Alex "Kofuu" Reinke Horikitsune

Artists - Studios - Τεύχος 9

Ο Alex "Kofuu" Reinke Horikitsune, ο μοναδικός apprentice του Horiyoshi III εκτός από τον γιο του Souryou Kazuyoshi και μέλος της οικογένειας Horiyoshi III, μίλησε αποκλειστικά στο HeartbeatInk Tattoo Magazine για το “μονοπάτι” του tattooing, το “Shu Ha Ri” σύστημα εκμάθησης, την τεράστια σημασία του σχεδίου και τα “όρια” που θέτει η παράδοση στο Tradition Japanese Tattooing. 

Πώς ήρθες σε επαφή με το tattoo για πρώτη φορά;

Όταν ήμουν δώδεκα χρόνων ξεκίνησα τις πολεμικές τέχνες. Από μικρό παιδί ζωγράφιζα συνέχεια, οπότε όταν μπήκαν οι πολεμικές τέχνες στη ζωή μου, άρχισα να σχεδιάζω Ασιατικά θέματα και ειδικότερα Ιαπωνικά, όπως δράκους και όλα τα συναφή. Στα δεκατέσσερα μου είχαμε πάει ταξίδι οικογενειακώς στο Σαν Φρανσίσκο και κατά τύχη επισκέφτηκα το “Tattoo City” που είναι το tattoo shop του Ed Hardy. Φυσικά και δεν είχα την παραμικρή ιδέα. Αγόρασα τα βιβλία “Tattoo Time” του Ed Hardy και “Japanese Tattoo” της Sandi Fellman και έπειτα ζωγράφιζα συνέχεια σχέδια από αυτά. Είχα ξετρελαθεί μαζί τους. Όταν επιστρέψαμε στη Γερμανία, οι μεγαλύτεροι σε ηλικία φίλοι που είχα, μου ζήτησαν να τους σχεδιάσω μερικά tattoo επειδή τους άρεσαν τα σχέδιά μου και αυτοί δεν μπορούσαν να ζωγραφίσουν. Οπότε τους έκανα μερικά σχέδια και πήγαν και τα “χτυπήσαν”.

Συνέχισα να ζωγραφίζω και να σχεδιάζω tattoo μέχρι που τελειώσω το λύκειο και ξεκίνησα τα A – levels μου. Τότε άρχισα το tattooing. Ήταν το 1995 και ήμουν είκοσι ενός ετών. Αγόρασα “σύνεργα για αρχάριους” και άρχισα να μαθαίνω μόνος μου. Είμαι αυτοδίδακτος, πράγμα όχι και τόσο καλό, αλλά τι να κάνουμε; Μετά πήγα κατευθείαν στο στρατό, όπου και συνέχισα το tattooing. Έπειτα γνώρισα τον Horiyoshi III στην Μπολόνια σε ένα convention το 1997. Μερικούς μήνες μετά, το 1998, πήγα στην Ιαπωνία για να ξεκινήσουμε το body-suit μου. Εκεί συνειδητοποίησα ότι μπορείς να βγάλεις τα προς το ζην ως tattoo artist με αξιοπρέπεια. Τα πράγματα βέβαια ήταν διαφορετικά τότε, οπότε η αλήθεια είναι πως πήρα ένα μεγάλο ρίσκο. Σε πολλούς φάνηκε “τρελό” που έγινα tattooist. Δεν ήταν κοινωνικά “αποδεκτό” και η οικογένειά μου το εξέλαβε σαν ένα βήμα “πίσω”, αν και μου έδωσαν την ελευθερία να διαλέξω τι ήθελα να γίνω. Ο πατέρας μου είναι χειρούργος και κάποτε μου είπε “πρέπει να διαλέξεις μόνος σου τι θες να κάνεις στη ζωή σου, διότι όταν θα πεθάνω, εσύ ακόμα θα εξασκείς το επάγγελμα σου και δεν θέλω να είμαι υπεύθυνος εάν δεν αισθάνεσαι χαρούμενος με αυτό”. Ήξερε πως μου άρεσε το tattooing αλλά νόμιζε πως ήταν απλά μια φάση, όπως  όλα τα νέα παιδιά περνάνε διάφορες φάσεις κατά καιρούς. Αλλά εμένα αυτή μου κόλλησε (γέλια)!

