το Convention το 2007. Αισθάνομαι πολύ περήφανος για αυτούς, διότι έχουν κάνει υπέροχη δουλειά. Βρέθηκα στο convention της Αθήνας πέρσι (2012) και έμεινα έκπληκτος με το επίπεδο της δουλειάς, καθώς το 2007 που έγινε το πρώτο, έμοιαζε με την Ιταλία ή την Ισπανία προ ετών. Τώρα πλέον υπάρχουν πολλοί περισσότεροι θαυμαστές του tattoo και το επίπεδο είναι όπως σε κάθε άλλο convention. Καλύψατε την διαφορά πολύ γρήγορα.

2013_london_corrected_web

Από ποιες άλλες χώρες θεωρείς πως έχουν βγει ταλαντούχοι tattoo artists τα τελευταία χρόνια;

Από τις Ανατολικές χώρες. Έχουν πολλούς καλούς καινούργιους καλλιτέχνες. Αν και κάνουν σχεδόν το ίδιο πράγμα, τα tattoo είναι κυρίως ρεαλιστικά και μοιάζουν μεταξύ τους. Στην Πολωνία και την Ουγγαρία χρησιμοποιούν πολύ χρώμα και το στυλ τους έχει επηρεαστεί από τον Boris, ο οποίος έχει υπάρξει πολύ καλός δάσκαλος για αυτούς. Μετά είναι οι Βορειοανατολικές χώρες όπως η Λιθουανία και η Ρωσία όπου κάνουν πολύ καλά ρεαλιστικά tattoo. Ωστόσο όλα μοιάζουν ίδια.

Τα ρεαλιστικά tattoo τι εικόνα θα έχουν στο μέλλον;

Εξαρτάται. Αν δεις ένα tattoo από τον Nikko Hurtado μπορείς να καταλάβεις ότι σε δέκα χρόνια θα φαίνεται ακριβώς το ίδιο. Από την άλλη συναντάς tattoos που θα μοιάζουν με άσχημη πίτσα σε πέντε – έξι χρόνια. Το θέμα είναι ότι υπάρχουν πολλοί που απλά αντιγράφουν όπως ένα φωτοτυπικό και δεν καταλαβαίνουν την τεχνική επειδή μερικοί από αυτούς είναι πολύ νέοι. Επίσης, πολλοί δεν χρησιμοποιούν μαύρο οπότε αυτά τα tattoo κάποια στιγμή θα ξεθωριάσουν. Γι' αυτό και η δουλειά του Nikko θα μείνει ίδια. Ο Robert Hernandez κάνει επίσης ρεαλισμό και τα δικά του θα μείνουν όπως είναι επειδή η ποσότητα του μαύρου στην τεχνική είναι διαφορετική από πολλές άλλες.

Ανέφερες τον συντελεστή της ηλικίας. Κατά την γνώμη σου, η εμπειρία μετράει περισσότερο από άλλα πράγματα;

Βεβαίως. Μόνο με το χρόνο μπορείς να καταλάβεις  τα λάθη στην τεχνική σου. Όταν βλέπεις την δουλειά σου μετά από τρία – τέσσερα χρόνια. Τότε θα καταλάβεις γιατί ξεθώριασε, τι έκανες λάθος και πώς θα το διορθώσεις. Αυτό λειτουργεί για όλους με τον ίδιο τρόπο. Θυμάμαι τις πρώτες δουλειές του Robert Hernandez που είχαν ξεθωριάσει επειδή δεν υπήρχε αρκετή αντίθεση (contrast). Το ίδιο με τον Paul Booth. Ήταν απίστευτος από την αρχή όσο αφορά τον σχεδιασμό. Ωστόσο, στην αρχή της καριέρας του, πριν από 20 χρόνια, μερικά από τα tattoo που έκανε “γκρίζαραν” μετά από πέντε χρόνια. Αργότερα, άλλαξε εντελώς. Ίσως και η εμπειρία του με τον Filip Leu να συνέβαλε σε αυτό. Πάντως, τώρα η δουλειά του είναι απίστευτη.

Στις μέρες μας, ορισμένοι απόφοιτοι της Σχολής Καλών Τεχνών γίνονται tattoo artists. Πώς έχει επηρεάσει αυτό το γεγονός το επίπεδο του tattooing;

Το αποτέλεσμα είναι ένα υψηλότερο επίπεδο στο tattoo. Πριν από είκοσι χρόνια το tattoo έλκυε ένα συγκεκριμένο τύπο ανθρώπων. Τώρα ελκύει τους πάντες. Το ότι ελκύει ανθρώπους από την Καλών Τεχνών είναι κάτι καλό. Δυστυχώς, ελκύει και ανέργους που αρχίζουν να κάνουν tattoo απλά και μόνο επειδή είναι οικονομικό να το ξεκινήσεις και νομίζουν ότι μπορούν να βγάλουν εύκολα χρήματα. Αυτό είναι κακό. Επίσης, παρόλο που το επίπεδο πλέον είναι σε γενικές γραμμές καλό, στην ουσία είναι το ίδιο. Αν πας σε οποιαδήποτε παραλία της Ευρώπης γύρω σου θα δεις τους πάντες με tattoo, αλλά δυστυχώς το 90% είναι χάλια.