DSC_8046_web

Τι συνέβη όταν πήγες στην Ιαπωνία για να σου κάνει tattoo ο Horiyoshi III;

Μου άρεσε πολύ η Ιαπωνία, όπως σου ανέφερα προηγουμένως, από τότε που ήμουν παιδί. Επίσης, είχα συνηθίσει να “υπηρετώ” όσο ήμουν στο στρατό και πιστεύω πως ο συνδυασμός αυτών των δυο με βοήθησε πολύ στο να μπορέσω να “κατανοήσω” την Ιαπωνική κουλτούρα και νομίζω ότι ο Horiyoshi 3 εντυπωσιάστηκε με αυτό και τα πήγαμε πολύ καλά. Στο τέλος του 1998 ο Horiyoshi III θα ερχόταν στην Γερμανία για το Berlin Tattoo Convention και μου έγραψε ένα γράμμα ζητώντας να βρεθούμε. Οπότε πήρα άδεια για να τον συναντήσω. Ξαφνικά κατέληξα να “οργανώνω” τα πάντα επειδή μπορούσα να “επικοινωνήσω” με τον Horiyoshi III. Περάσαμε πολύ καλά και γίναμε φίλοι. 

Πώς εξελίχθηκε η φιλία σας από αυτό το σημείο και μετά;

Στις αρχές του 1999 επέστρεψα στην Ιαπωνία για να μου συνεχίσει το body-suit. Ρώτησα τον Horiyoshi III εάν είχε κάποιον apprentice και μου απάντησε “όχι, δεν αναλαμβάνω μαθητές”. Έπειτα ήταν το Tokyo Tattoo Convention προς το τέλος της ίδιας χρονιάς και μου είπε “πρέπει να ξανάρθεις στην Ιαπωνία”. Τότε ήταν που γνώρισα τους “παλιούς” και πολλούς από τους σημερινούς μου φίλους όπως τους Lucky Bastard (Horiko), Mick from Zurich, Filip Leu, Luke Atkinson, Chris Garver και Marcus Paecheco. Όλοι τους απίστευτοι τύποι. Ήταν ένα καθοριστικά σημαντικό convention για όλους μας.

Μερικούς μήνες μετά το convention, o Horiyoshi III ήρθε στην Γερμανία πάλι και πήγαμε μαζί Λονδίνο για να αγοράσει αντίκες. Εκεί, μέσα σε ένα λονδρέζικο ταξί, ο Hοriyoshi III με ρώτησε εάν ενδιαφερόμουν ακόμα να γίνω μέλος της οικογένειας Horiyoshi…

Γιατί πιστεύεις πως ο Horiyoshi III άλλαξε γνώμη και σου ζήτησε να γίνεις apprentice του;

Νομίζω πως έπαιξε ρόλο το convention του Τόκυο. Ήταν το πρώτο στην Ιαπωνία και εκεί συνειδητοποίησε o Horiyoshi III πως θέλει να “ανοιχτεί”. Επιπλέον, γιος του τότε ήταν δώδεκα ετών και νομίζω πως σκέφτηκε την πιθανότητα να έχει κάποιον εδώ που θα μπορούσε να προσέχει το γιο του όταν μεγαλώσει. Τώρα, όντως “προσέχω” τον Souryou όταν έρχεται. Όλα εξελίχθηκαν όπως τα περίμενε ο Horiyoshi III.

DSC_8051_web

Είσαι ο μοναδικός Δυτικός apprentice που είχε ποτέ ο Horiyoshi ΙII. Σωστά;

Ναι και ο μοναδικός άλλος apprentice του Horiyoshi 3 είναι ο γιος του. Επιπλέον, όταν πρωτοάρχισα ήμουν ο μοναδικός Δυτικός που μπήκε ποτέ επίσημα σε μια Ιαπωνική Οικογένεια Δεξιοτεχνών. Στην Ιαπωνία το tattoo θεωρείται δεξιοτεχνία και οι tattooists είναι δεξιοτέχνες – “shokunin”. Νομίζω ότι πλέον υπάρχουν και άλλοι τέσσερις Δυτικοί που αποτελούν μέλη άλλων Οικογενειών. 

Πρακτικά πώς λειτούργησε το apprenticeship σου με τον Horiyoshi III;

Τα τελευταία δεκαέξι χρόνια επισκέπτομαι την Ιαπωνία δυο φορές το χρόνο. Με την Ταξιδιωτική Βίζα που έχω, μπορώ να μείνω μέχρι και τρεις μήνες κάθε φορά. Στην αρχή περνούσα πολλούς μήνες εκεί, σχεδόν μισό έτος στο σύνολο. Με την πάροδο του καιρού αυξήθηκαν οι ευθύνες μου στην Γερμανία και τα tattoo που έκανα. Ο Horiyoshi 3 μου συνέστησε πως πρέπει να δουλεύω περισσότερο στην Γερμανία για να συντηρούμαι. Σταδιακά λοιπόν ελαττώθηκαν οι μήνες που περνάω στην Ιαπωνία τις δυο φορές που πάω κάθε χρόνο.

DSC_8043_web

Πόσα χρόνια χρειάζονται για να “ολοκληρώσεις” το apprenticeship σου;

Το apprenticeship είναι μια δέσμευση ζωής που δεν σταματά ποτέ. Το σύστημα εκμάθησης “Shu Ha Ri” ισχύει συνήθως για όλους τους Ιάπωνες “shokunin” καθώς και για άλλους τύπους δουλειάς. Το σύστημα “Shu Ha Ri” αποτελείται ουσιαστικά από μια τριάδα, δέκα χρόνων η κάθε μια. Είναι τέλειο. Συγκεκριμένα, δέκα χρόνια αντιγράφεις τον δάσκαλο. Δέκα χρόνια τελειοποιείς το στυλ και ίσως να ανακαλύψεις ορισμένα πράγματα που μπορείς να κάνεις καλύτερα - πάντα με το μεγαλύτερο σεβασμό. Και τέλος δέκα χρόνια όπου αποχωρίζεσαι από τον δάσκαλο και δημιουργείς κάτι το “δικό σου”.

Οπότε τώρα βρίσκεσαι στο δεύτερο στάδιο του “Shu Ha Ri”;

Μόλις πέρασα τα δεκαεπτά χρόνια. Έχω άλλα δεκατρία μέχρι να φτάσω “κάπου”. Οπότε εάν θες να επιστρέψεις σε δεκατρία χρόνια, τότε πραγματικά θα μιλάς με έναν αληθινό “master” (γέλια)! Αυτό που κάνουμε τώρα αποτελεί “αστείο”, τουλάχιστον όσον αφορά τους Γιαπωνέζικους όρους. Είναι κάπως ενθαρρυντικό, επειδή ποιος ξέρει τι θα σκεφτώ σε δέκα χρόνια. 

Ή που θα βρίσκεται το tattooing…

Ναι...

Ωστόσο αυτό που κάνεις εσύ είναι “διαφορετικό”.