Το tattoo έχει εξελιχθεί σε μεγάλη μπίζνα, με αποτέλεσμα όλοι να δημιουργούν tattoo περιοδικά, tattoo blogs, σελίδες στο facebook που κοινοποιούν υλικό άλλων και πολλοί από αυτούς δεν ξέρουν τίποτα για το tattoo. Στο παρελθόν, οι άνθρωποι πίσω από το κάθε tattoo περιοδικό, όπως αυτοί του “Tätowier”, προσπαθούσαν να δώσουν τα πάντα. Τώρα οι περισσότεροι δεν νοιάζονται για το τίποτα. Το κάνουν απλά για τα λεφτά. Τοποθετούν απλά μια φωτογραφία, λίγο κείμενο, αγοράζουν και ένα καλό εξώφυλλο από κάποιον φωτογράφο και αυτό είναι. Έτσι έχει δυσκολέψει πολύ για τους νέους να γνωρίσουν το tattoo σωστά. Όλα αυτά τα περιοδικά μιλάνε για lifestyle, αλλά όχι για τέχνη. Δείχνουν ένα όμορφο μοντέλο, ηθοποιό κ.ο.κ με χάλια tattoo. Και δυστυχώς τα νέα παιδιά θα θεωρήσουν ότι αυτό είναι ένα καλό tattoo. Θα πάνε στο γείτονα τους που δουλεύει στο σπίτι του και για 40 ευρώ θα κάνουν ένα tattoo με την ίδια περίπου ποιότητα που έχει το tattoo του τελευταίου rapper που είδαν για παράδειγμα σε ένα τέτοιο περιοδικό. Γι' αυτό υπάρχει τόσο κακή δουλειά εκεί έξω.

Συνηθίζεις να χρησιμοποιείς και εσύ όμορφα μοντέλα στα εξώφυλλά σου;

Δεν είμαι υποκριτής. Όταν σκέφτεσαι το εξώφυλλο έχει να κάνει με την φωτογραφία, την πόζα, το μοντέλο και όλα τα σχετικά. Ωστόσο, άλλο είναι να φτιάχνεις ένα εξώφυλλο και εκατό σελίδες με καλά tattoos και άλλο εκατό σελίδες με ωραίες φωτογραφίες και χάλια tattoos. Υπάρχει τεράστια διαφορά.

lifestyle_poster_2013_ltc_web

Τα δικά σου tattoos ποιοι καλλιτέχνες σου τα έχουν κάνει;

Το 80% μου το έχει κάνει ο Filip Leu. Τα υπόλοιπα tattoos μου είναι από διάφορους καλλιτέχνες. Το 90% του σώματός μου είναι καλυμμένο με tattoos. Μόνο στο κεφάλι, το λαιμό και το πρόσωπο δεν έχω tattoo.

Γιατί αυτό;

Διότι έχω μάθει το σεβασμό για το tattoo και πρέπει να “υπηρετήσεις” για να κάνεις στο λαιμό και το κεφάλι σου. Γι' αυτό περιμένω ακόμα. Είναι τα τελευταία μέρη που θα έκανα ποτέ tattoo.

Μιλάς με μεγάλο σεβασμό για το tattoo…

Σέβομαι και αγαπώ το tattoo και γι' αυτό είμαι ακόμα εδώ μετά από είκοσι ολόκληρα χρόνια. Γι' αυτό μπορώ και διοργανώνω ένα tattoo convention σαν αυτό του Λονδίνου, εκδίδω όλα αυτά τα βιβλία και με στηρίζει όλος αυτός ο κόσμος.

Σε ότι κάνω, προσπαθώ να δίνω πίσω στον κόσμο του tattoo. Ζω μια πανέμορφη ζωή τα τελευταία είκοσι χρόνια, την καλύτερη ζωή που θα μπορούσα να έχω, χάρη στο tattoo. Ταξιδεύω σε όλο τον κόσμο χάρη στο tattoo. Οπότε αντί να παίρνω μόνο, προσπαθώ να δίνω και πίσω. Καθαρίζει το κάρμα μου.

Interview & photo by Ino Mei.

Top