Λογικά πάντα θα βρίσκομαι κάπου - κάπως. Μονάχα μπορώ να ελπίζω πως το tattooing θα ξαναγίνει περισσότερο όπως ήταν κάποτε… διαφορετικό... πιο μυστηριώδες. Οι άνθρωποι στο παρελθόν ήθελαν να κάνουν tattoo για να θυμούνται κάτι. Για παράδειγμα ο στρατιώτης τον πόλεμο και ο ναύτης το ταξίδι. Αυτή βέβαια είναι η Δυτική άποψη του tattoo, αν και στην Ιαπωνία έχουν επίσης αλλάξει πολύ τα πράγματα. Ο κόσμος αλλάζει πολύ συνέχεια και ποιος είμαι εγώ για να τον κρίνω? Προφανώς είμαστε όλοι δημιουργοί των εμπειριών μας σε αυτό το πλανήτη και δημιουργούμε όλοι μαζί αυτή την εμπειρία. Οπότε μπορεί να μην συμφωνώ με μερικά, ωστόσο μπορεί να είναι και δικό μου λάθος. Βεβαίως και έχω “επωφεληθεί” από αυτή την αλλαγή και ακόμα επωφελούμαι. Δεν έχω ιδέα πώς θα είναι στο μέλλον. Απλά θα πρέπει να προσαρμοστώ στην αλλαγή και θα το κάνω με χαρά. Οι Ιάπωνες είναι πολύ καλοί σε αυτό. Για να αποφύγουν τον αιφνιδιασμό των αλλαγών που δεν μπορούν να ελέγξουν, αλλάζουν τα πράγματα γύρω τους όλη την ώρα και το ονομάζουν “νέο ξεκίνημα”.

DSC_8069_web

Ανέφερες ότι το tattoo ήταν πιο μυστηριώδες στο παρελθόν. Πως βλέπεις το tattoo στις μέρες μας;

Ο κόσμος τώρα κάνει tattoo για πάρα πολλούς λόγους. Οι ποικιλία των ανθρώπων έχει αλλάξει. Ο μέσος όρος ηλικίας έχει ελαττωθεί δραματικά. Έχει χάσει από τον χαρακτήρα του. Έχει γίνει της μόδας και υπάρχουν πολλοί άμυαλοι εκεί έξω. Ωστόσο, υπάρχει ακόμα η σοβαρότητα, επειδή υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που συνεχίζουν να το βλέπουν πολύ σοβαρά και υπάρχουν και ορισμένοι ιδιαίτερα σοβαροί συλλέκτες tattoo. 

Τι έχεις να πεις σχετικά με την εκμάθηση του tattoo και την “ιδέα” του apprenticeship στην εποχή μας;

Νομίζω πως η πιο δραματική αλλαγή έχει να κάνει με το πως οι νέοι tattooers αποκτούν τις γνώσεις τους έτσι ώστε να γίνουν tattooers. Πιστεύω πως έχει αλλάξει πολύ χάρη στο Internet. Έχω προσπαθήσει στο παρελθόν να εφαρμόσω το Γιαπωνέζικο apprenticeship - όπου υπηρετείς τον δάσκαλό σου - όταν κάποιος ήθελε να μάθει. Έρχονταν κόσμος που υποστήριζε ότι είναι απίστευτα αφοσιωμένος και όταν μάθανε αυτά που νόμιζε πως ήταν “αρκετά” για να ορθοποδήσει μόνος του, απλά έφευγε. Με έχει κουράσει πολύ όλο αυτό και δεν μου αρέσει να έχω μαθητές πια. Θέλει πολύ δουλειά και επενδύεις πολλά σε κάποιον που δεν μένει δίπλα σου και είναι κρίμα.

DSC_8057_web

Πως “εφαρμόζεται” το Traditional Japanese Tattooing εδώ στη Δύση και συγκεκριμένα στους Δυτικούς;

Πολλοί άνθρωποι μπορούν να εκτιμήσουν την ομορφιά του. Καθώς και την διαχρονικότητα της εικονογραφίας η οποία υπάρχει εδώ και πάρα πολύ καιρό και θα συνεχίσει να υπάρχει στο μέλλον. Επίσης, μοιάζει σαν είναι “κατά παραγγελία”, καθώς έχει μελετηθεί σε βάθος όσον αφορά το σχήμα τους ανθρώπινου σώματος. Υπάρχουν όλοι αυτοί οι κανόνες για το που πρέπει να σταματήσεις, ώστε να συνεχίσεις το tattoo χωρίς να το καταλάβει κανείς. Εάν δεν ακολουθήσεις αυτούς τους κανόνες, τότε θα τα κάνεις μαντάρα και θα φαίνεται που σταμάτησες και που ξανάρχισες το tattooing. Οπότε καλό θα ήταν να ακολουθείς τους κανόνες.

Η ιστορία του Παραδοσιακού Γιαπωνέζικου Tattoo είναι πολύ παλιά. Μιλάμε για εκατοντάδες χρόνια. Οπότε είναι μια πολύ διαφορετική ιστορία από το Δυτικό tattooing, το οποίο άνθισε αργότερα, από το 1850 και μετά, δηλαδή περίπου κατά την “Meiji” εποχή της Ιαπωνίας. Είναι πιθανό ο James Cook να έφερε τους πρώτους ανθρώπους με tattoo στην Βρετανία και να ήταν τότε της μόδας να είχες για μπάτλερ για παράδειγμα κάποιον με Maori tattoo στο πρόσωπο.

Η “βαριά” ιστορία, του δίνει ένα κάποιο “βάρος”. Πάντοτε έλεγα πως το Traditional Japanese Tattooing είναι tattooing για “ενήλικες”. Σαφώς και υπάρχει tattooing για “ενήλικες” και στη Δύση, όπως το Cholo για παράδειγμα, το οποίο βρίσκω όμορφο και πραγματικά εκτιμώ σαν στυλ. Αλλά τα Γιαπωνέζικα tattoo και ειδικά η τέχνη που δημιουργήθηκε κατά την “Edo” και “Meiji” εποχή της Ιαπωνίας είναι απίστευτα υψηλής ποιότητας. Έχουν σκεφτεί και την παραμικρή λεπτομέρεια. Η δεξιοτεχνία είναι απίστευτη. Συνεπώς, τα tattoos που κάνανε αυτοί οι τύποι τότε σε σχέση με αυτά που γίνονταν στον υπόλοιπο κόσμο, ήταν απλά εκπληκτικά. Έπειτα, η Ιαπωνία εκτός από την τεράστια ιστορία της διαθέτει και όλες αυτές τις πολιτιστικές ιστορίες, τους μύθους, τα αστεία και τρομακτικά πράγματα, τα οποία τα κάνανε όλα tattoo, επειδή “χτύπαγαν” μόνο θέματα που είχαν να σχέση με τον πολιτισμό τους. 

Ουσιαστικά, αυτό είναι πολιτισμός (σ.σ. μου δείχνει το sleeve που “χτυπάει” την ώρα της συνέντευξης). Σαφώς και θα βρεις και τη δική μου δημιουργικότητα εδώ μέσα, ωστόσο περιορίζεται από την παράδοση. Δεν μπορώ να βάλω ένα πλυντήριο στο κεφάλι αυτής της αλεπούς για παράδειγμα, επειδή είναι super cool και ο τύπος επισκευάζει πλυντήρια όλη του τη ζωή και θέλει ένα… Αυτό δεν υπήρχε τότε! Σε δεσμεύουν πολλοί κανόνες και πολλές ιστορίες. Όλο αυτό είναι η δική μου “εκδοχή” για το τι ήδη υπάρχει. “Αντιγράφω” μια αλεπού από ένα art book και την διαφοροποιώ, ωστόσο η αλεπού υπήρχε από πριν. Δεν εφευρίσκω μια καινούργια.

DSC_8082_web

Πως αξιολογείται το σχέδιο στο Traditional Japanese tattooing;

Το σχέδιο είναι το πιο σημαντικό και έρχεται πρώτο. Διότι και κακή να είναι η τεχνική σου, κάποια στιγμή θα καλυτερέψει. Δηλαδή, εάν έχεις καλό σχέδιο και κακή τεχνική, μπορεί αρχικά το tattoo σου να μη φαίνεται καλό, αλλά μετά από δυο - τρία χρόνια που θα έχεις βελτιωθεί θα μπορείς να το φτιάξεις. Ενώ αν έχεις κακό σχέδιο, θα πρέπει να το κάνεις cover up και όχι απλά να το βελτιώσεις. 

Εάν δεν είσαι σίγουρος για τις ικανότητές σου στο σχέδιο, μπορείς να χρησιμοποιήσεις ένα art book, ιδανικά ενός παλιού καλλιτέχνη σαν τον Kyōsai για παράδειγμα. Δεν είναι ωραίο να παίρνεις ένα σχέδιο από ένα tattoo book επειδή αυτό αυτόματα σημαίνει πως αντιγράφεις το tattoo κάποιου άλλου. Ανοίγεις λοιπόν το art book, ξεπατικώνεις το σχέδιο, το “χτυπάς” και θα φαίνεται καλό. Πρέπει να τιμάς τον πελάτη και την τέχνη σου κάνοντας το σωστό και έπειτα με τα χρόνια θα μάθεις πώς να σχεδιάζεις μόνος σου. 

Στις μέρες μας αντιμετωπίζουμε το μεγαλύτερο πρόβλημα με τους νέους. Όλοι θέλουν να βρεθούν “ψηλά” εδώ και τώρα. Κανείς δεν φαίνεται πια να εκτιμά το “μονοπάτι”. Δεν μπορείς να βρεθείς “ψηλά”, τώρα! Με ρωτάνε “πως το έκανες αυτό;” και απαντώ “με δεκαεπτά χρόνια δουλειάς!”, και συνεχίζουν “ μα δεν έχω χρόνο, ο πελάτης μου έρχεται αύριο το πρωί”. Η απάντηση είναι ότι δεν θα μπορέσεις να τα “καταφέρεις” μέσα σε εικοσιτέσσερεις ώρες. Είναι αδύνατο. Ωστόσο, πλέον υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι που είναι τόσο ταλαντούχοι που μπορούν να τα “καταφέρουν” μετά από ένα - δύο χρόνια. Ακόμα και αν μερικά από τα κομμάτια τους μοιάζουν αυθεντικά, δεν έχουν ψυχή. Κάποιοι δεν μπορούν να το δουν, αλλά εγώ μπορώ. Αυτό μάλλον έγκειται στην έλλειψη χρόνου και εμπειρίας του tattooist. Ο “τρόπος” μέσα στο οποίο έχουν δημιουργήσει την τέχνη τους, δεν είναι ο σωστός, ακόμα. Πρέπει πάντα να κάνεις αυτό που σου επιτρέπουν οι ικανότητές σου. Δυστυχώς μερικοί άνθρωποι έχουν αυταπάτες. Όπως είπα, έχω άλλα δεκατρία χρόνια ώστε να φτάσω “κάπου”. Δεν θεωρώ ότι έχω φτάσει πουθενά ακόμα.

DSC_8090_web

Σχετικά με το Ιrezumi, γιατί ξεκινά και σταματά σε συγκεκριμένα σημεία του σώματος;

Βασικά, αυτό έχει να κάνει με την Ιαπωνική ένδυση. Το Irezumi ακολουθεί τις γραμμές της παραδοσιακής Ιαπωνικής ένδυσης, όπως τα kimonos κ.ο.κ.. Όλα σταματάνε σε κάποιο συγκεκριμένο σημείο στα χέρια και στα πόδια, οπότε το Irezumi σταματάει μερικά εκατοστά πιο πάνω. Τα tattoos δεν γίνονται για να φαίνονται. Στην Ιαπωνία κάνεις tattoo για γίνεις μέλος ενός γκρουπ. Εδώ το κάνεις για να αποκτήσεις “ατομικότητα” και να την αναδείξεις. Η ατομικότητα δεν μετράει στην Ιαπωνία. Το πώς βλέπουν οι Δυτικοί τα Ιαπωνικά tattoos είναι εντελώς παρερμηνευμένο. Είναι τέχνη η οποία είναι κρυμμένη για να μπορεί μια ομάδα φίλων να την εκτιμά μεταξύ της. Έπειτα μπορεί να υπάρχει ένα και μοναδικό event το χρόνο στο οποίο να βγάζουν τα ρούχα τους. Πλέον όμως υπάρχει η συσχέτιση με την Yakuza και τη μαφία, επειδή το tattooing ήταν απαγορευμένο στην Ιαπωνία από τη δεκαετία του 1900 μέχρι και το 1945.

DSC_8059_web

Γιατί τα tattoos ήταν απαγορευμένα στην Ιαπωνία κατά την περίοδο Meiji και μέχρι το 1948;

Η “Αναστήλωση Μεϊτζί” (Meiji Restoration) άνοιξε την χώρα στην Δύση για την πρώτη φορά γύρω στο 1880. Φαντάσου ότι μέχρι τότε, οι Σαμουράι περπατούσαν στους δρόμους με σπαθιά και μακριά μαλλιά! Οπότε τους απαγόρευσαν να έχουν σπαθιά και έπρεπε να φοράνε κουστούμια και να κόψουν τα μαλλιά τους. Σύμφωνα με την Ιαπωνική παράδοση η οποία προηγείται χιλιάδες χρόνια της “Αναστήλωσης Μεϊτζί”, εάν έχανες τα μαλλιά σου, σήμαινε πως έχασες την τιμή σου αφού δεν ήσουν αρκετά προσεκτικός ώστε να αμυνθείς και κατά συνέπεια έπρεπε να αυτοκτονήσεις. Η “Αναστήλωση Μεϊτζί” ήθελε τον Ιαπωνικό λαό να μοιάζει με τους Δυτικούς και περίμεναν πως ο κόσμος θα “συμμορφώνονταν”  με αυτό και δεν θα έφερνε αντίρρηση. Οπότε τους σκότωσαν όλους. Γινόντουσαν τρομεροί πόλεμοι τότε. Απαγόρευσαν επίσης όλα τα παραδοσιακά Γιαπωνέζικα έθιμα τα οποία θεωρούσαν “ντεμοντέ”, συμπεριλαμβανομένων των tattoos, τα οποία μάλλον θεωρούσαν “βαρβαρικά”.

Το 1914 ξεκίνησε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και όλα έγιναν εθνικιστικά πάλι και όλες οι παραδόσεις απέκτησαν ξανά σημασία. Το tattooing ωστόσο παρέμεινε απαγορευμένο γι' αυτό και μόνο οι “παράνομοι” έκαναν tattoo. Πριν την “Αναστήλωση Μεϊτζί” όλος ο κόσμος έκανε tattoo στην Ιαπωνία. Ακόμα και μερικοί βασιλείς όπως ο King George V, ο Τσάρος Nicholas II και ο Frederick IX, Βασιλιάς της Δανίας, είχαν κάνει tattoo στην Ιαπωνία. Όταν το 1948 την κατέλαβε η Αμερική, άρθηκε η απαγόρευση του tattoo. 

Τότε γιατί ακόμα και σήμερα, δεν “βλέπουμε” πολλά tattoos στην Ιαπωνία;

Διότι για πενήντα χρόνια το tattoo είχε “τελειώσει” για τους Ιάπωνες. Επίσης, πολλοί δεν ήθελαν να κάνουν tattoo επειδή αποτελούσε πλέον “σημάδι” της Yakuza. Τώρα υπάρχουν αρκετοί Ιάπωνες που κάνουν tattoo. Όχι τόσοι πολλοί όσοι εδώ στη Δύση, ωστόσο τα πράγματα έχουν έχει αλλάξει αρκετά. Απλά δεν βλέπεις τα tattoos τους έξω στο δρόμο. 

DSC_8034_web

Πότε άρχισες τις εκδόσεις "Kofuu - Senju" και πως προέκυψαν;

Συνέβη το 2009. Δεν το αποφάσισα ουσιαστικά εγώ… Ο Hοriyoshi III με ρώτησε εάν θα με ενδιέφερε να εκδώσω μερικά από τα βιβλία του και ξαφνικά βρέθηκα να εκδίδω βιβλία. Για να είμαι ειλικρινής, δεν το σχεδίασα. 

Πιο είναι το concept αυτών των εκδόσεων;

Το concept είναι να εκδίδουμε βιβλία σε πολύ περιορισμένο αριθμό, με πολύ υψηλή ποιότητα. Επιπλέον, εγώ και ο Matti Senju Sedholm Horimatsu, είμαστε και οι δυο οικογενειάρχες και tattooists, οπότε τα βιβλία είναι το παράλληλο project μας και δεν έχουμε το κεφάλαιο να κάνουμε κάτι “μεγαλύτερο” από αυτό. Έχει πλάκα και περνάμε πολύ ωραία αλλά έχει πολύ δουλειά. Ταξιδεύουμε, τραβάμε φωτογραφίες, γράφουμε τα κείμενα – γράφουν και μερικοί άλλοι – κάνουμε την επιμέλεια και ο Matti “συναρμολογεί” το βιβλίο με ένα πρόγραμμα που ξέρει να χρησιμοποιεί. 

Πόσα βιβλία έχετε εκδώσει μέχρι τώρα; 

Έχουμε βγάλει τέσσερα βιβλία και τώρα δουλεύουμε άλλα πέντε. Όλα έχουν να κάνουν με το Ιαπωνικό tattoo. Το πρώτο από τα επερχόμενα βιβλία μας, “Osen II”, θα κυκλοφορήσει τον Φεβρουάριο του 2014.

DSC_8092_web

DSC_8049_web

DSC_8099_web

DSC_8103_web

*O Alex "Kofuu" Reinke Horikitsune θα βρίσκεται και θα κάνει tattoo στο 1st Cyprus International Tattoo Convention που θα πραγματοποιηθεί στην Λεμεσό στις 6-7-8 Ιουνίου του 2014.

*Τα βιβλία που εκδίδουν οι Alex "Kofuu" Reinke Horikitsune και Matti Senju Sedholm Horimatsu από τις εκδόσεις τους "Kofuu - Senju Publications" θα τα βρείτε εδώ www.kspublishers.com.

Photos & interview by Ino Mei.

Horikitsune_Tas_web

Alex "Kofuu" Reinke tattooing Tas Danazoglou / photo from Horikitsune's instagram.  

Horikitsune_Forrest_web

Alex "Kofuu" Reinke tattooing Forrest / photo from Horikitsune's instagram.  

Horikitsune_Horiyoshi3_web

Alex "Kofuu" Reinke and Horiyoshi III / photo from Horikitsune's instagram.  

IMG_5187_web

IMG_4724_web

IMG_4245_web

IMG_5212_web

IMG_2993_web

IMG_4684_web

IMG_2180_web

IMG_5122_web

IMG_5336_web

IMG_4611_web

IMG_4663_web

IMG_1709_web

IMG_4519_web

IMG_5513_web

IMG_2446_web

IMG_4630_web

IMG_4632_web

IMG_4191_web

IMG_2440_web

IMG_2960_web

IMG_5246_web

IMG_5247_web

IMG_5225_web

IMG_1498_web

IMG_4744_web IMG_5305_web

IMG_5729_web

kitsune-1-copy_web

www.holyfoxtattoos.de

Top